Το μέρος εκείνο, είπε, είναι για άτομα που έχουν χάσει την ανθρώπινη υπόστασή τους. Τί σκληρά λόγια. Φρικτά.
Δεν υπάρχουν άνθρωποι που δεν είναι άνθρωποι! Ήθελα να ουρλιάξω. Ακόμα κι αν μόνο αναπνέουν. Είναι άνθρωποι - λουλούδια.
Ακόμα κι αν μόνο παλεύουν και φτύνουν. Είναι άνθρωποι - τσουκνίδες. Ακόμα κι αν μόνο κοιμούνται - είναι άνθρωποι κοιμώμενοι.
Άνθρωποι που βοηθούν εμάς να γίνουμε περισσότερο άνθρωποι, ναι.
Άνθρωποι όμως που είναι λιγότερο ανθρώπινοι, ποτέ!
Χαμήλωσα το βλέμμα και κούνησα συγκαταβατικά το κεφάλι.
Δεν ήμουν εκεί για μένα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου