21.1.17

Η κολλητή μου...

Ποτέ μου δεν κατάλαβα τι ακριβώς είναι αυτό που μας έκανε να κολλήσουμε.
Απλά το ξέραμε από την πρώτη στιγμή.
Κάθε μέρα συναντάω ανθρώπους που μου είναι αρκετά ενδιαφέροντες αλλά από ένα σημείο και μετά που κάθομαι μαζί τους θα θέλω να φύγω.
Με τη Χριστίνα αυτό το σημείο δεν έρχεται ποτέ... μα ποτέ.
Με τη Χριστίνα είμαι τόσο άνετη, όσο το να είμαι μόνη μου, απλά ο εαυτός μου.
Μιλάμε, γελάμε, αναγνωρίζουμε η μια την άλλη τόσο βαθιά.
Μπορούμε να είμαστε τη μια στιγμή ανούσιες και επιφανειακές και να ροκάρουμε μέχρι εκεί που δεν πάει.
Και την άλλη να μπούμε στα βαθιά τόσο που αν κάποιος μας άκουγε θα έλεγε αυτές πάει,
είναι τρελές.
Με τη Χριστίνα την έχουμε οργώσει αυτή την πόλη...την έχουμε νυχτοπερπατήσει,
έχουμε χαιρετήσει το χάραμα πλάι στο Θερμαϊκό.
Νύχτες ολόκληρες κουνιόμασταν ρυθμικά υπό τη μουσική και φλερτάραμε με τους άλλους, με τη νιότη μας, με το σύμπαν όλο. Και γκρεμίζαμε τον κόσμο και πάλι τον χτίζαμε με τα ελάχιστα... Και μετά την αίσθηση εκείνη ότι ξενύχτησες και ήσουν ξέφρενος και έφτασες στα όριά σου, καταλήγαμε να τρώμε πάντα κάτι ανθυγιεινό, ήταν το πιο υγιεινό πράγμα που μπορούσαμε να κάνουμε..συνήθως μπουγάτσα.
Ευτυχία...εκείνη πάντα αργούσε, εγώ πάντα βιαζόμουν και πάντα συναντιόμασταν.
Δεν ήταν λίγες οι φορές που τραγουδούσαμε στην τσιμισκή...και ο κόσμος κοίταγε και δεν δίναμε δεκάρα.
Ούτε ήταν σπάνιο να μιλάμε για γκομενικά, γκομενικά να φάει η ψυχή σου.
Μα πάνω απ' όλα για τους εαυτούς μας, τη ζωή, εκείνα που μας παθιάζουν, εκείνα που μας κάνουν εμάς που είμαστε, αληθινούς, εκείνα που έχουν νόημα.
Η Χριστίνα είναι ένας άνθρωπος ουράνιο τόξο, ναι, το πιστεύω, έχει μέσα της θεραπευτική ενέργεια, ένα πηγαίο χαμόγελο και έναν αυθορμητισμό που λατρεύω...
Σήμερα στο αγαπημένο μας dizzy ενώ έκουγε ένα τραγούδι γεμάτη δάκρυα και παράπονο μου είπε ότι πια δεν είναι τόσο αυθόρμητη... ότι πια δεν μπορει να μην κάνει σκέψεις πριν μιλήσει...δεν μπορεί να αφεθεί...
Πόνεσα που την είδα έτσι και αμέσως της θύμησα τον παλιό καλό αληθινό εαυτό της...γιατί αυτό είναι αγάπη.
Αγάπη είναι να σου θυμίζει κάποιος τον εαυτό σου όταν νομίζεις πως τον έχασες για πάντα.
Στο τέλος της βραδιάς έλαμπε η παλιά μου, πολύτιμη, αγαπημένη κολλητή μου...
Βάλαμε στοίχημα ότι στο επόμενο ταξίδι μας δεν θα μαλώσουμε.. ξέρω ότι δεν θα τα καταφέρουμε μα γι αυτό είναι γλυκό.
Είπαμε θα βρεθούμε πάλι...Αν είχα τη Χριστίνα στην Αθηνα.....θα ήταν μια Αθήνα άλλη.
Μα δεν παραπονιέμαι, με τέτοια κολλητή, πως θα μπορούσα;

Δεν υπάρχουν σχόλια: