«Ήρθε λοιπόν η ώρα του αποχαιρετισμού. Ο συγγραφέας αισθάνεται ότι ο αποχαιρετισμός του φωτός μοιάζει με τον αποχαιρετισμό ενός μεγάλου έρωτα: Εκείνος ή Εκείνη υπάρχουν πάντοτε μέσα μας, τα μάτια κουβαλούν μια εικόνα τους, τα χέρια μας ένα δικό τους άγγιγμα. Αποχαιρετισμός, ουσιαστικά, δεν υπάρχει. Καθώς όμως κυλά ο χρόνος και η έλλειψη εκείνων μεγαλώνει - η έλλειψη του φωτός, η η έλλειψη του έρωτα- ως μνήμη μελαγχολική αλλά και στήριγμα παράδοξο, έρχονται τα όσα ζήσαμε, το πάθος και το νόημά τους. Οι λεπτομέρειες χάνονται, τα χρώματα ξεθωριάζουν. Μένουν όμως εκείνες οι ανεκτίμητες στιγμές, που ίσως δεν ήσαν στιγμές αλλά ολόκληροι αιώνες· και μας μιλούν πάντοτε με την ίδια ένταση. Υπάρχει, λένε οι σοφοί, μια νοσταλγία του έρωτα. Υπάρχει, συμπληρώνει ο συγγραφέας, μια διαρκής νοσταλγία του φωτός, ακόμη και όταν σημάνει ο αποχαιρετισμός.»
Γιώργος Γραμματικάκης - Η αυτοβιογραφία του φωτός.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου