Πάντα θα βλέπω πάνω του αυτό που ερωτεύτηκα.
Και ξέρω πως αν ήμουν πάλι 24, θα τον ερωτευόμουν πάλι...
Τα μαλλιά του είναι φρεσκολουσμένα κάθε φορά.. μοιάζει τόσο αρμονικά ενταγμένος στο χώρο του...σαν ένα.
Σαν ένα ψάρι μέσα στο ενυδρείο του, ή καλύτερα, έναν βασιλιά μέσα στο βασίλειό του, ή ακόμα, σαν μια πινελιά ζωηρή και απαστράπτουσα σε πίνακα που φημίζεται για την ομορφιά του...
Κάθε φορά τα λέμε και αυτά που λέμε είναι ...ουσιώδη.
Από μέσα μας, κατευθείαν, χωρίς αναστολές και ενδιάμεσους σταθμούς και καμουφλάζ. Μόνο η γνήσια ανάγκη για επαφή.
Αυτό που με τράβηξε πάνω του. Οτι η φύση του είναι επιχειρείν. Ότι έπλασε έναν ολόκληρο κόσμο που στέγασε τόσα άτομα, από το μηδέν.... από το τίποτα το κάτι. Υπάρχει κάτι πιο ιερό;
Η αυθεντικότητά του.... η ευστροφία του....ακόμα και το αποτυχημένο του χιούμορ. Ποτέ δεν γελούσα με τα πετυχημένα αστεία...με τα δικά του γελάω πάντα ελαφρά. Μου αφήνουν μια γεύση απορίας...κάτι σαν "δεν είναι δυνατόν να το άκουσα μόλις τώρα αυτό". Με αφοπλίζουν, όπως με αφοπλίζει και ο ίδιος...
Τα μαλλιά του πάντα ανεμίζουν, ακόμα και χωρίς να εκτιθενται στον άνεμο.
Τον ρώτησα αν τον κούρασε το μαγαζί...αμέσως το αρνήθηκε.
Μοιάζει σαν..... σαν να απολαμβάνει αυτό που κάνει αλλά και να νιώθει την ανάγκη να το δει να εξελίσσεται μέσα στα χέρια κάποιου άλλου..
Και αν δεν τον βρεις; του είπα.... το μαγαζί κλείνει 23 χρόνια, μου είπε...έχω πει μέχρι τα 30..
Και μετά τι θα κάνω εγώ; Του απάντησα συνωμοτικά. Η κολλητή μου συμφώνησε και αμέσως αρχίσαμε να τον πειράζουμε σαν ένας αξιαγάπητος σίφουνας να το αναλάβουμε εμείς το μαγαζί...μας απέκρουσε γλυκά.
Ναι, απολαμβάνει αυτό που κάνει. Και γι αυτό ο μέγας θαυμασμός μου στο πρόσωπό του.
Θα ήθελα να απολαμβάνω τη δουλειά μου, να με εξελίσσει.
Τελικά τι νόημα έχει μια δουλειά αν δεν μας εξελίσσει;
Και όμως, παρότι δεν την απολαμβάνω, με εξελίσσει...
Εκείνος μου θυμίζει με τον τρόπο του ότι τρόπος υπάρχει.
Δρόμος υπάρχει. Να, δες που υλοποιήθηκε...
Αγαπώ αυτή την πόλη και τους ανθρώπους της.
Και ξέρω πως αν ήμουν πάλι 24, θα τον ερωτευόμουν πάλι...
Τα μαλλιά του είναι φρεσκολουσμένα κάθε φορά.. μοιάζει τόσο αρμονικά ενταγμένος στο χώρο του...σαν ένα.
Σαν ένα ψάρι μέσα στο ενυδρείο του, ή καλύτερα, έναν βασιλιά μέσα στο βασίλειό του, ή ακόμα, σαν μια πινελιά ζωηρή και απαστράπτουσα σε πίνακα που φημίζεται για την ομορφιά του...
Κάθε φορά τα λέμε και αυτά που λέμε είναι ...ουσιώδη.
Από μέσα μας, κατευθείαν, χωρίς αναστολές και ενδιάμεσους σταθμούς και καμουφλάζ. Μόνο η γνήσια ανάγκη για επαφή.
Αυτό που με τράβηξε πάνω του. Οτι η φύση του είναι επιχειρείν. Ότι έπλασε έναν ολόκληρο κόσμο που στέγασε τόσα άτομα, από το μηδέν.... από το τίποτα το κάτι. Υπάρχει κάτι πιο ιερό;
Η αυθεντικότητά του.... η ευστροφία του....ακόμα και το αποτυχημένο του χιούμορ. Ποτέ δεν γελούσα με τα πετυχημένα αστεία...με τα δικά του γελάω πάντα ελαφρά. Μου αφήνουν μια γεύση απορίας...κάτι σαν "δεν είναι δυνατόν να το άκουσα μόλις τώρα αυτό". Με αφοπλίζουν, όπως με αφοπλίζει και ο ίδιος...
Τα μαλλιά του πάντα ανεμίζουν, ακόμα και χωρίς να εκτιθενται στον άνεμο.
Τον ρώτησα αν τον κούρασε το μαγαζί...αμέσως το αρνήθηκε.
Μοιάζει σαν..... σαν να απολαμβάνει αυτό που κάνει αλλά και να νιώθει την ανάγκη να το δει να εξελίσσεται μέσα στα χέρια κάποιου άλλου..
Και αν δεν τον βρεις; του είπα.... το μαγαζί κλείνει 23 χρόνια, μου είπε...έχω πει μέχρι τα 30..
Και μετά τι θα κάνω εγώ; Του απάντησα συνωμοτικά. Η κολλητή μου συμφώνησε και αμέσως αρχίσαμε να τον πειράζουμε σαν ένας αξιαγάπητος σίφουνας να το αναλάβουμε εμείς το μαγαζί...μας απέκρουσε γλυκά.
Ναι, απολαμβάνει αυτό που κάνει. Και γι αυτό ο μέγας θαυμασμός μου στο πρόσωπό του.
Θα ήθελα να απολαμβάνω τη δουλειά μου, να με εξελίσσει.
Τελικά τι νόημα έχει μια δουλειά αν δεν μας εξελίσσει;
Και όμως, παρότι δεν την απολαμβάνω, με εξελίσσει...
Εκείνος μου θυμίζει με τον τρόπο του ότι τρόπος υπάρχει.
Δρόμος υπάρχει. Να, δες που υλοποιήθηκε...
Αγαπώ αυτή την πόλη και τους ανθρώπους της.





















