13.9.13

Ανατολή

Καμιά φορά
ούτε η πιο
όμορφη ανατολή
δεν μπορεί
να αντέξει
το βάρος
του κόσμου
και
στέκεται ακίνητη
να ξαποστάσει.

Κρατά
για εικόνισμα
ένα μη με λησμόνει
και προσεύχεται
σιωπηλά
ν' αρχίσει πάλι η νέα μέρα.

Κι εμείς, ακόμα αθώοι,
κοιμόμαστε
χωρίς
ποτέ
να καταλάβουμε

πόσο άργησε

να ξημερώσει.





Δεν υπάρχουν σχόλια: