Το ξέρω αυτό το χαμόγελο. Το ξέρω καλά.
Δείχνει γεμάτο ζωντάνια και αθώο και κάπως παιδικό.
Είναι παράταιρο, σαν τη θλίψη που κρύβει μέσα του..
Πότε σταμάτησα να μου επιτρέπω να θλίβομαι;
Πότε θα με αφήσω να αναπνεύσω ελεύθερα;
Θα τα καταφέρω μέσα σε αυτό το φωτεινό και στενό χρονικό διάστημα που λέμε "ζωή";
Δεν ξέρω. Μα δεν παύω να ελπίζω.
Θέλω να σπάσει το προσωπείο της χαράς, αυτής της ανερμάτιστης χαράς.
Μπορώ να μου επιτρέψω να νιώσω τον πόνο μου;
Φοβάμαι για την τσιρίδα που θα βγει από το στόμα μου,
νιώθω ότι θα ενοχλήσω τους γείτονες.
Οι τσιρίδες πάντα κάποιον ενοχλούν έτσι που ζούμε.
Ξεπουλήσαμε προ πολλού την άγρια ελευθερία μας.
Πρέπει να χαράξω την πορεία μου, διαφορετικά δεν θα έχω υπάρξει.
Να γράφω με τα σύμβολα και με το φως.
Τί άλλο μπορεί να μου δώσει περισσότερο νόημα από το να αφήνω πίσω μου τη μαρτυρία αυτού που υπήρξα και που υπήρξε γύρω μου;
Ο κόσμος όπως τον έζησα, οι άνθρωποι τους οποίους συνάντησα.
Όλα όσα ακούμπησα και με ακούμπησαν πίσω, όλα όσα με χάραξαν.
Αυτή η μοιρασιά, η θεσπέσια μοιρασιά που οραματίζομαι, θα με λύτρωνε.
Μα πρέπει να αποδεχτώ τα βουβά μου δάκρυα.
Ίσως ο λόγος που μιλάω δυνατά, που χαίρομαι δυνατά
είναι για να κρύψω αυτή την απέραντη σιωπή που απλώνεται μέσα μου.
Το θυμό μου, ω ναι, το θυμό μου, έχω κάθε δικαίωμα να τον έχω.
Είναι δικός μου, μου ανήκει.
Είμαι μια θλιμμένη, τραυματισμένη, θυμωμένη ύπαρξη
και δεν πρέπει να φοβάμαι να είμαι μια θλιμμένη, τραυματισμένη, θυμωμένη ύπαρξη.
Ας είμαι λοιπόν ο εαυτός μου.
Και πού ξέρει κανείς;
Μπορεί τελικά τα κρίνα να σκύψουν τα απαλά τους σβέρκα
και να συνομιλήσουν μαζί μου τα βράδια.
Και ο ήλιος το πρωί να μου χαμογελά ολόθερμα.
Και μετά; Και μετά μπορεί να έρθει και η λήθη, όχι ως άρνηση αλλά ως η μεγαλύτερη της ζωής μου κατάφαση.
Άλλωστε ένα σμίξιμο δεν μπορεί να έρθει αν δεν υποδεχθεί κανείς προηγουμένως
τη σχάση που το κάνει και να αποκτά το πλήρες νόημά του.
*έχω κάτι να εκφράσω αλλά μου κρύβεται.
*μου κρύβεσαι ακόμα, μου κρύβεσαι.
Δείχνει γεμάτο ζωντάνια και αθώο και κάπως παιδικό.
Είναι παράταιρο, σαν τη θλίψη που κρύβει μέσα του..
Πότε σταμάτησα να μου επιτρέπω να θλίβομαι;
Πότε θα με αφήσω να αναπνεύσω ελεύθερα;
Θα τα καταφέρω μέσα σε αυτό το φωτεινό και στενό χρονικό διάστημα που λέμε "ζωή";
Δεν ξέρω. Μα δεν παύω να ελπίζω.
Θέλω να σπάσει το προσωπείο της χαράς, αυτής της ανερμάτιστης χαράς.
Μπορώ να μου επιτρέψω να νιώσω τον πόνο μου;
Φοβάμαι για την τσιρίδα που θα βγει από το στόμα μου,
νιώθω ότι θα ενοχλήσω τους γείτονες.
Οι τσιρίδες πάντα κάποιον ενοχλούν έτσι που ζούμε.
Ξεπουλήσαμε προ πολλού την άγρια ελευθερία μας.
Πρέπει να χαράξω την πορεία μου, διαφορετικά δεν θα έχω υπάρξει.
Να γράφω με τα σύμβολα και με το φως.
Τί άλλο μπορεί να μου δώσει περισσότερο νόημα από το να αφήνω πίσω μου τη μαρτυρία αυτού που υπήρξα και που υπήρξε γύρω μου;
Ο κόσμος όπως τον έζησα, οι άνθρωποι τους οποίους συνάντησα.
Όλα όσα ακούμπησα και με ακούμπησαν πίσω, όλα όσα με χάραξαν.
Αυτή η μοιρασιά, η θεσπέσια μοιρασιά που οραματίζομαι, θα με λύτρωνε.
Μα πρέπει να αποδεχτώ τα βουβά μου δάκρυα.
Ίσως ο λόγος που μιλάω δυνατά, που χαίρομαι δυνατά
είναι για να κρύψω αυτή την απέραντη σιωπή που απλώνεται μέσα μου.
Το θυμό μου, ω ναι, το θυμό μου, έχω κάθε δικαίωμα να τον έχω.
Είναι δικός μου, μου ανήκει.
Είμαι μια θλιμμένη, τραυματισμένη, θυμωμένη ύπαρξη
και δεν πρέπει να φοβάμαι να είμαι μια θλιμμένη, τραυματισμένη, θυμωμένη ύπαρξη.
Ας είμαι λοιπόν ο εαυτός μου.
Και πού ξέρει κανείς;
Μπορεί τελικά τα κρίνα να σκύψουν τα απαλά τους σβέρκα
και να συνομιλήσουν μαζί μου τα βράδια.
Και ο ήλιος το πρωί να μου χαμογελά ολόθερμα.
Και μετά; Και μετά μπορεί να έρθει και η λήθη, όχι ως άρνηση αλλά ως η μεγαλύτερη της ζωής μου κατάφαση.
Άλλωστε ένα σμίξιμο δεν μπορεί να έρθει αν δεν υποδεχθεί κανείς προηγουμένως
τη σχάση που το κάνει και να αποκτά το πλήρες νόημά του.
*έχω κάτι να εκφράσω αλλά μου κρύβεται.
*μου κρύβεσαι ακόμα, μου κρύβεσαι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου