19.3.19

Σήμερα οι μέρες στη γη τελειώνουν για μια ψυχή, μετά τον αριθμό 40.
Σήμερα ένα παιδί 18 μηνών έτρεχε όλο χαρά μέσα σε ένα άδειο σπίτι φωνάζοντας "παππού!".
Σήμερα ένα έμβρυο μικρό, τριών ημερών τοποθετήθηκε μέσα σε μια μήτρα για να απλωθεί μέσα στη ζωή.
Στα πρόσωπά μας, το δικό μου και της αδερφής μου, χαραγμένα ίχνη από τις προηγούμενες γενιές.. βλέμματα, χειρονομίες, και κάτι ολότελα δικό μας.

Το σπίτι της Μπιζανίου μυρίζει φρέσκιες αναμνήσεις. Θέλω να γυρίσω και να είναι όλα ένα όνειρο. Η Μαρίνα να έχει μαγειρέψει σούπα, να τον έχει καθαρό κι εκείνος να γελάει στο κακομοίρη μου..
Θέλω η τηλεόραση να παίζει τη φασαρία που κάνει μια ανθρώπινη ζωή όταν κατοικεί ένα σπίτι.

Μου λείπει η γλυκιά σου φασαρία μπαμπά, και τώρα θα ανάψω δύο κεριά για σένα, ένα θα είναι για τη μητέρα μου.
Πάνω, στον ουρανό, όπως εξήγησα και στη μικρή με την οποία ευλογηθήκαμε..
Πάνω, ψηλά, στον ήλιο.
Ας ταξιδεύετε ελεύθερα μαζί.
Σας αγαπώ.
Η κόρη σας.

Δεν υπάρχουν σχόλια: