Θ' αποκαλυφθείς άραγε ξανά
μέσα απ' τις αναθυμιάσεις των καιρών;
Στην ολόφρεσκη βουκαμβίλια
σε γυρεύω
-πόσο άδολα μου τη χάρισες κάποτε,
κι εγώ τότε
μαζί σου αγνάντεψα
το πρώτο μου πλεούμενο
και έφτιαξα ένα κόκκινο
να ταιριάζει με το βαθύ μπλε
του βυθού
μια αρμονία ολόκληρη
και στην χάρισα
να την βάλεις πάνω
απ' τα βιβλία σου
να μυρίζουν
έστω μισή
θάλασσα
έστω μισή
θάλασσα
κι εσύ τότε
μου έδωσες
μια καταιγίδα ολόκληρη
ώρες έψαχνα μέσα της
να ανιχνεύσω
έστω μισή
έστω μισή
φωνή σου
Θα γυρίσεις ποτέ
τον τροχό
μήπως και
καρφιτσώσουμε τις θέσεις μας
στο ανέφικτο;
Ή θα ψάχνω την ακινησία
ενός ορίζοντα
όπου ο ήλιος πάντα ανατέλλει
μετά τη δύση του;
Καταδικασμένη στα ακατάληπτα
με κυνηγούν
λόγια και μοίρες
και έγνοιες που λερώθηκαν με το αίμα μας.
Και να μην σκεφτείς καν να ρωτήσεις
ποιος τριγυρνάει αργά τα μεσάνυχτα
στο γυμνό πάτωμα
και μου ταράζει τον ύπνο
-η σιωπή
σου ταιριάζει καλύτερα.







