25.3.19

Συγνώμη που καμιά φορά που βγαίνει θυμός...

Ένας ωμός, ακατέργαστος θυμός που με το κρύο δέρμα του σε ζεματάει...

Με ζεματάει.

Μου λείπεις, πατέρα μου...

Μου λείπεις και οι ερινύες στροφογυρίζουν γύρω από το μυαλό μου.

Κλέβουν λίγη από τη φωτεινιά της ψυχής μου.

Γεράκο μου, άραγε ένιωσες ότι σε άφησα; Ότι δεν έχω σκοπό να σε πάρω;

Οτι σε απομάκρυνα από το σπιτάκι σου για πάντα;

Οι σκορπιοί δεν τα πάνε καλά με τις αλλαγές...

Διαμαρτυρήθηκες, ναι.

Αχ πάντα σκληρή...πάντα έτσι σκληρή θα με βλέπεις;

Κι εγώ;

Πάντα έτσι θα νιώθω;;;;;

Γιατί δεν ήρθα να σε πάρω αγκαλιά εκείνο το βράδυ;

Ανακουφίστηκες όμως που με είδες...

"το πρόσωπό μου..." μου λες σε μια στιγμή στην κάμερα με σπάνια ζεστασιά στη φωνή...

Με ρώτησες αν το στομάχι μου ήταν καλύτερα...

Τίποτα πάνω μου μπαμπά δεν ήταν καλά...να σε βλέπω να φθείρεσαι έτσι...

Και η γυναίκα σου να λείπει.

"Δεν φταις εσύ, εκείνος φταίει",

"Κανείς δεν φταίει, εκείνος φταίει¨..

Αχ Ευσταθία μου....ποιος άγγελος σε όρισε να με προσέχεις;

Και θα μπορέσω ποτέ να ξεπληρώσω ότι ήσουν δίπλα μου στις μεγαλύτερες σκοτεινιές;

Φωτεινό τρεμάμενο φωτάκι στην άκρη της νύχτας.

Ακούω Σοπέν και σε σκέφτομαι...πάντα ήξερες να μου προτείνεις τί να επισκεφτώ, σε κάθε πόλη, σε κάθε τόπο.

Το μεγαλύτερο αγκάθι είναι που νιώθω την πελώρια ευαισθησία σου που γινόταν όμως κεντρί για τους άλλους ανθρώπους δίπλα σου.

Αυτό το βάρος της ευαισθησίας...

Αυτό το καυτερό κεντρί.

Συγχώρεσέ με ψυχούλα μου,

ελπίζω να μην έφυγες με παράπονο στα χείλη αλλά με γαλήνη. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: