20.2.24

Σήμερα.

 Σήμερα είναι η πρώτη μέρα 

που δεν είπες: "δεν θέλω να πάω σχολείο"

Και δεν σε ρωτήσαμε: "γιατί;"

Ούτε απάντησες: "γιατί με αφήνετε...".

Σήμερα δεν είχε κάποιο βάρος ιδιαίτερο για σένα ο αποχωρισμός.

Θα έρθουν μπροστά μας μέρες που θα σηκώνεσαι από το κρεβάτι και θα ετοιμάζεσαι για το σχολείο σαν να είναι το πιο αυτονόητο και φυσικό πράγμα στον κόσμο.

Και ούτε θα θυμάσαι τις μάχες που έδωσες 

για να μην φύγεις από την γνωστή φωλιά σου.

Από την μεγάλη αγκαλιά σου

Από ότι ηταν για εσένα ως τότε ο κόσμος ολος.

Από την μαμά. Από το σπίτι σου.

Πάντα θα θυμάσαι σαν μικρό επίγειο μέσα σου παράδεισο μικρέ μου τότε που όλη μέρα την γέμιζαμε μαζί με παιχνίδια και με το τίποτα. Καταφύγιο στον κόσμο σου θα είναι το μαζί μας.

Όμως εγώ θα θυμάμαι για εσένα όλες τις μάχες που έδωσες την ώρα που οι μεγάλοι γύρω σου ράβαμε τα ρούχα της κουλτούρας που θα φορούσε η τρυφερή σου σάρκα.

Και θα έρθει η μέρα σύντομα που δεν θα αποζητάς ούτε το στήθος μου. Ηδη μου λες ότι δεν εχει γάλα. Μεγαλώνεις αγάπη μου. Κι αλλάζει ο δεσμός μας. Οτι ομως τόσο σαρκικά μας ένωσε δεν θα χαθεί ποτέ.

Καλήμερα σε όλα μου τα δάκρυα.

Καλήμερα στη γεύση της απώλειας που φέρνει το μεγάλωμα.

Καλήμερα σε όλους μας τους εαυτούς. Αυτούς που ήμασταν, είμαστε, θα γίνουμε κι αυτούς που θα μείνουν μέσα μας για πάντα.

Εστω σαν ένα μικρό ίχνος μνήμης.


Δεν υπάρχουν σχόλια: