Καμιά φορά
ούτε η πιο
όμορφη ανατολή
δεν μπορεί
να αντέξει
το βάρος
του κόσμου
και
στέκεται ακίνητη
να ξαποστάσει.
Κρατά
για εικόνισμα
ένα μη με λησμόνει
και προσεύχεται
σιωπηλά
ν' αρχίσει πάλι η νέα μέρα.
Κι εμείς, ακόμα αθώοι,
κοιμόμαστε
χωρίς
ποτέ
να καταλάβουμε
πόσο άργησε
να ξημερώσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου