17.10.13

Βουκαμβίλια.

Θ' αποκαλυφθείς άραγε ξανά
μέσα απ' τις αναθυμιάσεις των καιρών;

Στην ολόφρεσκη βουκαμβίλια
σε γυρεύω
-πόσο άδολα μου τη χάρισες κάποτε,
κι εγώ τότε
μαζί σου αγνάντεψα
το πρώτο μου πλεούμενο
και έφτιαξα ένα κόκκινο
να ταιριάζει με το βαθύ μπλε
του βυθού
μια αρμονία ολόκληρη
και στην χάρισα
να την βάλεις πάνω 
απ' τα βιβλία σου
να μυρίζουν
έστω μισή
θάλασσα
κι εσύ τότε
μου έδωσες
μια καταιγίδα ολόκληρη
ώρες έψαχνα μέσα της
να ανιχνεύσω
έστω μισή
φωνή σου

Θα γυρίσεις ποτέ
τον τροχό
μήπως και
καρφιτσώσουμε τις θέσεις μας
στο ανέφικτο;
Ή θα ψάχνω την ακινησία 
ενός ορίζοντα
όπου ο ήλιος πάντα ανατέλλει
μετά τη δύση του;

Καταδικασμένη στα ακατάληπτα
με κυνηγούν
λόγια και μοίρες
και έγνοιες που λερώθηκαν με το αίμα μας.

Και να μην σκεφτείς καν να ρωτήσεις
ποιος τριγυρνάει αργά τα μεσάνυχτα
στο γυμνό πάτωμα
και μου ταράζει τον ύπνο
-η σιωπή
σου ταιριάζει καλύτερα. 




16.10.13

"... στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα... να σε
βλέπω μισή να περνάς στο νερό και μισή να σε κλαίω μεσ' στον Παράδεισο"

Οδυσσέας Ελύτης.

15.10.13


 
ΙLLUMINATIONS ή ΕΚΛΑΜΨΕΙΣ ονομάστηκαν οι πρώτες πεζές ξαφνικές εμπνεύσεις του Ρεμπώ. Είναι οι ποιητικές φωταγωγίες που μας χάρισε το παιδί θαύμα της Γαλλίας πριν η σκληρή πατρίδα του < μέχρι στη φυλακή τον βάλανε γιατί δεν έκοψε εισιτήριο στο τρένο> τον στείλει να ζήσει και να περπατά μακριά στην Αφρική . Ο Αρθούρος με αυτά τα ποιήματα κάνει προσπάθεια να εγκαταλείψει την ομοιοκαταληξία και εκτοξεύεται μέσα σε μια καινούργια αφηρημένη έκφραση . Βιβλίο τυχερό που γράφτηκε το 1872 και θα είχε εξαφανιστεί όπως άλλα κείμενα του Ρεμπώ αν δεν το παρουσίαζε ο φίλος του Βερλαίν , που είχε τα χειρόγραφα, το 1886. Ίσως ο άτυχος ποιητής που ζούσε στην Αιθιοπία να μην το είδε ποτέ τυπωμένο… Eκεί στην Αφρική το 1891 αρρώστησε βαριά. Γύρισε με δυσκολία στη Μασσαλία όπου του ακρωτηρίασαν το δεξί του πόδι. Σε λίγο καιρό πέθανε βασανισμένος στα χέρια της αδερφής του Ιζαμπέλ.
FAIRY
Για την Ελένη έκαναν συνωμοσία οι χυμοί που καλλωπίζουν τα φυτά μέσα στις αγνές σκιές και οι ατάραχες διαύγειες μέσα στην αστρική σιγή. Η ζωντάνια του καλοκαιριού έδωσε εμπιστοσύνη στα μουγκά πουλιά και η απαιτούμενη τεμπελιά σε μια βάρκα του πένθους χωρίς αξία από τους όρμους των νεκρών ερώτων και των αρωμάτων που ξεθύμαναν.
-Μετά η στιγμή της ξεκούρασης των ξυλοκόπων γυναικών μες στη βοή του καταρράχτη, κάτω απ’ το γκρέμισμα του δάσους, η κωδωνοκρουσία των ζώων μέσα στην ηχώ των κοιλάδων, και κραυγές από τις στέπες .-
Για την παιδική ηλικία της Ελένης ανατρίχιασαν τα άβατα των δασών και οι σκιές,- και των φτωχών το στήθος, κι οι θρύλοι του ουρανού.
Και τα μάτια της κι ο χορός της ανώτερα ακόμη μέσα στα πολύτιμα θραύσματα, στις ψυχρές επιρροές, στη χαρά της διακόσμησης και της μοναδικής ώρας.

ARTHUR RIMBAUD <1854-1891>
ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΣΕ ΠΡΟΖΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ILLUMINATIONS < εκλάμψεις -1872…>
ΑΝΑΧΩΡΗΣΗ
Είδα αρκετά. Η οπτασία αντάμωσε με όλους τους ανέμους.
Είχα αρκετά. Βοές των πόλεων, το βράδυ και στον ήλιο, για πάντα.
Γνώρισα αρκετά. Τα σταματήματα της ζωής. – Ω Βοές και Οπτασίες.
Αναχώρηση μέσα στην τρυφερότητα και στον καινούργιο θόρυβο.

ARTHUR RIMBAUD <1854-1891>
ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΣΕ ΠΡΟΖΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ILLUMINATIONS < εκλάμψεις -1872…>

11.10.13

Συγχρονιμός
Συν
χρόνος
με το μέσα
το έξω
το εγώ
το εσύ
το Όλον
τη ζωή.

Είναι όλα θέμα συγχρονισμού. 
Η διατήρηση της ζωτικότητας.
Αυτό είναι το μυστικό.
Το Όλον. 
Συν-κίνηση
Συν-αίσθημα
Εν-πνευση
Εν-θουσιασμός


Μέσα και Έξω
Μόνος και Μαζί
Όλα βρίσκονται εκεί. 
Σύν + δεση
Σύνδεσμος
δεσμός
συν
άνθρωπος
στιγμές
δυνατές
μαζί
αίσθημα
συν

Τα πιο ωραία
αυτά τα γεμάτα νόημα
εκεί τα ζήσαμε
ανάμεσα σε ωραίες στιγμές
συνδεδεμένοι
με ανθρώπους
κι αυτή η σύνδεση
ανοίγει στην ψυχή αυλάκια
δρόμους
άγνωρους
πάντα φρέσκους
αιώνιους.

10.10.13

Σεβαστείτε τους ανθρώπους που πονάνε
γιατί αυτοί κρατάνε τα κλειδιά
για μια πόρτα
που δεν ξέρουμε που βγάζει
αλλά όλοι αναρωτηθήκαμε
για την ύπαρξή της
και μαγνητιστήκαμε
από το σφρίγος
αυτού που κρύβεται
από πίσω
-παρά την απώθηση
που νιώθουμε για
την ίδια
την οδύνη. 

Ο αποχαιρετισμός του φωτός.

«Ήρθε λοιπόν η ώρα του αποχαιρετισμού. Ο συγγραφέας αισθάνεται ότι ο αποχαιρετισμός του φωτός μοιάζει με τον αποχαιρετισμό ενός μεγάλου έρωτα: Εκείνος ή Εκείνη υπάρχουν πάντοτε μέσα μας, τα μάτια κουβαλούν μια εικόνα τους, τα χέρια μας ένα δικό τους άγγιγμα. Αποχαιρετισμός, ουσιαστικά, δεν υπάρχει. Καθώς όμως κυλά ο χρόνος και η έλλειψη εκείνων μεγαλώνει - η έλλειψη του φωτός, η η έλλειψη του έρωτα- ως μνήμη μελαγχολική αλλά και στήριγμα παράδοξο, έρχονται τα όσα ζήσαμε, το πάθος και το νόημά τους. Οι λεπτομέρειες χάνονται, τα χρώματα ξεθωριάζουν. Μένουν όμως εκείνες οι ανεκτίμητες στιγμές, που ίσως δεν ήσαν στιγμές αλλά ολόκληροι αιώνες· και μας μιλούν πάντοτε με την ίδια ένταση. Υπάρχει, λένε οι σοφοί, μια νοσταλγία του έρωτα. Υπάρχει, συμπληρώνει ο συγγραφέας, μια διαρκής νοσταλγία του φωτός, ακόμη και όταν σημάνει ο αποχαιρετισμός.»


Γιώργος Γραμματικάκης - Η αυτοβιογραφία του φωτός. 

9.10.13

Ακόμα και τ' άστρα...

μια μέρα πεθαίνουν.
Ακόμα κι ο ήλιος
μια μέρα δεν θα καίει πια. 

8.10.13

Ίσως τελικά το τελευταίο σκαλί της ενηλικίωσης είναι να απαγκιστρωθούμε ακόμα και από την αγάπη που νιώθουμε για τους ίδιους τους γονείς μας. 

7.10.13

Στη μέση
της νύχτας
ψάχνω να βρω
το αντίστροφο
της εξαθλίωσης
-νομίζω τα καταφέρνω
αρχίζει από άλφα.

Ή μήπως κάνω λάθος;
κι απλά προσπαθώ να τυφλώσω
τα μάτια μου;
Να τα πασαλείψω
με χρώματα ανύπαρκτα
που έχω μόνο φανταστεί.

Η εξαθλίωση
είναι
ένας καρφωμένος
Χριστός
στην άκρη του δωματίου
-υποφέρει
κι εσύ κλαις στα πόδια του
αλλά δεν μπορείς
μέχρι εκεί να φτάσεις

Μόνο κλαις
κλαις
κλαις
μέχρι να τελειώσει.

Πώς να σώσει η ψυχή
την αθωότητά της,
όταν γίνεται μάρτυρας
τέτοιας σκηνής;


6.10.13

Θέλω
να σπάσω το κέλυφος
του ήλιου
μήπως και ξεχυθεί
μέσα μου
τ' αρχέγονο
φως
άγουρο
και δυνατό. 

4.10.13

2.10.13

Σήμερα νομίζω ότι θ' ανοίξει η νοσταλγία για κείνη την αίσθηση όταν περπατώ σε άγνωρους δρόμους και θα με καταπιεί....
Μπορεί να φταίει η βροχή. 

27.9.13


Το κορίτσι και ο βράχος



Στρυφνό το χαμόγελό σου
δύσκολο να το αγγίζω
Τα χείλη μου
γεμίζουν αγκάθια
και κολλάνε
μέλι.

17.9.13

Ψάχνω ένα κίτρινο
που θα τα κάνει όλα
να ξεθωριάσουν
καθώς

με το σκοτάδι μαζεύεται
σκουριά -
χάνει το χρώμα
φωτεινότητα


14.9.13




Άνθρωποι πουλιά.

Το μέρος εκείνο, είπε, είναι για άτομα που έχουν χάσει την ανθρώπινη υπόστασή τους. Τί σκληρά λόγια. Φρικτά.
Δεν υπάρχουν άνθρωποι που δεν είναι άνθρωποι! Ήθελα να ουρλιάξω. Ακόμα κι αν μόνο αναπνέουν. Είναι άνθρωποι - λουλούδια.
Ακόμα κι αν μόνο παλεύουν και φτύνουν. Είναι άνθρωποι - τσουκνίδες. Ακόμα κι αν μόνο κοιμούνται - είναι άνθρωποι κοιμώμενοι. 
Άνθρωποι που βοηθούν εμάς να γίνουμε περισσότερο άνθρωποι, ναι.
Άνθρωποι όμως που είναι λιγότερο ανθρώπινοι, ποτέ!
Χαμήλωσα το βλέμμα και κούνησα συγκαταβατικά το κεφάλι.
Δεν ήμουν εκεί για μένα. 
Σήμερα με σκέπασε το πάπλωμα που έλεγε η γιαγιά μου. Ποια μνήμη ανακίνησε μέσα μου τόσα όνειρα;
Ποια μέρη μαγικά ξεφύτρωσαν και πόσο ασήμαντοι ήταν οι φόβοι. 
Το ταξίδι με το αεροπλάνο ήταν θεσπέσιο. Άνοιξε η πίσω πόρτα του σα να ήταν καράβι
και φανερώθηκε ένα μέρος με πυκνή βλάστηση. Τα χόρτα λαμπύριζαν στο σκοτάδι. 
Το μέρος σε καλούσε να το εξερευνήσεις.
Ξεχυθήκαμε έξω. 

Τα χέρια της μύριζαν χλωρίνη.
Χλωρίνη και αγάπη.
Η μνήμη χάνεται μέσα στη μυρωδιά.
Καίει τα δάχτυλα
κι αφήνει αποτύπωμα.

Αθόρυβη ύπαρξη.

Αθόρυβα έσβησες.
Αθόρυβα με στοιχειώνεις.
Ήσουν πάντα εκεί.
Απλά βαφόσουν ένα με τους τοίχους και
τα πατώματα.
Δε σε ξεχώριζα.
Γυρνούσες κι έγλειφες
τα πόμολα στα δωμάτια.
Δεν σ' έβλεπα μα
άκουγα υπόκωφους
θορύβους.
Πίστευα απλά πως
τα παλιά σπίτια
τρίζουνε τη νύχτα.


Θέλω να ταξιδέψω σ' ένα νησί
καταμεσής του χειμώνα. 
Να μη χρειάζεται να ξυπνήσω και 
να έχω τα μάτια πάντα ανοιχτά. 

Φαντάσματα.

Κοιτούσαμε μαγνητισμένες το κοριτσάκι που μόλις είχες ζωγραφίσει.
Πόση ώρα το κοιτούσαμε... Ακούγαμε crowded house και είχαμε στο στόμα μια γεύση από Μάτεσι. 
Ο παλαιός των ημερών. Εμβληματικός. Μας χάραξε εκείνο το βιβλίο, θυμάσαι;
Ήσουν μικρή και τώρα μεγαλώνεις. 
Θυμάσαι; Με έναν Λειβαδίτη ξορκίσαμε τα βράδια μας. 
Το ανείπωτο αίνιγμα που ποτέ δε λύσαμε. Θυμάσαι;
Μου είχες πει πως όλα τα είχες καταλάβει. 
Διάβαζα ξανά και ξανά προσπαθώντας κι εγώ να εννοήσω την υπέρβαση.
Έμεινα να κοιμάμαι αγκαλιά με αναπάντητα ερωτήματα.
Τα ερωτεύτηκα τόσο.
Δεν τα αποχωρίστηκα από τότε, θυμάσαι;

Ελεύθερο κάμπινγκ ή αλλιώς... φιλία.

Στα όμορφα,
σ' αυτά που πονάνε και καίνε,
σε όσα είναι καταδικασμένοι - ευτυχώς- οι άνθρωποι να μοιράζονται...
εκεί, σε μιαν ακρούλα της ζωής σου και της δικής μου,
να συναντιόμαστε, 
αυτό θέλω και χαίρομαι που το έχω.


13.9.13

κάτω από την επιφάνεια







Ανατολή

Καμιά φορά
ούτε η πιο
όμορφη ανατολή
δεν μπορεί
να αντέξει
το βάρος
του κόσμου
και
στέκεται ακίνητη
να ξαποστάσει.

Κρατά
για εικόνισμα
ένα μη με λησμόνει
και προσεύχεται
σιωπηλά
ν' αρχίσει πάλι η νέα μέρα.

Κι εμείς, ακόμα αθώοι,
κοιμόμαστε
χωρίς
ποτέ
να καταλάβουμε

πόσο άργησε

να ξημερώσει.





11.9.13

Αγαλλίαση..

"Και εμείς άλλωστε όντα φωτός είμαστε που μαγευόμαστε από την απέραντη ομορφιά και την σοφία του κόσμου που η φύση με τόση αγάπη δημιούργησε για μας."

8.9.13

3.9.13

Όλο ελπίδα



Απλώνω της ψυχής μου
τ' απέραντο σεντόνι
και
χίλια μικρά πουλιά
ξεχύνονται μες
τις κάτασπρες πτυχές του

Ελάτε
Τους λέω
κατοικείστε με
δεν σας φοβάμαι
έχω μέσα μου
να σας τρέφω
με ήλιο κι αλμύρα

Ελάτε
να πλάσουμε
το άπειρο κάλλος

και τα άδυτα
της βουβής στιγμής
διαβαίνω
όλο ελπίδα. 



Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.

Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς

τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·

και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.

Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—

δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.


*
Κωνσταντίνος Καβάφης «Η Πόλις»
Κάθε νύχτα
ρωτά τη θάλασσα
και τ' άστρα
αν είναι όμορφη
αν είναι
άξια
ν' αγαπηθεί.