10.6.17

Σχέδια...

Πρέπει να ξεκινήσω κάτι σωματικό, χορό, yoga, κάτι...

πρέπει να ξεδιπλώσω.
το σώμα.
εμένα.

Πρέπει να ξεκινήσω ένα μουσικό όργανο..μου αρέσουν τόσο τα κρουστά.

Είναι το δικό μου "πρέπει" αυτό που το έχω πιάσει από το γιώτα και έχω γδάρει ίσα με το πι.

Η ψυχή μου θέλει να λικνιστεί,
να χορέψει...
άφοβα...
άφοβα;

Ναι!

Το σώμα...

το σώμα...
ατέλειωτα ρυάκια δρόμων
το σώμα
ατελείωτο σύνορο ουρανού και ψυχής
Χρειάζεται κι αυτό ένα βαθύ άγγιγμα, μια θεραπεία, ένα χάδι.
Πρέπει να ξεκλειδώσω το αρχέγονο τραύμα.
Θέλω.

Αυτό που μου λείπει είναι ένα είδος ενέργειας...
Αυτό που μου λείπει είναι επαφή.
Το κέντρο μου, το συναίσθημα,  έχει μια βαθιά πληγή,
ακουμπάει πάνω στον πυρήνα μου.
Σύμπαν, με ακούς;
Θέλω να με θεραπεύσω...θέλω σύμπαν.
Στείλε μου καθοδήγηση - σε παρακαλώ. 

6.6.17

Δεν μπορείς να καταλάβεις Ελένη, μου είπες...

Πίστεψέ με, μπορώ, μπορώ πολύ καλά να καταλάβω.

Αμοιβαία κατανόηση.

Ήταν μια στιγμή ξεχωριστή από όλες τις άλλες...

Εγώ και εσύ

τόσο κοντά σαν ποτέ να μην φοβηθήκαμε την ωραία,

απρόβλεπτη εκδοχή των έως τότε οικείων ευατών μας.

Μήπως τελικά ερχόμαστε τόσο κοντά όσο αντέχουμε

και μένουμε να κοιτιόμαστε που και που αληθινά από τις χαραμάδες;

29.5.17

Εξορία...

Εγώ λοιπόν εξορίστηκα
από την επικράτεια των αθώων.
Εσύ πάντα το αρνιόσουνα
αλλά μάλλον δεν έβλεπες...
Ή απλά άντεχες για λόγους που ίσως επιλέγω να αγνοώ.
Εμένα λοιπόν δεν μου αξίζει ούτε ένα σκπήπτρο
απαλής αγάπης.
Όχι! Μου φωνάζεις, έρχεσαι και μου το δίνεις.
Ευχαριστώ για τη γλυκιά διάψευση,
μα βλέποντας τη δική σου καλοσύνη,
αναρωτιέμαι αν απλά είμαι τυχερή.
Θα το κρατήσω.

24.5.17

Δεν θα ξεχάσω ποτέ...

Δεν θα ξεχάσω ποτέ
τον τρόπο που στεκόσουν από πάνω μου
με τα γυαλιά ηλίου να κρύβουν τα μάτια σου
και αυτή την εκτυφλωτική σου αγάπη
που έτσι όπως αθόρυβα και κοφτά μου είπες
"το κοίταξα"
ξεχύθηκε όλη από
το στόμα σου,
γλυκό κι αγαπημένο στόμα,
που με γέμισε πολυάριθμες κουκίδες φωτός,
με άγγιξε απαλά στο πρόσωπο,
με διαβεβαίωσε ότι υπάρχεις,
δίπλα μου.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ
το ωραίο σου ανάστημα,
της ψυχής μου το πετάρισμα,
την ομορφιά
των αθώων στιγμών μας.


19.5.17

Να γεννάς το από εσένα αυτόνομο...

Να προσδωκάς να δεις τη μορφή που θα πάρει η ζωή...

Να ξενυχτάς μαθαίνοντας,

να αγκαλιάζεις αγνοώντας...



18.5.17

Δημιουργική Αναμονή

Σε περιμένω όπως κι αν είσαι.
Σε περιμένω όπως κι αν έρθεις.
Σε περιμένω με όλη μου τη λαχτάρα.
Σε περιμένω με όλη σου την ύπαρξη.
Σε περιμένω για πάντα από πάντα.
Σε περιμένω με κάθε μου γνώση και κάθε μου γνώμη στην άκρη.
Σε περιμένω με όλη την αθωότητα που μέσα μου ακόμα κατοικεί.
Σε περιμένω με όλες τις ευτυχισμένες μου αναμνήσεις.
Σε περιμένω με την πόρτα ενός παράδεισου για σένα ανοιχτή.
Σε περιμένω με όλα μου τα χάδια.
Σε περιμένω με όλη μου την προσμονή.
Σε περιμένω με όλη μου την υπομονή.
Σε περιμένω με όλη μου τη δύναμη.
Σε περιμένω με τα μάτια της ψυχής ολάνοιχτα.

20.4.17

Μια μέρα

Μια μέρα η νιότη
θα έχει παλιώσει
και η πλάση ολάκερη θα μοιάζει
με εκείνα τα κιτρινισμένα
εξώφυλλα περιοδικών
που κάποτε ήτανε στη μόδα,
ενώ τώρα στέκονται παραχωμένα
σε συρτάρια που μυρίζουν
υγρασία.

14.4.17

Dizzy nights...

Χθες το βράδυ θυμήθηκα τις εποχές που ήμουν ανέμελη...στη φοιτητική μου ζωή και στα μετέπειτα χρόνια, μέχρι τα 28 μου..

Το χαμόγελο της κολλητής μου ήταν εκεί να φωτίζει τις σκοτεινές ροκ μπαλάντες που έπαιζες... το κατάλαβα ότι δεν ήσουν καλά, το ένιωσα.

Όταν κατάλαβες ότι είμαι εκεί, πληγωμένε μου ιππότη, ήρθες αμέσως να μου μιλήσεις και έμεινες για ώρα μαζί μου. Για όση ώρα ήθελες και έκρινες εσύ.
Άμοιρε εγωιστή.

Πάντα μου εκμυστηρεύεσαι τα σημαντικά σου. Χθες ήσουν λιώμα. Το χνώτο σου δεν μύριζε από το ουίσκι που κρατούσες αλλά μπέρδευες τα λόγια σου. Με το ζόρι άρθρωνες τις λέξεις, τα λόγια σε κούραζαν...αν μπορούσες να μου τα πεις όλα όσα ήθελες τηλεπαθητικά θα ήσουν ευτυχισμένος.
Σε πρόδωσε λοιπόν ένας άνθρωπος που δεν περίμενες -βλέπεις; Πέφτεις και εσύ έξω.
Και όλο μου έλεγες πόσο άνετος ήσουν και όλο για αυτό μιλούσες κι όλο οι ροκ μελωδίες μας παρέσερναν στο δικό τους ρυθμό.
Η τελευταία ερώτηση που μου απεύθηνες, ήταν αν ακοπεύω να κάνω παιδιά...
Δεν σε ικανοποίησε η αμφισημη απάντησή μου...η δική μου ερώτηση έμεινε μετέωρη: εσύ γιατί δεν έκανες;

Χθες ήμουν κι εγώ άσχημα.....οι δικοί μου δαίμονες με κηνυγούσαν. Με ρώτησες, δεν είπα τίποτα. Ή μάλλον, σου είπα τα υποτυπώδη.
Οι δαίμονες αυτοί που αγαπώ και με πληγώνουν. Οι δαίμονες που πρέπει να πληγώσω για να μην λαβωθώ, γιατί μαζί τους η επαφή και το κοντά είναι μάχη αδυσώπητη.
Μικρή δεν ήξερα, τώρα πηγαίνω οπλισμένη...

Σε ευχαριστώ που υπάρχεις ιππότη μου, χθες με είπες δύο φορές "αγάπη μου"...μα πόσο μεθυσμένος  ήσουν;
Μόλις μου φύσηξες τα μαλλιά, όπως συνηθίζεις να με υποδέχεσαι και σου είπα ότι κρυώνω έκλεισες επειδικτικά την πόρτα του μαγαζιού και μου είπες "αυτό να το θυμάσαι..". Αυτά τα ψίχουλά σου, κάποτε έμοιαζαν στα μάτια μου με μαγευτικά στολίδια.

Για ένα λεπτό με την κολλητή μου κλείσαμε τα μάτια και αφεθήκαμε στο χωροχρόνο του μαγαζιού...πηγαίνω εκεί από τα 20 μου... είδαμε σε στιγμιότυπα να περνάνε από μπροστά μας όλες οι στιγμές...όλη η ζωή μας δεν είναι παρά οι στιγμές που μένουν, που θυμόμαστε.

Κι εγώ θα σε θυμάμαι πάντα, σκοτεινέ θλιμμένε μου ιππότη.

6.4.17

Ω σήμερα,
ημέρα εαορταστική,
κάθε κύταρρό μου μαρτυρεί

"Φοβόσουν ένα μπαμπούλα που δεν ήταν ποτέ εκεί"

Ναι, οι φόβοι μας είναι ίσκιοι, και οι ίσκιοι δείχνουν πάντοτε μεγαλύτεροι από το πραγματικό τους μέγεθος...

26.3.17

Μια λέξη μπορεί για όλα

λέξεις λιγοστές..
μα πολύτιμες τόσο.

Κοιτάω το σπίτι, ζεστασιά,
μικρά φωτάκια,
ζεστασιά στην ψυχή μου.

Τα απέναντι μπαλκόνια,
ζεστασιά,
σκοτεινό παρελθόν μου,
ζεστασιά.

Οι σκιές τρεμοπαίζουν,
ζεστασιά,
τα λόγια περιττεύουν,
ζεστασιά.

Η Αλκυόνη που αγαπάω ένα απόγευμα Κυριακής.
Το βιβλίο δίπλα από τη μικρή μου σόμπα.
Ο χώρος μου που ξεδιπλώνεται μέσα στον άλλο χώρο.
Τα βιβλία που στιβάζονται γαλήνια στα ράφια.
Η αίσθηση του οικείου.
Η βροχή που ετοιμάζεται να έρθει...
όλα εκείνα που δεν μπορούν να με απειλήσουν.
όλες οι αναμνήσεις που έρχονται να με συναντήσουν.
Ζεστασιά μεγάλη πόρτα της ψυχής μου.
Η έκλπηξη μπροστά στην ομορφιά του κόσμου.
Όμορφο δειλινό και γλαροπούλια,
θα κατοικείτε πάντα στην ψυχή μου.
Η εντιμότητα έχει το άρωμά της,
ζεστασιά.
Η δικαιοσύνη των ανθρώπων είναι μόνο μια ιδεά,
ζεστασιά,
η τάξη των πραγμάτων έχει σα φυσικό νόμο τη δική της δικαιοσύνη.
Θα ανοίξω τα φτερά μου,
ζεστασιά,
θα συναντήσω νέους τόπους,
ζεστασιά,
οι παλιές πληγές κλείνουν,
ζεστασιά.
Έχω στρωμένο το τραπέζι για τους αγνώστους,
ζεστασιά.
Ο πόνος που ακούμπησα στο παιδικό μάγουλο της Παναγιώτας,
ζεστασιά,
οι οικογένειες από αίμα κι από αγάπη,
ζεστασιά,
η ευλογία του να είσαι ζωντανός και να ονειρεύεσαι,
ζεστασιά.

Σε ευχαριστώ ζωή μου, σε ευχαριστώ...


19.3.17

Γνώση, γνώση, γνώση...
     
                                      καταραμμένη γνώση.


Γνώση, γνώση, γνώση...

                                      ευλογημένη γνώση.

Μαρτυρίες...

Το να γίνεσαι μάρτυρας μαζί με τον άλλο
στιγμών
σημαντικών, όμορφων
μα και επώδυνων, 
δημιουργεί ένα δεσμό αδιάρρηκτο.
Υπάρχουμε χάρη στα μάτια που μας κοίταξαν,
επειδή μας κοίταξαν 
και είμαστε πάντα σημαντικοί για τους μάρτυρές μας.

Ένα ζευγάρι μάτια που γνωρίζει την ύπαρξή σου 
που είναι μάρτυρας των στιγμών σου,
αυτή είναι η ουσία και η έννοια του δεσμού.


18.3.17

Είμαι βαριά άρρωστος απο παιδί.
Έχω την ασθένεια του απελπισμένου έρωτα.
Απελπισμένο λέμε τον έρωτα που ξέρει το τέλος του.
Αλλά-
ο πιο απελπισμένος έρωτας, 
είναι ο έρωτας που δεν έχει αντικείμενο.
Που δεν έχει αρχή.
Καμιά.
Όλοι νομίζουν ότι ο έρωτας είναι για κάποιον-
πάντα.
Δεν ξέρουν πως η καταγωγή του έρωτα
είναι που δεν έχει κανέναν να αγαπήσει.
Αυτή είναι η αρχή του έρωτα:
ο κανένας.
Μετά βρίσκουμε κάποιον-
γιατί δεν αντέχεται ο έρωτας, μόνος του.
Και τον αγαπάμε πολύ. Πάρα πολύ.
Όσο το τίποτα- τόσο πολύ.
Που αν αυτό το πολύ όσο το τίποτα
δεν βρει να ακουμπήσει,
θα μας σκοτώσει ο όγκος του.
Όταν νιώθω απελπισμένο έρωτα- βγαίνω στο δρόμο.
Και βρίσκω ένα μέρος
που να ακούγεται ένα τραγούδι.
Οποιοδήποτε.
Και στέκομαι, εκεί,
στο σκοτάδι- και κλαίω.
Για το τραγούδι…
Αυτό είναι το κοντινότερο του έρωτα:
το τραγούδι.
Ένα τίποτα, δηλαδή.
Που το απευθύνεις.
Έχει τύχει να αγαπήσω άνθρωπο-
επειδή ένα τραγούδι έπαιζε εκείνη την ώρα.
Το τραγούδι σκέτο,
χωρίς άνθρωπο, δεν είναι έρωτας.
Αφού δεν απευθύνεται.
Αλλά και ο άνθρωπος σκέτος-
ούτε αυτό είναι έρωτας.
Αφού δεν έχεις να του απευθύνεις.
Κάτι.
Έχω πλήρη συνείδηση της φύσης του απελπισμένου έρωτα.
Γι’ αυτό και σύντομα θα σκοτώσω.
Kάποιον.
Κάτι.
Πιθανόν εμένα.
Μέχρι τότε,
τραγουδάω.
Μόνος μου.
Εγώ.
Για μένα.
(Μπορεί και για σένα...)
Τσιμάρας Τζανάτος

16.2.17

Άφηνέ με...

Άφηνέ με λίγο λίγο να σε εξημερώνω αδερφή μου...
και να υποδεχτούμε τη νέα ζωή που εντός σου κατοικεί...
Και να βάφω με αγιοσύνη το πρόσωπό σου
που το καταδιώκουνε οι ψηλοί ίσκιοι των παιδικών μας χρόνων
και μιας ροπής σου στην εύκολη ευκολία,
αυτό που καλύτερα θα ονόμαζα μια παραπονεμένη
και παραδομένη στη δυσκολία παιδική ηλικία που ζητά την εκδίκησή της.
Έτσι θέλω πάντα να μπορώ να σε βλέπω εγώ,
αγιοβαμμένη, απαλή στις εκφράσεις σου και τα χρώματα,
να σε ραίνω με την αγάπη μου, να σε εξυψώνω.
Να παίρνει φόρα και η ψυχή σου,
να στροβιλίζεται.
Να στροβιλιζόμαστε μετά παρέα στον κυκεώνα των
πραγμάτων που όλα μαζί
κάνουν το αμφίσημο, πολύσημο,
παράταιρο σύνολο εκείνων των στιγμών
που απαρτίζουν τη ροή της ανθρώπινης ζωής μας.


Αν...

"Αν όμως μ' εξημερώσεις, η ζωή μου θα γίνει ηλιόλουστη. Θ' αναγνωρίζω τον θόρυβο ενός βήματος διαφορετικού απ' όλα τ' άλλα".

Αντουάν.

13.2.17

Μονοχρωμία...

Μου είπε ακόμα...
(βλέποντας τις καταστροφικές συνέπειες που είχε στον χαρακτήρα του πατέρα μου η ύπαρξη ενός αυστηρού πατέρα και μιας απόλυτα ενδοτικής μητέρας)...
με τα δικά μου παιδιά να μην είμαι ούτε μόνο αυστηρή, ούτε μόνο τρυφερή.
Δεν μιλάει καλά τα ελληνικά και για το λόγο αυτό επικοινωνούμε σε ένα επίπεδο βαθύτερο.
Εκεί που οι έννοιες είναι έννοιες καθαρές και δεν χάνονται μέσα στις λέξεις.
Εκεί που μόνο η ουσία μπορεί να διασώσει την επικοινωνία και για το λόγο αυτό λείπουν όλα τα περιττά.
Μου είπε λοιπόν να μην είμαι μόνο ένα πράγμα αλλά ανάλογα με το τι χρειάζεται κάθε φορά να είμαι λιγότερο ή περισσότερο αυστηρή, λιγότερο ή περισσότερο ανεκτική.
Να αποφύγω λοιπόν ...τη μονοχρωμία...
Ναι! Συμφώνησε με χαρά που την κατάλαβα και που το κατάλαβε κι εκείνη.
Ωραία κουβέντα...

Θα είμαι λοιπόν πολύχρωμη.

22.1.17

Αλυτ(ρωτ)η εξίσωση

Όμως στο νοσοκομείο
όταν έπεσες
μονάχα εγώ ήμουνα εκεί
να σε πιάσω.
Όμως μετά από λίγο
όταν απλώνω το χέρι μου
εσύ το δαγκώνεις.
Δεν πονάω που με διώχνεις
τόσο επειδή νιώθω απόρριψη,
αλλά κυρίως επειδή
μετά δεν θα βρίσκεται κανείς εκεί
να σε πιάσει.
Πονάω που δεν μπορώ να σε σώσω
από την αυτοεκπληρούμενη προσφητεία σου.

21.1.17

Για σένα.

Τα δάχτυλά μου αγγίζουν απαλά το πρόσωπό σου
τα λιγοστά  σου γένια με γαργαλάνε
κάπως άγρια,
σαν μικρές ακίδες αγάπης.

Τα δάχτυλά μου γεμίζουν με ακίδες αγάπης.
Ψάχνω βελόνα να τις βγάλω μα καταλαβαίνω ότι δεν θέλω.
Είμαι αποφασισμένη να συνεχίσω.

Αγγίζω μετά το πληκτρολόγιο,
η μέρα έχει πια μεταμορφωθεί σε ήλιο
κι εγώ θέλω να τρέξω
μέσα στις νομικές μου έννοιες,
να σ' αγαπήσω κι άλλο. 
Πάντα θα βλέπω πάνω του αυτό που ερωτεύτηκα.
Και ξέρω πως αν ήμουν πάλι 24, θα τον ερωτευόμουν πάλι...
Τα μαλλιά του είναι φρεσκολουσμένα κάθε φορά.. μοιάζει τόσο αρμονικά ενταγμένος στο χώρο του...σαν ένα.
Σαν ένα ψάρι μέσα στο ενυδρείο του, ή καλύτερα, έναν βασιλιά μέσα στο βασίλειό του, ή ακόμα, σαν μια πινελιά ζωηρή και απαστράπτουσα σε πίνακα που φημίζεται για την ομορφιά του...
Κάθε φορά τα λέμε και αυτά που λέμε είναι ...ουσιώδη.
Από μέσα μας, κατευθείαν, χωρίς αναστολές και ενδιάμεσους σταθμούς και καμουφλάζ. Μόνο η γνήσια ανάγκη για επαφή.
Αυτό που με τράβηξε πάνω του. Οτι η φύση του είναι επιχειρείν. Ότι έπλασε έναν ολόκληρο κόσμο που στέγασε τόσα άτομα, από το μηδέν.... από το τίποτα το κάτι. Υπάρχει κάτι πιο ιερό;
Η αυθεντικότητά του.... η ευστροφία του....ακόμα και το αποτυχημένο του χιούμορ. Ποτέ δεν γελούσα με τα πετυχημένα αστεία...με τα δικά του γελάω πάντα ελαφρά. Μου αφήνουν μια γεύση απορίας...κάτι σαν "δεν είναι δυνατόν να το άκουσα μόλις τώρα αυτό". Με αφοπλίζουν, όπως με αφοπλίζει και ο ίδιος...
Τα μαλλιά του πάντα ανεμίζουν, ακόμα και χωρίς να εκτιθενται στον άνεμο.
Τον ρώτησα αν τον κούρασε το μαγαζί...αμέσως το αρνήθηκε.
Μοιάζει σαν..... σαν να απολαμβάνει αυτό που κάνει αλλά και να νιώθει την ανάγκη να το δει να εξελίσσεται μέσα στα χέρια κάποιου άλλου..
Και αν δεν τον βρεις; του είπα.... το μαγαζί κλείνει 23 χρόνια, μου είπε...έχω πει μέχρι τα 30..
Και μετά τι θα κάνω εγώ; Του απάντησα συνωμοτικά. Η κολλητή μου συμφώνησε και αμέσως αρχίσαμε να τον πειράζουμε σαν ένας αξιαγάπητος σίφουνας να το αναλάβουμε εμείς το μαγαζί...μας απέκρουσε γλυκά.
Ναι, απολαμβάνει αυτό που κάνει. Και γι αυτό ο μέγας θαυμασμός μου στο πρόσωπό του.
Θα ήθελα να απολαμβάνω τη δουλειά μου, να με εξελίσσει.
Τελικά τι νόημα έχει μια δουλειά αν δεν μας εξελίσσει;
Και όμως, παρότι δεν την απολαμβάνω, με εξελίσσει...
Εκείνος μου θυμίζει με τον τρόπο του ότι τρόπος υπάρχει.
Δρόμος υπάρχει. Να, δες που υλοποιήθηκε...

Αγαπώ αυτή την πόλη και τους ανθρώπους της.





Η κολλητή μου...

Ποτέ μου δεν κατάλαβα τι ακριβώς είναι αυτό που μας έκανε να κολλήσουμε.
Απλά το ξέραμε από την πρώτη στιγμή.
Κάθε μέρα συναντάω ανθρώπους που μου είναι αρκετά ενδιαφέροντες αλλά από ένα σημείο και μετά που κάθομαι μαζί τους θα θέλω να φύγω.
Με τη Χριστίνα αυτό το σημείο δεν έρχεται ποτέ... μα ποτέ.
Με τη Χριστίνα είμαι τόσο άνετη, όσο το να είμαι μόνη μου, απλά ο εαυτός μου.
Μιλάμε, γελάμε, αναγνωρίζουμε η μια την άλλη τόσο βαθιά.
Μπορούμε να είμαστε τη μια στιγμή ανούσιες και επιφανειακές και να ροκάρουμε μέχρι εκεί που δεν πάει.
Και την άλλη να μπούμε στα βαθιά τόσο που αν κάποιος μας άκουγε θα έλεγε αυτές πάει,
είναι τρελές.
Με τη Χριστίνα την έχουμε οργώσει αυτή την πόλη...την έχουμε νυχτοπερπατήσει,
έχουμε χαιρετήσει το χάραμα πλάι στο Θερμαϊκό.
Νύχτες ολόκληρες κουνιόμασταν ρυθμικά υπό τη μουσική και φλερτάραμε με τους άλλους, με τη νιότη μας, με το σύμπαν όλο. Και γκρεμίζαμε τον κόσμο και πάλι τον χτίζαμε με τα ελάχιστα... Και μετά την αίσθηση εκείνη ότι ξενύχτησες και ήσουν ξέφρενος και έφτασες στα όριά σου, καταλήγαμε να τρώμε πάντα κάτι ανθυγιεινό, ήταν το πιο υγιεινό πράγμα που μπορούσαμε να κάνουμε..συνήθως μπουγάτσα.
Ευτυχία...εκείνη πάντα αργούσε, εγώ πάντα βιαζόμουν και πάντα συναντιόμασταν.
Δεν ήταν λίγες οι φορές που τραγουδούσαμε στην τσιμισκή...και ο κόσμος κοίταγε και δεν δίναμε δεκάρα.
Ούτε ήταν σπάνιο να μιλάμε για γκομενικά, γκομενικά να φάει η ψυχή σου.
Μα πάνω απ' όλα για τους εαυτούς μας, τη ζωή, εκείνα που μας παθιάζουν, εκείνα που μας κάνουν εμάς που είμαστε, αληθινούς, εκείνα που έχουν νόημα.
Η Χριστίνα είναι ένας άνθρωπος ουράνιο τόξο, ναι, το πιστεύω, έχει μέσα της θεραπευτική ενέργεια, ένα πηγαίο χαμόγελο και έναν αυθορμητισμό που λατρεύω...
Σήμερα στο αγαπημένο μας dizzy ενώ έκουγε ένα τραγούδι γεμάτη δάκρυα και παράπονο μου είπε ότι πια δεν είναι τόσο αυθόρμητη... ότι πια δεν μπορει να μην κάνει σκέψεις πριν μιλήσει...δεν μπορεί να αφεθεί...
Πόνεσα που την είδα έτσι και αμέσως της θύμησα τον παλιό καλό αληθινό εαυτό της...γιατί αυτό είναι αγάπη.
Αγάπη είναι να σου θυμίζει κάποιος τον εαυτό σου όταν νομίζεις πως τον έχασες για πάντα.
Στο τέλος της βραδιάς έλαμπε η παλιά μου, πολύτιμη, αγαπημένη κολλητή μου...
Βάλαμε στοίχημα ότι στο επόμενο ταξίδι μας δεν θα μαλώσουμε.. ξέρω ότι δεν θα τα καταφέρουμε μα γι αυτό είναι γλυκό.
Είπαμε θα βρεθούμε πάλι...Αν είχα τη Χριστίνα στην Αθηνα.....θα ήταν μια Αθήνα άλλη.
Μα δεν παραπονιέμαι, με τέτοια κολλητή, πως θα μπορούσα;

17.1.17

Μουδιασμένες στιγμές
ακόμα και τα δάκρυα
το βάλανε στα πόδια.

Αδειανό το βλέμμα,
ερήμωσε το πρόσωπο.

Άγονες αγάπες,
άγονες επαφές,
άγονες εποχές,
δίχως ποίηση. 

5.1.17

Μια μάγισσα.
Αληθινή.
Που θρέφεται και θρέφει τους γύρω της με αγάπη.
Και τα τραγούδια της ακούγονται πίσω από τη φωτιά.
Και που απλόχερα σκορπά τη λάμψη,
λάμπουν τα πρόσωπα των αγαπημένων.
Και ό,τι αγγίζει το ραίνει
με το δάκρυ της,
σιωπηλά, βουβά, αθόρυβα.
Το εξελλίσει.
Μια μάγισσα αόρατη,
ταπεινή,
έντονη,
υπαρκτή.
Ευλογημένες οι στιγμές της βαθύτερης επαφής
με το μέσα της,
με το έξω της.
Τα χέρια τότε ζωγραφίζουν
τους τοίχους.

31.12.16

Αγαπώ αυτές τις μέρες.
Ακόμα κι όταν στέκομαι και τις κοιτώ μόνη.
Πόσο θερμή αγκαλιά η μοναξιά μου.
Λίθος πολύτιμος για μια καθαρότερη όραση των πραγμάτων.
Βοηθός μου η αστείρευτη ελαφράδα και χαρά
που έχω επιλέξει
ως σύντροφο.
Διατελώ αφοσιωμένη υπηρέτης μιας αρχαίας ισορροπίας.
Και μένω ακίνητη να παρατηρώ
την ερχόμενη από τα βάθη των αιώνων
τελετουργία των ημερών
που ξετυλίγεται μπροστά μου. 

4.12.16

Για τον Κερτέζ, όπως και για κάθε μεγάλο φωτογράφο, 
το ασήμαντο δεν είναι παρά το σημαντικό 
που κανένας δεν έβγαλε ακόμα από την αφάνεια. 
Γιατί αγαπούμε τους καλλιτέχνες; Διότι μέσω αυτών γνωρίζουμε πολλές εκδοχές του κόσμου, χωρίς τη μεσολάβηση των οποίων θα μας ήταν άγνωστες. Υπάρχει αυτή η γοητεία, η έλξη από τον κόσμο κάθε καλλιτέχνη. 


Πλάτωνας Ριβέλλης

Μια βόλτα, ένα βλέμμα.








Βαθιά αληθινό και ωραίο.

"Θεμελιώδεις πραγματικότητες της ανθρώπινης ψυχικής υπόστασης: Καθε άνθρωπος είναι διχασμένη ψυχή, εφόσον κάθε άνθρωπος έχει ασυνείδητο-μια περιοχή της ψυχής του όπου κατοικούν απωθημένα πάθη και φαντασιώσεις, έξω από τον έλεγχο της συνειδητής του ψυχικής ζωής. Όταν αισθάνεσαι πόθο για κάποιον, αυτό συμβαίνει επειδή ενεργοποιείται μια πρωταρχικά ασυνείδητη θεμελιακή φαντασίωση. Και τον άλλον εκεινον τον εμπλέκεις σ' αυτήν, ασυναίσθητα ως προς εσένα και ανερώτητα ως προς εκείνον. Με ορους ασυνείδητης φαντασίωσης κι επιθυμίας, όλοι μας είμαστε πιστοί σε μια αρχαία μυθική οπτασία, που ποτέ δεν θα βρει το ακριβές αντίκρισμά της στον πραγματικό κόσμο. ... Επειδή ακριβώς είμαστε κατάβαθα πιστοί σε μια οπτασία, είμαστε άπιστοι σε όποιο υποκατάστατο έχουμε συναντήσει στην έμπρακτη ζωή μας. Ό,τι κι αν καλύπτει ο σύντροφός μας από τις προδοκίες μας, συνειδητές και ασυνείδητες, πάντα κάτι λείπει- έστω κι αν το εν λόγω κάτι είναι μυθικό. Και γι' αυτό πάντα υπάρχει χώρος στην ψυχή κάθε ανθρώπου ώστε να ποθήσει κάποιον άλλον, πέρα από τον υπάρχοντα συντροφό του, παράλληλα με τον άνθρωπο ο οποίος ενδεχομένως καλύπτει πολλά στη ζωή του, ιδίως σ' ότι αφορά συνειδητές προσδοκίες και προδιαγραφές. ... Να μη φοβάσαι την αλήθεια της ψυχής σου ... είναι όλα αυτά ανθρώπινα, τόσο ανθρωπινα... Και να σταθείς με ρεαλισμό απέναντι στα δεδομένα και στα ζητούμενα, ώστε οι επιλογές σου και οι πράξεις σου (τα ναι και τα όχι που θα πεις, όσα διεκδικήσεις κι όσα αποχαιρετήσεις απ' τους πόθους σου) να είναι όσο γίνεται συμβατές με τα αισθήματά σου, με την ψυχή σου όλη και με τις περιστάσεις - όσο είναι ανθρωπίνως δυνατόν."

Νίκος Σιδέρης, Δεν παίζεις μόνο εσύ, υπάρχουν και οι άλλοι - ήθος και τέχνη της ανθρώπινης σχέσης, εκδ. Μεταίχμιο. 

3.12.16

Σεμινάρια west side story-

Πόση ευγνωμοσύνη νιώθω γι' αυτή την άσχημη πόλη
που ζω μέσα της και την έχω ερωτευτεί.
Γιατί είναι γενναιόδωρη και μου μαρτυρά τα μυστικά της.
Είναι κρυφά περιχαρής και θρέφει το πνεύμα μου.
Νιώθω πάνω μου το αποτέλεσμα της μεταμόρφωσης.
Μεγαλώνω, εξελίσσομαι μα δεν φθείρομαι.
Γιατί ό,τι δεν είναι ανάλογο πια με το σωματικό φορτίο της πρώιμης
νιότης μου, μετεξελίσσεται σε πνευματικό σφρίγος
που με τη σειρά του χαρίζει άλλη νιότη στο είναι μου.

Μια σημαντική αλλαγή γεννιέται μέσα μου.
Κατανοώ καλύτερα τον εαυτό μου όχι πια ως μια μεμονωμένη
οντότητα αλλά ως ένα μέλος της ανθρωπότητας.
Γύρω σε κάθε άτομο αναπτύσσονται κοινωνικές, ιστορικές,
πολιτικές, οικονομικές δυνάμεις.
Ζούμε και δημιουργούμε την καλύτερη - ή την χειρότερη
εκδοχή του εαυτού μας μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο.

Η βία υπάρχει έμφυτη μέσα στον άνθρωπο. Ο Καρλ Γιουνγκ λέει
ότι υπάρχει ένας αμείλικτος νόμος των αντιθέτων σύμφωνα με τον οποίο
η κάθε ενέργεια φέρει ταυτόχρονια και την αντίθετή της.
Φως και σκοτάδι, καλό και κακό είναι αλληλένδετα.
Τούτο όμως καθόλου δεν σημαίνει ότι είμαστε έρμαια
δυνάμεων μεγαλύτερων από εμάς.
Ο άνθρωπος πάντα διατηρεί το μερίδιο της επιλογής.
Μπορεί έχοντας επίγνωση της διπολικότητας των πραγμάτων
να επιλέγει να βιώνει το κομμάτι του σκότους
που του αναλογεί επιδιώκοντας το μετασχηματισμό του
στην πιο "ακίνδυνη" εκδοχή του.
Νομίζω κάτι τέτοιο προσπαθησαν να πουν ο Ντε Σαντ και ο Μπατάιγ.
Γι' αυτό ανέλυσαν τις "διαστροφές" και βρήκαν μια αγιοσύνη μέσα τους.

Η βία είναι καλά κρυμμένη πίσω από τις νόρμες με τις οποίες
διευθετήσαμε την κοινή μας συνύπαρξη.
Γι' αυτό και ενίοτε κάτι "ανήθικο" φαντάζει ως επανάσταση
- στην πραγματικότητα αυτό που καταφέρνει είναι να
μεταμορφώσει, να μετασχηματίσει την σκοτεινή πλευρά του
εαυτού μας και της ύπαρξης σε κάτι ανεκτό,
σε κάτι ομαλά ενταγμένο στην των πραγμάτων (και του εαυτού μας)
ολότητα.

Είναι μια απόπειρα εξισορρόπησης.


28.11.16

Μόνο η κίνηση...

Μόνο η κίνηση,
μόνο ο χορός,
μπορεί να θεραπεύσει το σώμα μου...
Σήμερα έκανα το τολμηρό βήμα..
Επανακατακτώ αυτό που ήταν δικό μου.
-Η αποξένωση ζωγραφίζεται
πρώτα πάνω στο σώμα.

Αγαπώ την ιδέα
μιας απόρριψης που με αγκαλιάζει.
         Έπεφτε παντού η βροχή
          κι εγώ την ακουμπούσα απροστάτευτη.
Ελευθερία.

27.11.16

"Προσεγγίζοντας το ζήτημα της υγείας, ο Νίτσε και πάλι συνομιλεί με την σύγχρονη ψυχολογία. Η υγεία δεν είναι μια σταθερή κατάσταση, στην οποία φθάνουν κάποιοι τυχεροί. (Αυτό είναι μεγάλη παρηγοριά για πολλούς από μας που υπήρξαμε άρρωστοι για ένα μεγάλο μέρος της ζωής μας!). Η υγεία είναι μια δυναμική ισορροπία στον αγωνα να υπερνικήσουμε την αρρώστια. Ο καλλιτέχνης είναι καλλιτέχνης γιατί αποκτά μιαν ιδιαίτερη ευαισθησία μέσα από τη δική του μάχη ανάμεσα στην αρρώστια και την υγεία. Για να μιλήσουμε με τα λόγια του ίδιου του Νίτσε: "Το πνεύμα αναθάλλει. Η δύναμη ανακτάται με τραυματισμό". Υγεία είναι η ικανότητα να υπερνικάμε την αρρώστια. Αυτό μας κατευθύνει προς την μεταγενέστερη ιδέα του Νίτσε για την "δύναμη" ως ικανότητα του καλλιτέχνη να ξεπερνά την αρρώστια και τον πόνο".

Rollo May - Η ανακάλυψη του Είναι
εκδ. Πατάκη