14.4.17

Dizzy nights...

Χθες το βράδυ θυμήθηκα τις εποχές που ήμουν ανέμελη...στη φοιτητική μου ζωή και στα μετέπειτα χρόνια, μέχρι τα 28 μου..

Το χαμόγελο της κολλητής μου ήταν εκεί να φωτίζει τις σκοτεινές ροκ μπαλάντες που έπαιζες... το κατάλαβα ότι δεν ήσουν καλά, το ένιωσα.

Όταν κατάλαβες ότι είμαι εκεί, πληγωμένε μου ιππότη, ήρθες αμέσως να μου μιλήσεις και έμεινες για ώρα μαζί μου. Για όση ώρα ήθελες και έκρινες εσύ.
Άμοιρε εγωιστή.

Πάντα μου εκμυστηρεύεσαι τα σημαντικά σου. Χθες ήσουν λιώμα. Το χνώτο σου δεν μύριζε από το ουίσκι που κρατούσες αλλά μπέρδευες τα λόγια σου. Με το ζόρι άρθρωνες τις λέξεις, τα λόγια σε κούραζαν...αν μπορούσες να μου τα πεις όλα όσα ήθελες τηλεπαθητικά θα ήσουν ευτυχισμένος.
Σε πρόδωσε λοιπόν ένας άνθρωπος που δεν περίμενες -βλέπεις; Πέφτεις και εσύ έξω.
Και όλο μου έλεγες πόσο άνετος ήσουν και όλο για αυτό μιλούσες κι όλο οι ροκ μελωδίες μας παρέσερναν στο δικό τους ρυθμό.
Η τελευταία ερώτηση που μου απεύθηνες, ήταν αν ακοπεύω να κάνω παιδιά...
Δεν σε ικανοποίησε η αμφισημη απάντησή μου...η δική μου ερώτηση έμεινε μετέωρη: εσύ γιατί δεν έκανες;

Χθες ήμουν κι εγώ άσχημα.....οι δικοί μου δαίμονες με κηνυγούσαν. Με ρώτησες, δεν είπα τίποτα. Ή μάλλον, σου είπα τα υποτυπώδη.
Οι δαίμονες αυτοί που αγαπώ και με πληγώνουν. Οι δαίμονες που πρέπει να πληγώσω για να μην λαβωθώ, γιατί μαζί τους η επαφή και το κοντά είναι μάχη αδυσώπητη.
Μικρή δεν ήξερα, τώρα πηγαίνω οπλισμένη...

Σε ευχαριστώ που υπάρχεις ιππότη μου, χθες με είπες δύο φορές "αγάπη μου"...μα πόσο μεθυσμένος  ήσουν;
Μόλις μου φύσηξες τα μαλλιά, όπως συνηθίζεις να με υποδέχεσαι και σου είπα ότι κρυώνω έκλεισες επειδικτικά την πόρτα του μαγαζιού και μου είπες "αυτό να το θυμάσαι..". Αυτά τα ψίχουλά σου, κάποτε έμοιαζαν στα μάτια μου με μαγευτικά στολίδια.

Για ένα λεπτό με την κολλητή μου κλείσαμε τα μάτια και αφεθήκαμε στο χωροχρόνο του μαγαζιού...πηγαίνω εκεί από τα 20 μου... είδαμε σε στιγμιότυπα να περνάνε από μπροστά μας όλες οι στιγμές...όλη η ζωή μας δεν είναι παρά οι στιγμές που μένουν, που θυμόμαστε.

Κι εγώ θα σε θυμάμαι πάντα, σκοτεινέ θλιμμένε μου ιππότη.

Δεν υπάρχουν σχόλια: