21.12.18

Έλλειψη


Αυτά που μου λείπουν πάντα περισσότερα,

αυτά που έχω υποτιμημένα.

Υποφέρω από μια αβάσταχτη έλλειψη πληρότητας

Τα φαντάσματα παραμονεύουν....

Εσύ πρέπει πάντα να λείπεις

κι εγώ πάντα να υποφέρω. 

19.12.18

Κάποια στιγμή θέλεις απλά να κάτσεις σε μια πέτρα κάτω από τον ήλιο και να βγάλεις την πανοπλία σου...

29.11.18

Σήμερα έβρεξε μια άσπρη μέρα,

γεμάτη χιόνι και αποκαλύψεις.

Στον καθρέπτη με αναγνώρισα με δυσκολία.

Το πρόσωπό μου το πήρε το πρόσωπο του χρόνου,

μικρά ψεγάδια,

αλήθειες μεγάλες.

Όταν ήμουν παιδί

δεν ήξερα ότι η λέξη που έψαχνα σε 'κεινο το όνειρό μου

ήταν η "ραθυμία".

Καμιά φορά δεν χρειάζεται να ξέρεις,

ίσως καλύτερα να μην.

Έτσι, για να το ζεις ακέραια,

χωρίς ερωτήσεις, διερωτήσεις, περιπλανήσεις,

χωρίς τίποτα εκείνη τη στιγμή

ώστε να βλέπεις πιο καθαρά,

τότε που ο χρόνος θα έχει αλλοιώσει τα συμβάντα,

τα συναισθήματα,

τα όσα 'μείναν,

τότε που από παιδί θα έχεις γίνει η μετέπειτα εκδοχή σου.

Σήμερα έβρεχε μια μέρα άσπρη,

γεμάτη λόγια που δεν ήθελαν να γίνουν ήχοι,

αλλά κούρνιασαν σαν γραμματάκια

στη ζέστη της μικρής μου σόμπας,

αυτήν τη γλυκιά ώρα.






9.11.18

Το σύνδρομο της σταχτοπούτας

-Ζητάς από τον πατέρα σου την άδεια να σε αφήσει να ζήσεις τη ζωή σου;

Μου είπε...πόσο μου ετνυπώθηκε η φράση, τη σκέφτομαι ξανά και ξανά...είναι τραγικό αλλά ναι, πέρα για πέρα αληθινό. Γεννήθηκα χρωστώντας.

Εάν θα μπορούσα να βάλω έναν τίτλο στο παραμύθι μου, αυτό θα ήταν "το σύνδρομο της σταχτοπούτας".

Αρχίζω να καταλαβαίνω ότι εγώ και μόνο εγώ τους αφήνω να ορίζουν τη ζωή μου.
Το σύνδρομο της υπηρέτριας. Αγοράζω κάτι ακριβό και έχω τύψεις.
Είμαι εδώ για να σε υπηρετώ.
Για να σε φροντίζω να μην σου λείψει τίποτα.
Είμαι εδώ για να δίνω μέχρι να στραγγιστώ τελείως.
Ο ένας με πήρε τηλέφωνο για να μου κάνει τον έξυπνο. Να μου δώσει συμβουλή! Αν είναι ποτέ δυνατόν!

Η άλλη αγανάκτησε που έκανε τη μισή από τη δουλειά που της αναλογούσε και δεν έχασε καιρό να μου πετάξει ότι έχει και παιδί και δεν μπορώ να απαιτώ τέτοια πράγματα από εκείνη!

Αθόρυβα θα χαθώ, θα λάβω αποστάσεις. Έξω από τη ζωή μου η τοξικότητα, το οφείλω ΣΕ ΕΜΕΝΑ, στη σταχτοπούτα που είμαι, να βάλω το καλό μου φόρεμα, τα γυαλιστερά μου γοβάκια και να βγω για το παλάτι, να χορέψω τον χορό της ζωής. Το οφείλω στη σχέση μου και στην οικογένεια που θέλω να κάνω.

Και επίκεντρο θα είμαι εγώ!
Ένιωθα άσχημα που θα ντραπεί για εμένα αν εκτεθώ! Που θα εκθέσω το όνομά του!
Δεν έβλεπα ότι υποφέρω από τα σημάδια της κακοποίησης, ότι δεν μου άφηνε χώρο να αναπνέω, ότι με μείωνε με όποιο τρόπο μπορούσε για να με ελέγχει, να ελέγχει τις κινήσεις μου μα πολύ περισσότερο το μυαλό μου, στο οποίο έχει φυτέυσει έναν μόνιμο σαμποτέρ!
Όχι, εγώ τον λυπόμουν και έλεγα, ας μην του δώσω κι άλλο πικρό ποτήρι. Πάλι εκείνος το επίκεντρο! Πάλι ντροπή απέναντί του! Πάλι λίγη απέναντί του!!!!ΛΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΧΡΩΣΤΑΩ!
Τους έχω χαρίσει πάνω από τη μισή μου ζωή. Η έγνοια μου για τους ρόλους που μου ανέθεσαν, η καλή αδερφή, η καλή μητέρα, η καλή σταχτοπούτα.... ποτέ δεν γκρίνιαξα για τις μουτζούρες στο πρόσωπο, την αγένεια, τις προσβολές. Υπέμενα σαν οσιομάρτυρας....Χωρίς καν να συνηδειτοποιώ τι παραχωρώ: εμένα, τη ζωή μου, την ψυχή μου, την ύπαρξή μου.

Δεν χρειάζονται δράματα και εκκωφαντικές κινήσεις. Ούτε θα καταλάβουν για πότε άλλαξαν όλα. Δεν θα λυπηθώ ποτέ ξανα κανέναν τους. Εξάλλου αυτή η στάση είναι βλαπτική για το σύνολο.

Ξημέρωσα στη ζωή μου, ανατέλει ο ωραίος εαυτός μου ΧΩΡΙΣ λάθος και περιττές έγνοιες πια...
Φτάνει πια με την κακοποίηση που έχω καταπιεί και που πάντα με οδηγεί στο να τους χρωστάω! Να χρωστάω στους κακομαθημένους βρικόλακες που μου ρουφούν το αίμα με τις ευλογίες μου....

Παιδί μου, γιαβρί μου, ψυχούλα μου, εγώ και η μανούλα σου σε περιμένουμε να ρθεις. 

18.10.18

Σε ευχαριστώ....

Μαργαρίτα,

σε ευχαριστώ αλήθεια, γιατί σπάνια κλαίει κάποιος για τον πόνο μου.

Σε ευχαριστώ που κράτησες παρέα στο δάκρυ μου,

συγκινούμαι αφάνταστα που ήσουν εκεί.

Ακόμα κι αν εγώ δεν έκλαψα...σε ευχαριστώ που έκλαψες εσύ.

Μακάρι να μην χρειαζόταν. Αλλά αφού χρειαζόταν σε ευχαριστώ.

Ναι.

Χρειάζομαι βοήθεια, συμπαράσταση, αγάπη, προσοχή,
να με ρωτάνε κάθε μέρα,
να ασχολούνται κάθε μέρα,
να μου λένε, πονάς πολύ μικρή μου;
Κι εγώ να μην είμαι καλά και να πονάω.

Γιατί αυτή είναι η αλήθεια,
μου χαντάκωσαν τον πόνο μου,
κι εγω από τότε περιφέρομαι
σα φάντασμα
πάνω στη γη
και τον ψάχνω.


8.10.18

Μην αρνείσαι να χρησιμοποιείς τη δύναμή σου.

Και να θυμάσαι ότι δεν είσαι:

Δεν είσαι μητέρα του, δεν είσαι γυναίκα του. 

6.10.18

Σήμερα...

Μου λείπουν οι άνθρωποι που μου εμπνέουν βαθιά συναισθήματα...

που η ψυχή τους παλλόμενη και ζωντανή εισχωρεί μέσα στο πετσί μου...

Μου λείπουν η ανατριχίλα και το δέος και η ομορφιά
που γεννιώνται από κάποιες ωραίες συναντήσεις
ανθρώπου με άνθρωπο. 

18.9.18

Το να διατηρείς την αυτονομία σου μέσα στη σχέση,
τη ζωτική σου δύναμη,
ναι είναι κάτι εφικτό.

Να μην αφήνεσαι, να μην ξεχνάς εσένα,
να μην παραδίνεσαι στα θέλω και τις επιλογές του άλλου.
Να μην έχεις μαξιλάρι σου τον άλλο.
Η ζωή είναι αυτό που είναι για εσένα, αρκεί να ακούς τον εαυτό σου. 

17.9.18

Η ανάγκη επαφής με τον πυρήνα μου,
η ανάγκη να βρω τον εαυτό μου,
να φοράω τα χίπικα χαλαρά ρούχα μου,
να μην ασκώ εξουσία αλλά αγάπη,
να κάνω βόλτες αιθέριες στην παραλία,
να έχω συμφιλιώσει την ευθύνη με την ελευθερία.

Να τραγουδάει η ψυχή μου ελεύθερα,
γάργαρα, 
να τρέφει με ζωτική δύναμη το κορμί μου,
να με βρω, 
να με βρω....

Σε ευχαριστώ και συγνώμη.
Που ψάχνω να με βρω έξω από εμένα.

Και από εδώ και στο εξής δεν θα αφεθώ στα χέρια κανενός.

Και θα υπερασπίζομαι τη φωνή μου, το ρυθμό μου, αυτά που αγαπώ,
που προτιμώ, τα χνάρια στα οποία θέλω να βαδίζω και θαρετά,
υπομονετικά, σταθερά, την άποψή μου θα εκθέτω σε όσα διαφωνώ.

Ναι δέχομαι.

Να είμαι αληθινή.

11.9.18

Γυρνώντας στα ίδια σημεία
δεν βρίσκω την ίδια εμένα.

Τα χρόνια ξεκολλάνε από πάνω μας
κομμάτια εαυτού.

Γυρνώντας στα ίδια σημεία
βρίσκω πάντα λίγη από εμένα.

Μια κουκίδα αναλλοίωτη που έμεινε 
στο μέσο του ωκεανού.

9.9.18

Ανθρώπινο τραύμα...

Αυτό που περισσότερο απ' όλα κινδυνεύει να χαθεί με το τραύμα,
είναι η απαλότητά σου...


7.9.18

Το σώμα είναι ο ναός της ψυχής ...

Σε ευχαριστώ για όλα τα προβλήματα που μου έχεις δημιουργήσει...

Σε ακούω πάντα σώμα μου....πιο απαλά, μου λες, πιο σιγά, μου λες.....
Θα ενσωματώσω σε όσα έχω ήδη στο διάβα μου, περισσότερη απαλότητα. Μα τι όμορφη λέξη...και συναίσθημα, ναι..... είμαι μαλακή, σαν ζυμάρι, σαν λουλούδι που γέρνει στην πρώτη υποψία ανέμου...είμαι απαλή σαν το πιο ανεπαίσθητο χάδι..

Απαλή σαν το τραγούδι των κοχυλιών.

Έσκυψα πολλά βράδια από πάνω σου,

εγώ κι εσύ δυο άγνωστοι γνωστοί.

Και να που με ανταμοίβεις.

Σε ακούω και σε ευγνωμονώ.

29.8.18


Καλοκαίρι Αυγούστου,
η ψυχή μοσχοβολά και αναπαύεται
πάνω σε τόση ομορφιά...









"Εγώ, κληρονόμος πουλιών,
πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω"

Μ.Σ.

Εγώ, κληρονόμος χαμένων στιγμών,
πρέπει να αποδίδω φόρο τιμής στο ανεκπλήρωτο....

Ποίηση δεν μπορεί να γραφεί χωρίς μια κάποια απώλεια, μια κάποια αίσθηση πένθους...

7.8.18

Συνειδητά

Δεν μου αρέσει ο τρόπος της, που φέρεται σε όλους σαν να είναι μωρά παιδιά, σαν να χρειάζονται απέραντη φροντίδα και τρυφερότητα...

Δεν μου αρέσει, γιατί αυτό μαρτυρά τη δική της ανάγκη για διακριτική μεταχείριση....

Με κούρασαν οι ενήλικες που δεν είναι ενήλικες, εκείνοι που αξιώνουν φροντίδα από τους άλλους στο βαθμό που δεν αναλαμβάνουν πλήρως τη δική τους ευθύνη.

Δεν θα σηκώσω την ευθύνη κανενός.

Αυτό στο τέλος τέλος είναι το ΟΡΙΟ: η ανάγκη για δικαιοσύνη, για απόδοση του κάθε πράγματος στην αιτία του και στον κάθε άνθρωπο της ευθύνης του.

Μια ωραία, απαλή δικαιοσύνη ξημερώνει, απέναντι στον εαυτό μου....

Μεγαλώνω ναι, εκείνο το κοριτσάκι που υπήρξα με κοιτά με μάτια θαμπά, γουρλωμένα, το έχω εδώ και καιρό πάρει αγκαλιά, το έχω μεγαλώσει μέσα μου, με το δικό μου χρόνο, με το δικό μου αίμα.

Τώρα ξέρει, ότι έχω πια αλλάξει, έχω πια συνειδητοποιήσει, αναλύσει, αποδεχθεί, οριοθετήσει.

Ιδού η μαγική λέξη.

Δεν μου αρέσουν τα παιδιαρίσματα των μεγάλων ανθρώπων.

Το χάδι ενίοτε είναι πολύ πιο βλαπτικό από την ευθύτητα που ξεβολεύει. 

6.8.18

Το παιδί μας...

Εσένα καθόλου δεν σε πειράζει το δικό σου κομματάκι που θα λείπει,
σου αρκεί μου λες να είναι το παιδί μας,
αρκεί να το φτιάξουμε και με ένα κομματάκι ετερότητας....
Σου αρκεί, αρκεί να μην ξέρεις κάποιον άλλο που να σε στοιχειώνει...

Και τα αδερφάκια του τα θεωρείς ευλογία...

Τι όμορφη που είσαι αγαπη μου και πόσο μου αλλάζεις, μου ανοίγεις, των πραγμάτων την προοπτική.

Ναι, θα ήταν το δικό σου υλικό και τώρα θα είναι ένα υλικό που θα είναι ακριβώς σαν να ήταν το δικό σου ...

Μου αρκεί, σου λέω μου αρκεί. 

4.8.18

Κανένα παιδί...

Κανένα παιδί,
δεν μας ανήκει πραγματικά. Δεν είναι 100% βιολογικά δικό μας,  αυτό προσπαθεί να μας διδάξει ο νόμος της φύσης ξεγελώντας μας παράλληλα...ότι δηλαδή επιλέξαμε τον άνθρωπο του οποίου το βιολογικό υλικό θα έχει το παιδί μας μαζί με το δικό μας.
Πάντα το παιδί μας φέρει μόνο τη μισή μας πλευρά...και την άλλη μισή την παίρνει από το σύντροφό μας.
Μα είναι ψευδαίσθηση ότι ξέρουμε, ποιος θα υπερνικήσει τι και πώς τελικά θα είναι το παιδί.
Κανένα παιδί δεν είναι δικό μας, στην πραγματικότητα υπήρξαμε μια μικρή γέφυρα,
ή καλύτερα ένα μικρό λιθαράκι στο συνένωμα ανόμοιων ποικίλων υλικών που έρχονται από τα βάθη των αιώνων.
Το παιδί μας είναι η συμφιλίωση με την ετερότητα και το άγνωστο μέσα μας,
τα αποκαλυπτήρια γίνονται αφού γεννηθεί μα ακόμα και τότε
οι γονείς παρόλη την καλή προσπάθεια δεν θα μπορούσαν να ξεχωρίσουν
σε ποιον από τους δύο ή σε ποιον γονιό τους ή σε ποιον πρόγονο μπορούν να αποδοθούν τα χαρακτηριστικά που έχει το παιδί τους.
Φαίνεται λοιπόν ότι πάντα προηγείται μια κρυφή επιλογή,
καλά φυλαγμένη στα γρανάζια της ύπαρξης , μια διαδικασία μέσα από την οποία ο καθένας μας καταλήγει να συγκροτηθεί σε ον, μέσα από τυχαίες ή ηθελημένες διασταυρώσεις και προσμίξεις.
Τελικά το δικό μας δεν είναι αληθινά κανένα
και είμαστε μεταξύ μας ενωμένοι με υπόγειες ρίζες
πολύ περισσότερο από όσο μπορούμε να φανταστούμε. 

23.7.18

Νοσταλγία...

Αν γεννιόμουνα ξανά,
το όνομά μου θα ήθελα να ήταν
Νοσταλγία...

Νοσταλγία για όλα,
για τα πάντα,
για το τίποτα,
κυρίως για 'κείνα που διαφεύγουν:

Tο λιοπύρι της ξεγνοιασιάς,
το χορό των εντόμων,
τα χάδια στην πλάτη,
την άμμο που καίει,
το όνειρο που σε ξυπνάει,
τη ζωή που περνάει,
το χρόνο που κοιτάει.

2.7.18

Σας ευχαριστώ...

Σας ευχαριστώ,
γιατί μου μάθατε τη σημασία του να είμαι (υγιώς) εγωίστρια...
Και μου δείξατε πόσο σας θρέφω και πόσο με παραμελώ.
Κέντρο της ζωής μου θα είμαι μόνο ΕΓΩ.
Και ο χρόνος μου
και ο πόνος μου
και η χαρά μου
σε ΄μένα κοντά θα λιμνάζουν....

Έφευγα έφευγα, χρόνια και δάκρυα μακριά μου.
ήρθε η ώρα να μείνω εδώ μαζί μου. 

4.6.18

Θα είμαι ένα χέρι ανοιχτό
σαν ένας δρόμος
και όλες οι ψυχές που θέλουν να με βρουν
θα με βρίσκουν...

Να κάνουμε εκείνο το ταξίδι,
εκείνο το ταξίδι που δεν έκανα μαζί σου μαμά...

Γλυκό μου πρόσωπο της Παναγιώτας
πάντα με συντροφεύεις μικρή μου
σε ευχαριστώ που μου έμαθες...
Να είμαι θαρραλέα μπροστά στο ανήκουστο.

Και τώρα να, μια ψυχή άλλη,
τελικά είναι μια διαδρομή χωρίς τελειωμό
αυτό το πάντρεμα ζωής και θανάτου.

Και όσοι είναι κοντά στην πύλη είναι πηγή Αλήθειας και Φωτός.
Και θέλω άφοβα να κρατώ το χέρι.
Δεν φοβάμαι τον πόνο σου,
ούτε τον δικό μου.
Δεν φοβάμαι την άβυσσο,
ούτε τα άστρα. 

26.5.18

What will death be like?
κρυώνω δεν θα με ζεστάνεις
θα περπατήσω σε γκρίζο χώμα
σαν της Σελήνης
και δεν θα ακούγεται καμία μουσική
θα παραμιλάω δίχως να μιλάω
θα σκέφτομαι αυτούς που αγάπησα
δίχως να τους θυμάμαι
μα θα με πληγώνει αέναα
μια πικρή νοσταλγία
θα περπατήσω μέχρι εκεί που δεν φτάνει
κι όταν φτάσω
θα συνεχίσω
***
Λες να σε βρω εκεί
κι επιτέλους να ενωθούμε
εγώ με το γυμνό μου σώμα
κι εσύ με το γυμνό δικό σου
όπως δεν κάναμε ποτέ εν ζωή;
Τότε θα 'ναι ωραίος τόπος
αυτός ο Θάνατος. 
***
Με φαντάζομαι όμως θλιμμένη
βλέπω ένα δάκρυ κρυσταλλωμένο
κάτω απ' το μάτι,
μια έκφραση παιδιού που δεν το παίξανε
στάση σκυφτή του γέρου,
βλέμμα ζηλόφθονο
γι' αυτούς που ακόμα ανασαίνουνε
***
Κι ύστερα θα έρθει η φώτιση
θα συναντήσω το Θεό αυτοπροσώπως
θα επισκεφθούμε παρέα
όλους τους γαλαξίες,
θα με ξεναγήσει στα νεφελώματα,
θα με βάλει στη χορωδία του Παραδείσου
και στο εξής με αγγελική φωνή
θα τραγουδώ το Ωσαννά
Τόνια Κοβαλένκο
Οι ποιητές θα φεύγουν πάντοτε

χωρίς ν' αφήνουν πίσω τους χειρόγραφα

χωρίς ν' αφήνουν ίχνη από την πάλη τους

Η Ποίηση θα καταντήσει τελικώς

ένα πολικό τοπίο
                                                                                  (...)


Κλείτος Κύρου

25.5.18

Ευτυχώς....

Ευτυχώς υπάρχουν άνθρωποι που ακομα πιστεύουν...

Δεν με απασχολεί σε τί πιστεύουν, σε ποιον θεό ή σε ποιον ευατό, μου αρκεί η πίστη τους...

Ευτυχώς, γιατί χωρίς πίστη γίνεται εύκολα κανείς κυνικός και αδιάφορος.

Και παχύδερμος. 

12.5.18

Μου έλειψε η φωτο-γραφή....

Η φωτογραφία....

Σήμερα όλα ξεκίνησαν με ένταση αλλά η μέρα τείνει να γλυκίζει...

Χθες το σεμινάριο του θανάση ήταν άλλη μια διαδρομή στα χνώτα του θεάτρου,

ευγνωμοσύνη...

Σήμερα θέλω να αφοσιωθώ στη νομική. 

6.5.18

Αλκυόνη...

"Το θέμα είναι να τολμάς. Για όλα τα όμορφα πράγματα στη ζωή πρέπει να τζογάρεις.
Μόνο οι μούμιες είναι απόλυτα ασφαλείς στις προθήκες τους".

Βαρκάρισσα της χίμαιρας

Μια τεράστια μπόρα..

Έξω βρέχει μια τεράστια μπόρα...
Είναι σαν να άνοιξαν στα δύο οι ουρανοί..
Η λάμψη των αστραπών αντανακλάται στο δωμάτιο... μυσταγωγία...
Βρέχει μέσα μου αποκαλύψεις, το σώμα μου έχει κουλουριαστεί.
Μυρίζω το βρεγμένο χώμα από τις γλάστρες μας και φαντάζομαι ότι είμαι ριγμένη έξω στη φύση.
Ένα δάκρυ κυλά απαλά, μου επιτρέπω λίγο να κλάψω, ανασαίνω.

Φοβάμαι. Ναι, αυτό είναι, τρέμω.
Έχω ένα Φόβο που ριζώνει μέσα μου και όλο ριζώνει και το σώμα μου κλειδώνει...
Σήμερα το σώμα μου αψήφησε τον πόνο, σήμερα του έδειξα ότι θα είμαι ολόκληρη, θα ζω τις στιγμές μου, θα ζω...και ό,τι γίνει.
Και μετά έπεσα σε έναν ύπνο γλυκό και βαθύ σα λήθαργο.
Πόσες ζωές και αποκαλύψεις και όνειρα να ζούμε άραγε στον ύπνο μας;
Μετά η μπόρα με ξύπνησε...
Και κατάλαβα.

Φοβάμαι, για την ακρίβεια τρέμω ολόκληρη...

Γλυκό μου σώμα, συγνώμη που τελικά παραβιάζω τα μικρά και μεγάλα εμπόδια που μου βάζεις...
Πόσο πονάω και συγκινούμαι με την προσπάθειά σου αυτή, με εσένα που νιώθεις τόσο φοβισμένο, έχεις στήσει ολόκληρη πλεκτάνη.
Προσπαθείς να με προστατέψεις, έτσι δεν είναι;
Με συγκινούν οι προσπάθειές σου, η φροντίδα σου αυτή..
Ναι, προσπαθείς να μου δείξεις ή καλύτερα να μου θυμίσεις πόσο αδύναμη είμαι και να σταματήσω εδώ... πόσο δεν μπορώ να διαχειριστώ τίποτα χωρίς άγχος και πόνο.

Εξάλλου έχω αρχίζει να υπερβαίνω την ηλικία της μητέρας μου και δεν είναι καθόλου αστεία πράγματα αυτά.
Το μεγάλωμα, το να γίνω αυτό που η φύση μου με προορίζει να είμαι, γυναίκα, μητέρα, πέρα από προδοσία είναι και κίνδυνος.
Γυναίκα και μητέρα σημαίνει Θ Α Ν Α Τ Ο Σ, σημαίνει
εκείνο που δεν άντεξε,
σημαίνει καρκίνος,
και τρέλα,
και θυμός,
κι αδιέξοδο.

Μέσα μου εκκολάπτεται τόσος φόβος.
Ένα μεγάλο απαγορευτικό ΣΤΟΠ, αυτό είναι τα συμπτώματα.
Ας ασχοληθώ μαζί σου, ε σώμα μου;
Μήπως και με παρασύρεις και ξεχαστώ από αυτές τι χαζές ιδέες που μου μπήκαν στο μυαλό:

Να γευτώ μια πλήρη ζωή, να κάνω παιδιά...


Όχι, δεν μου αξίζει τόση ευτυχία
και τόσα δάκρυα
και τόσος θάνατος,
σωστά ;







28.4.18

Όλο και περισσότερο απομακρύνομαι από εκείνη την κόλαση....

Την κόλαση της απουσίας, του βουβού πόνου.

Την αλάνα των παιδικών ματιών μου. 

25.4.18

Να λοιπόν τι έμαθα φέτος, από έναν ανώτερό μου δάσκαλο...

Τον κοίταξα με συμπάθεια και παρά τη σωματική μου ένταση προσπάθησα να αξιοποιήσω κάθε ευκαιρία χρόνου συζήτησης που είχα μαζί του.

"Ο τύπος αποκλείει το περιθώριο εκτίμησης".

Μια φράση καμωμένη από λέξεις μα που πίσω της κρύβει νούμερα...μαθηματικά στην πιο αγνή τους μορφή.

Είναι γι' αυτό που αγαπώ τα νομικά.
Ο κρυφός σκελετός τους αποκαλύπτει τη δομή των πραγμάτων. 

21.4.18

Αγριόχορτα...

Αυτό είμαστε,
αγριόχορτα,
σε έρημες εκτάσεις,
σε άγριες ώρες μοναξιάς,
χωρίς κανέναν να σκέφτεται
λίγο να μας ποτίσει,
να μας ακούσει...
Το κενό υπήρξε τρομακτικό.

Αλήθεια δεν υπήρχε κανείς;
Με ρωτάς.

Δεν υπήρχε κανείς, σου απαντώ,
σαν ηχώ ραγισμένη.
Μόνο εγώ και εσύ
και τα σύννεφα από τα δάκρυα που δεν κλαίγαμε,
και που έκρυβαν τους ουρανούς μας.

Και τα αγκάθια σου όταν πάνω μου έγερνες με θυμό,
αφού δεν είχες πουθενά να ακουμπήσεις...

Και τώρα;
Τώρα ο θυμός μου γδέρνει την ψυχή
Τώρα πρέπει να βρω ένα χώρο για εμένα,
τα δικά μου συναισθήματα.

Να φωνάξω δυνατά και να πω:
Σας μισώ! Σας μισώ όλους και εσένα!
Σας μισώ γιατί όλοι με τα βαριά σας νύχια σκάβατε τη σάρκα μου και ψάχνατε για νερό,
σας μισώ γιατί μου κλέψατε τους χυμούς μου.

Κι εσένα, κι εσένα μαζί,
κανένας δεν σε έχρισε παιδί μου,
πάντα με ανάγκαζες να ήμουν ωριμότερη από όσο το είχα πραγματικά ανάγκη.


ΤΩΡΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕΙΝΩ ΜΑΚΡΙΑ...
Να πάψω τόσο υπεράνω να σε αγαπώ,
να χαίρομαι με τις χαρές σου,
να σου φέρομαι λες και δεν με έγδαρες ποτέ.

Κι ας ήσουν μικρή, δεν νοιάζομαι...

Εγώ γιατί το δικαίωμα αυτό δεν είχα;
Σε πέρναγα μόνο ένα χρόνο.
Ένα χρόνο και κάτι.

Και τώρα να πάτε να γαμηθείτε όλοι.
ΟΛΟΙ ΣΑΣ.


14.4.18

Άγουρο φρούτο

Είσαι ένα φρούτο
άγουρο ακόμα
μα αυτό με κάνει να θέλω να σε φάω πιο πολύ
να σε κρατώ στο στόμα
κι ας ξινίζει
καθώς δεν είσαι γινωμένο
-κι ας θυμώνεις
όταν σου το λέω-
αφού σε λαχταρώ
σαν να ήταν κατακαλόκαιρο
και να έσταζες
από παντού γλυκάδα.
Άκου με λοιπόν,
είσαι ένα φρούτο
άγουρο ακόμα
μα αυτό με κάνει να σε αγαπάω πιο πολύ. 

3.4.18

Γιατί δεν την νοιάζει για εκείνον;
Οι μνήμες τους, τα όσα κάνανε μαζί...
όλο αυτό το μαζί, το σκηνικό, τόσα χρόνια τώρα...

Το σκηνικό που μέσα του μεγαλώσαμε, αγαπήσαμε, δεθήκαμε...

Δεσμοί από αίμα και αγκάθια. 

2.4.18

Τα έχουμε όλα...

και δεν μπορούμε να χαρούμε τίποτα.

22.3.18

Συνεδριά.

Ας είμαστε ανοιχτοί στους τρόπους....μου είπε.

Πόσο με άγγιξε και πόσο έχει δίκιο...

Έχω εμπιστοσύνη... μου είπε.

Πόσο θαυμάζω την πίστη της.

Έχεις βρεθεί συχνά στη σκοτεινή πλευρά και τωρα ζητάς το φως, το γέλιο...μου είπε.

Πόσο με νιώθει.

Ευγνωμοσύνη. 

20.3.18

Ολόκληρη...

Λευκός Θεός

 .... η χαμένη μου αθωότητα...

Λευκός Θεός

     .... η χαμένη μου τρυφερότητα...

                 Συνεδρία που με καλεί πίσω στη Γη,
                        στο σώμα μου, σε εμένα,

                                ...Γίνομαι πάλι ολόκληρη.

16.3.18

Συνεδρία 15.3.2018

Πέρασαν τα χρόνια,
κι εγώ ακόμα ψάχνω εκείνη τη λύτρωση.
Με κοιτάς με τα ανήμπορα μάτια σου,
αναζητάς κι εσύ την κλεμμένη σου περηφάνια.
Με κοιτάς με τα αδέσποτα μάτια σου,
και τρυπαει η ψυχή μου....
Στάζουν δάκρυα, στάζουν παράπονα,
στάζουν μνήμες κι ερωτηματικά,
όλα απλωμένα στο βυθό μου,
βγαίνουν διστακτικά στην επιφάνεια,
ίσα να τα δω και μετά πάλι χάνονται
μέσα στο άχρονο βάθος.
Ακομα σε ψάχνω, σε αναζητώ,
όσα δεν χόρτασα, όσα δεν ρούφηξα,
ο χρόνος που μας έκλεψαν,
η μοίρα, οι στιγμές και τα καπρίτσια του χαρακτήρα.
Σε κοιτώ και μαραζώνω,
έτσι που είσαι σαν δεντράκι απότιστο,
τουλάχιστον τώρα αφήνεις να σε ακουμπά η αγάπη μας,
τώρα τα χέρια μας φτάνουν στο πρόσωπό σου,
έτσι όπως έχεις γείρει,
σαν να θέλεις να φτάσεις όσο πιο κοντά γίνεται
στη μάνα Γη.
Είμαι δίπλα σου και το βλέπεις, και το ξέρεις,
και λες εκεινο το "κόρη"
που εκλύει όλα τα "σ΄αγαπώ" που μου στέρησες,
από δειλία;
Από φόβο....
Φοβήθηκες να πιάσεις το χέρι μου,
πονούσες τόσο πολύ.
Πονούσα κι εγώ.
Πέρασαν τα χρόνια,
κι ακομα σε ψάχνω,
συναντιόμαστε πια έστω για λίγο,
αυτό το λίγο που αρκεί.