21.1.17

Πάντα θα βλέπω πάνω του αυτό που ερωτεύτηκα.
Και ξέρω πως αν ήμουν πάλι 24, θα τον ερωτευόμουν πάλι...
Τα μαλλιά του είναι φρεσκολουσμένα κάθε φορά.. μοιάζει τόσο αρμονικά ενταγμένος στο χώρο του...σαν ένα.
Σαν ένα ψάρι μέσα στο ενυδρείο του, ή καλύτερα, έναν βασιλιά μέσα στο βασίλειό του, ή ακόμα, σαν μια πινελιά ζωηρή και απαστράπτουσα σε πίνακα που φημίζεται για την ομορφιά του...
Κάθε φορά τα λέμε και αυτά που λέμε είναι ...ουσιώδη.
Από μέσα μας, κατευθείαν, χωρίς αναστολές και ενδιάμεσους σταθμούς και καμουφλάζ. Μόνο η γνήσια ανάγκη για επαφή.
Αυτό που με τράβηξε πάνω του. Οτι η φύση του είναι επιχειρείν. Ότι έπλασε έναν ολόκληρο κόσμο που στέγασε τόσα άτομα, από το μηδέν.... από το τίποτα το κάτι. Υπάρχει κάτι πιο ιερό;
Η αυθεντικότητά του.... η ευστροφία του....ακόμα και το αποτυχημένο του χιούμορ. Ποτέ δεν γελούσα με τα πετυχημένα αστεία...με τα δικά του γελάω πάντα ελαφρά. Μου αφήνουν μια γεύση απορίας...κάτι σαν "δεν είναι δυνατόν να το άκουσα μόλις τώρα αυτό". Με αφοπλίζουν, όπως με αφοπλίζει και ο ίδιος...
Τα μαλλιά του πάντα ανεμίζουν, ακόμα και χωρίς να εκτιθενται στον άνεμο.
Τον ρώτησα αν τον κούρασε το μαγαζί...αμέσως το αρνήθηκε.
Μοιάζει σαν..... σαν να απολαμβάνει αυτό που κάνει αλλά και να νιώθει την ανάγκη να το δει να εξελίσσεται μέσα στα χέρια κάποιου άλλου..
Και αν δεν τον βρεις; του είπα.... το μαγαζί κλείνει 23 χρόνια, μου είπε...έχω πει μέχρι τα 30..
Και μετά τι θα κάνω εγώ; Του απάντησα συνωμοτικά. Η κολλητή μου συμφώνησε και αμέσως αρχίσαμε να τον πειράζουμε σαν ένας αξιαγάπητος σίφουνας να το αναλάβουμε εμείς το μαγαζί...μας απέκρουσε γλυκά.
Ναι, απολαμβάνει αυτό που κάνει. Και γι αυτό ο μέγας θαυμασμός μου στο πρόσωπό του.
Θα ήθελα να απολαμβάνω τη δουλειά μου, να με εξελίσσει.
Τελικά τι νόημα έχει μια δουλειά αν δεν μας εξελίσσει;
Και όμως, παρότι δεν την απολαμβάνω, με εξελίσσει...
Εκείνος μου θυμίζει με τον τρόπο του ότι τρόπος υπάρχει.
Δρόμος υπάρχει. Να, δες που υλοποιήθηκε...

Αγαπώ αυτή την πόλη και τους ανθρώπους της.





Η κολλητή μου...

Ποτέ μου δεν κατάλαβα τι ακριβώς είναι αυτό που μας έκανε να κολλήσουμε.
Απλά το ξέραμε από την πρώτη στιγμή.
Κάθε μέρα συναντάω ανθρώπους που μου είναι αρκετά ενδιαφέροντες αλλά από ένα σημείο και μετά που κάθομαι μαζί τους θα θέλω να φύγω.
Με τη Χριστίνα αυτό το σημείο δεν έρχεται ποτέ... μα ποτέ.
Με τη Χριστίνα είμαι τόσο άνετη, όσο το να είμαι μόνη μου, απλά ο εαυτός μου.
Μιλάμε, γελάμε, αναγνωρίζουμε η μια την άλλη τόσο βαθιά.
Μπορούμε να είμαστε τη μια στιγμή ανούσιες και επιφανειακές και να ροκάρουμε μέχρι εκεί που δεν πάει.
Και την άλλη να μπούμε στα βαθιά τόσο που αν κάποιος μας άκουγε θα έλεγε αυτές πάει,
είναι τρελές.
Με τη Χριστίνα την έχουμε οργώσει αυτή την πόλη...την έχουμε νυχτοπερπατήσει,
έχουμε χαιρετήσει το χάραμα πλάι στο Θερμαϊκό.
Νύχτες ολόκληρες κουνιόμασταν ρυθμικά υπό τη μουσική και φλερτάραμε με τους άλλους, με τη νιότη μας, με το σύμπαν όλο. Και γκρεμίζαμε τον κόσμο και πάλι τον χτίζαμε με τα ελάχιστα... Και μετά την αίσθηση εκείνη ότι ξενύχτησες και ήσουν ξέφρενος και έφτασες στα όριά σου, καταλήγαμε να τρώμε πάντα κάτι ανθυγιεινό, ήταν το πιο υγιεινό πράγμα που μπορούσαμε να κάνουμε..συνήθως μπουγάτσα.
Ευτυχία...εκείνη πάντα αργούσε, εγώ πάντα βιαζόμουν και πάντα συναντιόμασταν.
Δεν ήταν λίγες οι φορές που τραγουδούσαμε στην τσιμισκή...και ο κόσμος κοίταγε και δεν δίναμε δεκάρα.
Ούτε ήταν σπάνιο να μιλάμε για γκομενικά, γκομενικά να φάει η ψυχή σου.
Μα πάνω απ' όλα για τους εαυτούς μας, τη ζωή, εκείνα που μας παθιάζουν, εκείνα που μας κάνουν εμάς που είμαστε, αληθινούς, εκείνα που έχουν νόημα.
Η Χριστίνα είναι ένας άνθρωπος ουράνιο τόξο, ναι, το πιστεύω, έχει μέσα της θεραπευτική ενέργεια, ένα πηγαίο χαμόγελο και έναν αυθορμητισμό που λατρεύω...
Σήμερα στο αγαπημένο μας dizzy ενώ έκουγε ένα τραγούδι γεμάτη δάκρυα και παράπονο μου είπε ότι πια δεν είναι τόσο αυθόρμητη... ότι πια δεν μπορει να μην κάνει σκέψεις πριν μιλήσει...δεν μπορεί να αφεθεί...
Πόνεσα που την είδα έτσι και αμέσως της θύμησα τον παλιό καλό αληθινό εαυτό της...γιατί αυτό είναι αγάπη.
Αγάπη είναι να σου θυμίζει κάποιος τον εαυτό σου όταν νομίζεις πως τον έχασες για πάντα.
Στο τέλος της βραδιάς έλαμπε η παλιά μου, πολύτιμη, αγαπημένη κολλητή μου...
Βάλαμε στοίχημα ότι στο επόμενο ταξίδι μας δεν θα μαλώσουμε.. ξέρω ότι δεν θα τα καταφέρουμε μα γι αυτό είναι γλυκό.
Είπαμε θα βρεθούμε πάλι...Αν είχα τη Χριστίνα στην Αθηνα.....θα ήταν μια Αθήνα άλλη.
Μα δεν παραπονιέμαι, με τέτοια κολλητή, πως θα μπορούσα;

17.1.17

Μουδιασμένες στιγμές
ακόμα και τα δάκρυα
το βάλανε στα πόδια.

Αδειανό το βλέμμα,
ερήμωσε το πρόσωπο.

Άγονες αγάπες,
άγονες επαφές,
άγονες εποχές,
δίχως ποίηση. 

5.1.17

Μια μάγισσα.
Αληθινή.
Που θρέφεται και θρέφει τους γύρω της με αγάπη.
Και τα τραγούδια της ακούγονται πίσω από τη φωτιά.
Και που απλόχερα σκορπά τη λάμψη,
λάμπουν τα πρόσωπα των αγαπημένων.
Και ό,τι αγγίζει το ραίνει
με το δάκρυ της,
σιωπηλά, βουβά, αθόρυβα.
Το εξελλίσει.
Μια μάγισσα αόρατη,
ταπεινή,
έντονη,
υπαρκτή.
Ευλογημένες οι στιγμές της βαθύτερης επαφής
με το μέσα της,
με το έξω της.
Τα χέρια τότε ζωγραφίζουν
τους τοίχους.

31.12.16

Αγαπώ αυτές τις μέρες.
Ακόμα κι όταν στέκομαι και τις κοιτώ μόνη.
Πόσο θερμή αγκαλιά η μοναξιά μου.
Λίθος πολύτιμος για μια καθαρότερη όραση των πραγμάτων.
Βοηθός μου η αστείρευτη ελαφράδα και χαρά
που έχω επιλέξει
ως σύντροφο.
Διατελώ αφοσιωμένη υπηρέτης μιας αρχαίας ισορροπίας.
Και μένω ακίνητη να παρατηρώ
την ερχόμενη από τα βάθη των αιώνων
τελετουργία των ημερών
που ξετυλίγεται μπροστά μου. 

4.12.16

Για τον Κερτέζ, όπως και για κάθε μεγάλο φωτογράφο, 
το ασήμαντο δεν είναι παρά το σημαντικό 
που κανένας δεν έβγαλε ακόμα από την αφάνεια. 
Γιατί αγαπούμε τους καλλιτέχνες; Διότι μέσω αυτών γνωρίζουμε πολλές εκδοχές του κόσμου, χωρίς τη μεσολάβηση των οποίων θα μας ήταν άγνωστες. Υπάρχει αυτή η γοητεία, η έλξη από τον κόσμο κάθε καλλιτέχνη. 


Πλάτωνας Ριβέλλης

Μια βόλτα, ένα βλέμμα.








Βαθιά αληθινό και ωραίο.

"Θεμελιώδεις πραγματικότητες της ανθρώπινης ψυχικής υπόστασης: Καθε άνθρωπος είναι διχασμένη ψυχή, εφόσον κάθε άνθρωπος έχει ασυνείδητο-μια περιοχή της ψυχής του όπου κατοικούν απωθημένα πάθη και φαντασιώσεις, έξω από τον έλεγχο της συνειδητής του ψυχικής ζωής. Όταν αισθάνεσαι πόθο για κάποιον, αυτό συμβαίνει επειδή ενεργοποιείται μια πρωταρχικά ασυνείδητη θεμελιακή φαντασίωση. Και τον άλλον εκεινον τον εμπλέκεις σ' αυτήν, ασυναίσθητα ως προς εσένα και ανερώτητα ως προς εκείνον. Με ορους ασυνείδητης φαντασίωσης κι επιθυμίας, όλοι μας είμαστε πιστοί σε μια αρχαία μυθική οπτασία, που ποτέ δεν θα βρει το ακριβές αντίκρισμά της στον πραγματικό κόσμο. ... Επειδή ακριβώς είμαστε κατάβαθα πιστοί σε μια οπτασία, είμαστε άπιστοι σε όποιο υποκατάστατο έχουμε συναντήσει στην έμπρακτη ζωή μας. Ό,τι κι αν καλύπτει ο σύντροφός μας από τις προδοκίες μας, συνειδητές και ασυνείδητες, πάντα κάτι λείπει- έστω κι αν το εν λόγω κάτι είναι μυθικό. Και γι' αυτό πάντα υπάρχει χώρος στην ψυχή κάθε ανθρώπου ώστε να ποθήσει κάποιον άλλον, πέρα από τον υπάρχοντα συντροφό του, παράλληλα με τον άνθρωπο ο οποίος ενδεχομένως καλύπτει πολλά στη ζωή του, ιδίως σ' ότι αφορά συνειδητές προσδοκίες και προδιαγραφές. ... Να μη φοβάσαι την αλήθεια της ψυχής σου ... είναι όλα αυτά ανθρώπινα, τόσο ανθρωπινα... Και να σταθείς με ρεαλισμό απέναντι στα δεδομένα και στα ζητούμενα, ώστε οι επιλογές σου και οι πράξεις σου (τα ναι και τα όχι που θα πεις, όσα διεκδικήσεις κι όσα αποχαιρετήσεις απ' τους πόθους σου) να είναι όσο γίνεται συμβατές με τα αισθήματά σου, με την ψυχή σου όλη και με τις περιστάσεις - όσο είναι ανθρωπίνως δυνατόν."

Νίκος Σιδέρης, Δεν παίζεις μόνο εσύ, υπάρχουν και οι άλλοι - ήθος και τέχνη της ανθρώπινης σχέσης, εκδ. Μεταίχμιο. 

3.12.16

Σεμινάρια west side story-

Πόση ευγνωμοσύνη νιώθω γι' αυτή την άσχημη πόλη
που ζω μέσα της και την έχω ερωτευτεί.
Γιατί είναι γενναιόδωρη και μου μαρτυρά τα μυστικά της.
Είναι κρυφά περιχαρής και θρέφει το πνεύμα μου.
Νιώθω πάνω μου το αποτέλεσμα της μεταμόρφωσης.
Μεγαλώνω, εξελίσσομαι μα δεν φθείρομαι.
Γιατί ό,τι δεν είναι ανάλογο πια με το σωματικό φορτίο της πρώιμης
νιότης μου, μετεξελίσσεται σε πνευματικό σφρίγος
που με τη σειρά του χαρίζει άλλη νιότη στο είναι μου.

Μια σημαντική αλλαγή γεννιέται μέσα μου.
Κατανοώ καλύτερα τον εαυτό μου όχι πια ως μια μεμονωμένη
οντότητα αλλά ως ένα μέλος της ανθρωπότητας.
Γύρω σε κάθε άτομο αναπτύσσονται κοινωνικές, ιστορικές,
πολιτικές, οικονομικές δυνάμεις.
Ζούμε και δημιουργούμε την καλύτερη - ή την χειρότερη
εκδοχή του εαυτού μας μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο.

Η βία υπάρχει έμφυτη μέσα στον άνθρωπο. Ο Καρλ Γιουνγκ λέει
ότι υπάρχει ένας αμείλικτος νόμος των αντιθέτων σύμφωνα με τον οποίο
η κάθε ενέργεια φέρει ταυτόχρονια και την αντίθετή της.
Φως και σκοτάδι, καλό και κακό είναι αλληλένδετα.
Τούτο όμως καθόλου δεν σημαίνει ότι είμαστε έρμαια
δυνάμεων μεγαλύτερων από εμάς.
Ο άνθρωπος πάντα διατηρεί το μερίδιο της επιλογής.
Μπορεί έχοντας επίγνωση της διπολικότητας των πραγμάτων
να επιλέγει να βιώνει το κομμάτι του σκότους
που του αναλογεί επιδιώκοντας το μετασχηματισμό του
στην πιο "ακίνδυνη" εκδοχή του.
Νομίζω κάτι τέτοιο προσπαθησαν να πουν ο Ντε Σαντ και ο Μπατάιγ.
Γι' αυτό ανέλυσαν τις "διαστροφές" και βρήκαν μια αγιοσύνη μέσα τους.

Η βία είναι καλά κρυμμένη πίσω από τις νόρμες με τις οποίες
διευθετήσαμε την κοινή μας συνύπαρξη.
Γι' αυτό και ενίοτε κάτι "ανήθικο" φαντάζει ως επανάσταση
- στην πραγματικότητα αυτό που καταφέρνει είναι να
μεταμορφώσει, να μετασχηματίσει την σκοτεινή πλευρά του
εαυτού μας και της ύπαρξης σε κάτι ανεκτό,
σε κάτι ομαλά ενταγμένο στην των πραγμάτων (και του εαυτού μας)
ολότητα.

Είναι μια απόπειρα εξισορρόπησης.


28.11.16

Μόνο η κίνηση...

Μόνο η κίνηση,
μόνο ο χορός,
μπορεί να θεραπεύσει το σώμα μου...
Σήμερα έκανα το τολμηρό βήμα..
Επανακατακτώ αυτό που ήταν δικό μου.
-Η αποξένωση ζωγραφίζεται
πρώτα πάνω στο σώμα.

Αγαπώ την ιδέα
μιας απόρριψης που με αγκαλιάζει.
         Έπεφτε παντού η βροχή
          κι εγώ την ακουμπούσα απροστάτευτη.
Ελευθερία.

27.11.16

"Προσεγγίζοντας το ζήτημα της υγείας, ο Νίτσε και πάλι συνομιλεί με την σύγχρονη ψυχολογία. Η υγεία δεν είναι μια σταθερή κατάσταση, στην οποία φθάνουν κάποιοι τυχεροί. (Αυτό είναι μεγάλη παρηγοριά για πολλούς από μας που υπήρξαμε άρρωστοι για ένα μεγάλο μέρος της ζωής μας!). Η υγεία είναι μια δυναμική ισορροπία στον αγωνα να υπερνικήσουμε την αρρώστια. Ο καλλιτέχνης είναι καλλιτέχνης γιατί αποκτά μιαν ιδιαίτερη ευαισθησία μέσα από τη δική του μάχη ανάμεσα στην αρρώστια και την υγεία. Για να μιλήσουμε με τα λόγια του ίδιου του Νίτσε: "Το πνεύμα αναθάλλει. Η δύναμη ανακτάται με τραυματισμό". Υγεία είναι η ικανότητα να υπερνικάμε την αρρώστια. Αυτό μας κατευθύνει προς την μεταγενέστερη ιδέα του Νίτσε για την "δύναμη" ως ικανότητα του καλλιτέχνη να ξεπερνά την αρρώστια και τον πόνο".

Rollo May - Η ανακάλυψη του Είναι
εκδ. Πατάκη

Το σώμα μου...

ψάχνει τη χωρίς πόνο ισορροπία του...
πότε τη χανει, πότε τη βρίσκει.
Είμαι αντιμέτωπη με το μεγάλο άκουσμα:
σκύβω πάνω του τα βράδια και το φιλώ
περιμένοντας υπομονετικά  να μου ψιθυρίσει τα μυστικά του.
Είναι άγριο πράγμα το σώμα μας,
κουβαλάει μέσα του
ολάκερη την ψυχή μας. 

2.11.16

Στη μητέρα μου..

* που μέσα στα χρόνια με συντροφεύει...

Για μένα
είσαι πάντα εκεί
μια κρυφή ζωγραφιά
ένα άγνωστο ποίημα
σιωπηλή προσευχή

που όλη η πλάση ακούει,
μαγεύεται,
και με κοιτά μετά
πίσω
με μάτια παιδικά
και ωραία
άφθονα χαμόγελα.


29.10.16

Τώρα ξέρω οτι δεν μας αγάπησες.

Κάποιες αλήθειες
είναι τόσο δυσβάστακτες
που χρειάζονται χρόνια
να τις χωνέψεις.

Και μπορεί να πιστεύεις
οτι δεν χωράνε,
δεν τις αντέχεις μέσα σου.
Και πράγματι αυτό να ισχύει για το παιδικό σου μυαλό
Και την παιδική ψυχή σου


Για το ενήλικο κομμάτι σου όμως,
Οι Αλήθειες αυτές μπορεί να είναι
κάτι σαν αποκάλυψη,
λυτρωτικές,
αφού έχουν γεύση πικρή
μα κομίζουν ελευθερία. 

26.10.16


Σήμερα έσπασε κάτι μέσα μου.
Αυτή τη στιγμή μοιάζω ενωμένη
μα τα κομμάτια μου
περιφέρονται γύρω μου
τα βλέπω στο πάτωμα
και η καρδιά μου είναι γεμάτη αίμα
αίμα παραπανίσιο
αίμα πληγής βαθιάς
αίμα ανθρώπου που δεν αγαπήθηκε.


Σήμερα τελείωσε για 'μένα.
Μετά από τόση καταπόνηση.
Πλέον είναι επιτακτικό να προστατέψω τον εαυτό μου.
Και όσοι θεωρούν ότι υπερβάλλω
ότι πρόκειται για ευαισθησίες μου
αντί να βλέπουν την αναισθησία με την οποία αντιμετωπίζομαι,
αυτοί,
αυτοί θα μείνουν εκτός.
Εκτός της ζωής μου.
Εκτός της σφαίρας μου.

20.10.16

Κερί

Ένα μικρό κερί στο χέρι
μοιάζει με ίχνος μικροσκοπικό
αυτού
που κάποτε υπήρξε
και θυμίζει
μια ελπίδα βουβή
για αυτό που μπορεί ξανά να υπάρξει
-έστω κάπως ακαθόριστα.

Κι ας είναι μικρή η φλόγα
και βαθύ το σκοτάδι
και δύσκολο.
Ένα χέρι
που κρατάει ένα άλλο χέρι
και ένα κερί
μπορεί να πλανέψει
το άγνωστο
-αφού είναι το ίδιο
λίγο άτρωτο. 

12.10.16

Δεν είναι που...

Δεν είναι που δεν θέλω
να σε πιάσω.
Είναι που τα χέρια μου
τα πρόσφερα στα πεινασμένα ψάρια
-όταν ακόμα δεν ήξερα να μιλώ τη γλώσσα,
κι έτσι δεν ερωτήθηκα καν πιο πριν.
Έρμαιο μιας μεγάλης απόστασης
τους έδωσα ότι είχα.
Δεν είναι που δεν θέλω
να σε πιάσω.
Είναι που σε τάισα
τα χέρια μου. 

O ωραίος θλιμμένος εαυτός μου...

Το ξέρω αυτό το χαμόγελο. Το ξέρω καλά.
Δείχνει γεμάτο ζωντάνια και αθώο και κάπως παιδικό.
Είναι παράταιρο, σαν τη θλίψη που κρύβει μέσα του..
Πότε σταμάτησα να μου επιτρέπω να θλίβομαι;
Πότε θα με αφήσω να αναπνεύσω ελεύθερα;
Θα τα καταφέρω μέσα σε αυτό το φωτεινό και στενό χρονικό διάστημα που λέμε "ζωή";

Δεν ξέρω. Μα δεν παύω να ελπίζω.
Θέλω να σπάσει το προσωπείο της χαράς, αυτής της ανερμάτιστης χαράς.
Μπορώ να μου επιτρέψω να νιώσω τον πόνο μου;
Φοβάμαι για την τσιρίδα που θα βγει από το στόμα μου,
νιώθω ότι θα ενοχλήσω τους γείτονες.
Οι τσιρίδες πάντα κάποιον ενοχλούν έτσι που ζούμε.
Ξεπουλήσαμε προ πολλού την άγρια ελευθερία μας.

Πρέπει να χαράξω την πορεία μου, διαφορετικά δεν θα έχω υπάρξει.
Να γράφω με τα σύμβολα και με το φως.
Τί άλλο μπορεί να μου δώσει περισσότερο νόημα από το να αφήνω πίσω μου τη μαρτυρία αυτού που υπήρξα και που υπήρξε γύρω μου;
Ο κόσμος όπως τον έζησα, οι άνθρωποι τους οποίους συνάντησα.
Όλα όσα ακούμπησα και με ακούμπησαν πίσω, όλα όσα με χάραξαν.
Αυτή η μοιρασιά, η θεσπέσια μοιρασιά που οραματίζομαι, θα με λύτρωνε.
Μα πρέπει να αποδεχτώ τα βουβά μου δάκρυα.
Ίσως ο λόγος που μιλάω δυνατά, που χαίρομαι δυνατά
είναι για να κρύψω αυτή την απέραντη σιωπή που απλώνεται μέσα μου.
Το θυμό μου, ω ναι, το θυμό μου, έχω κάθε δικαίωμα να τον έχω.
Είναι δικός μου, μου ανήκει.

Είμαι μια θλιμμένη, τραυματισμένη, θυμωμένη ύπαρξη
και δεν πρέπει να φοβάμαι να είμαι μια θλιμμένη, τραυματισμένη, θυμωμένη ύπαρξη.
Ας είμαι λοιπόν ο εαυτός μου.

Και πού ξέρει κανείς;
Μπορεί τελικά τα κρίνα να σκύψουν τα απαλά τους σβέρκα
και να συνομιλήσουν μαζί μου τα βράδια.
Και ο ήλιος το πρωί να μου χαμογελά ολόθερμα.
Και μετά; Και μετά μπορεί να έρθει και η λήθη, όχι ως άρνηση αλλά ως η μεγαλύτερη της ζωής μου κατάφαση.
Άλλωστε ένα σμίξιμο δεν μπορεί να έρθει αν δεν υποδεχθεί κανείς προηγουμένως
τη σχάση που το κάνει και να αποκτά το πλήρες νόημά του.


*έχω κάτι να εκφράσω αλλά μου κρύβεται.
*μου κρύβεσαι ακόμα, μου κρύβεσαι. 

9.10.16

Αυτοί που τρέμουν, που έχουν φοβίες να αντιμετωπίσουν, είναι αυτοί που δεν αγαπήθηκαν αρκετά.
Όσο λιγότερη αγάπη πάρουμε στην κρίσιμη, ευάλωτη, παιδική μας ηλικία και εφηβεία,
τόσο περισσότερο χώρο βρίσκει μέσα μας να καταλάβει ο φόβος.

Ξέρω πως όταν βλέπω ανθρώπους φοβισμένους, αγαπήθηκαν λίγο.
Λυπημένα χαμόγελα και μάτια αδειανά.
Χλωμά μάγουλα και μαγκωμένο σώμα.
Καμπουριάζουν και κρύβονται.
Ξέρω να αναγνωρίζω τις ψυχές τους. 

5.10.16

Όταν κάποιος που σε γέννησε
δεν σε αγαπάει,
εσύ μαθαίνεις να τον αγαπάς απελπισμένα,
με όλο σου το είναι,
μήπως και τον πείσεις
να σου ρίξει ένα βλέμμα.
Όταν κάποιος που σε γέννησε,
δεν σε αγαπάει
εσύ μαθαίνεις να ερωτεύεσαι απελπισμένα,
εκείνους που δεν σε αγαπούν,
μήπως και τους πείσεις ότι αξίζεις
την αγάπη.
Δεν μπορούμε να ελέγξουμε τις εγγραφές
που σαν αθόρυβα μικροσκοπικά λεπίδια
αφήνουν μέσα μας οι λύπες,
ιδίως οι βουβές και ανεπίγνωστες λύπες της παιδικής μας ηλικίας.
Μπορεί όμως ο τωρινός μας έρωτας να έχει μέσα του
ένα κομμάτι από τη δική μας βούληση,
ένα κομμάτι μας δηλαδή από το Τώρα
και τότε είναι περισσότερο αληθινός.

19.9.16

Πρέπει να βρω το θάρρος να με αποδομήσω
να αποδομήσω
ό,τι για χρόνια έχτιζα με κόπο.
Το κελί μας εμείς το φτιάχνουμε,
μόνοι μας.
Μα συνήθως τα υλικά μας τα δίνουν
στο χέρι άλλοι.
Άλλοτε ανυποψίαστοι, άλλοτε επί τούτου.
Πρέπει να βρω το κουράγιο να με διαλύσω.
Μόνο έτσι θα ξετρυπώσω γυμνή μέσα από τα ερείπια.
Να τολμήσω να πω, ελεύθερη;
Σήμερα ήμουν τόσο κουρασμένη
-κοιτώ το πρόσωπό μου και ίσα που το αναγνωρίζω-
που σκόνταψα.
Δεν μπορούσα να δω το πόδι μου να αιμορραγεί μέσα
από το παπούτσι. Αλλιώς δεν θα είχα φανεί τόσο γενναία
με τον πόνο. Συνέχισα κουτσά στραβά να περπατάω.
Τώρα κοιτώ το αίμα μου.
Αίμα....αίμα... μας συνδέεις με τόσα πολλά.
Με ιστορίες, με μύθους, με αιώνες, με αγάπες,
με πολέμους, με πατρίδες, με έριδες, με φροντίδες,
με έγνοιες, με θυσίες, με όρκους, με ανδραγαθίες,
με φόνους, με μυστήρια, με γέννες.
Κουβαλούμε όλοι αίμα που το γέννησε η γη,
που την γέννησε το σύμπαν.
Κουβαλούμε όλοι το ίδιο αίμα.
Ακούς αίμα μου που διαμαρτυρόσουν ζεστό μέσα από το παπούτσι;
Μην νιώθεις φόβο, νιώσε τη σύνδεση με το μέσα σου.
Προχώρα...

17.9.16

Γιατί να χάνομαι για πάντα στη φωνή σου;

Μέρες παράξενες
περιμένω ακόμα να φανείς
πίσω απ' τα φαντάσματα
να αναμετρηθώ με το Άγνωστο
μα πάνω απ' όλα,
μ' εμένα.

Από όλες τις αρχές
κι από τις πιο παράξενες διαδρομές,
στο ίδιο τέλος φθάνουμε,
στην ίδια πηγή,
στον εαυτό μας.

Κι από κάθε εαυτό,
κάθε άνθρωπο ξεχωριστό,
στην ίδια όχθη φθάνουμε,
στην ίδια πηγή,
στον Άλλο.

Μέρες παράξενες,
περιμένω ακόμα να με βρω
πίσω από ένα παλιό αγαπημένο τραγούδι
να αναμετρηθώ με το Οικείο,
μα πάνω απ' όλα,
μ' εσένα. 
Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς τη μελαγχολία.
Έχω δικαίωμα στα πεθαμένα φεγγάρια μου,
μου ανήκουν.
Δεν γίνεται φως να γεννηθεί,
χωρίς σκοτάδι.
Θα είναι κάπλικο, φτηνό, ρηχό, βιαστικό.
χωρίς τον πόλεμο δεν έρχεται ειρήνη.
Κι ενώ μέσα μου σηκώνεται θαλασσοταραχή,
μπορώ και ατενίζω την πέρα όχθη μου. 


Η παράσταση













Άραγε θα θυμάται κάποιος τ' όνομά μας;

Της ζωής μας τα εξαίσια φεγγάρια;

Τα πάθη μας.

Τις λύπες.

Τα δεινά μας.

Άραγε υπήρξαμε ποτέ στα όνειρά μας;





Πες μας πού πάει ο άνθρωπος, τον κόσμο σαν αφήνει...
Σκιές ονείρων είμαστε, σύννεφα που περνούνε...