13.3.19

Είμαι στην Καλαμάτα και σε σκέφτομαι,

μα η καρδιά σου δεν χτυπάει πια πάνω στη γη,

όμως έχω στον υπολογιστή μου ανοιχτό ένα παράθυρο

με τη σελίδα που αναφέρει το όνομα και το βιλβίο σου : η δασική ιδιοκτησία.

Οι λέξεις που κάποτε έγραψες αιωρούνται στο χώρο,

διαρρηγνύουν για λίγο το φάσμα του χρόνου,

ακουμπούν ένα χάδι στο πρόσωπο και στα μαλλιά μου.

Το ίχνος σου αχνοφαίνεται ακόμα στη στρατόσφαιρα.

Άραγε τα άστρα σε αποχαιρετούν όπως εγώ;

Η ανατολή σου χαμογελάει για καλημέρα;

Είμαι στην Καλαμάτα και σε σκέφτομαι,

για λίγο συναντιόμαστε και πάλι στην πλαζ, στην Αρετσού,

δέκα χρονών με τις κοτσίδες μου πάνω στη μπαλαρίνα του λούνα παρκ,

το κάθισμά της ανεβοκατεβαίνει,

εσύ με κοιτάς από κάτω με τα άσπρα μαλλιά σου να ξεχωρίζουν,

μοιάζεις με αλλόκοσμο επιστήμονα,

κι εγώ σε αγαπώ απεγνωσμένα.

Είμαι στην Καλαμάτα και σε σκέφτομαι,

και η καρδιά μου χτυπάει ακόμα,

και η καρδιά σου χτυπάει ακόμα

στη ζεστή φλέβα της γης. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: