25.3.19

Νιώθω τόσο άσχημα απέναντί της...

ότι είμαι υποχόνδρια, ότι είμαι δυσάρεστη, ότι τη βουτάω στη μαυρίλα...

ναι, αυτό είμαι αυτή τη στιγμή...

ένα μίγμα θλίψης, θυμού και άγριας νοσταλγίας,

που γδέρνει το πρόσωπο και αφήνει να πικρίζουν τα χείλη.

Μου δόθηκε η φλέβα του πατέρα μου,

η δύναμη να βλέπω τον κόσμο ποιητικά,

ευλογία και κατάρα μαζί.

Ναι, την βαραίνω, ναι, δεν μπορώ το υπερβολικό γλέντι,

την υπερβολική χαρά,

την οχλοβοή, το πανηγύρι,

τον κόσμο που γλεντά χωρίς να έχει καταλάβει τα βασικά

υπαρξιακά δεδομένα...

Ναι ώρες ώρες είμαι μια μοναχική άγρια τσουκνίδα.

Μπορώ να είμαι αυτή που είμαι;

Κι ας μην με αντέχεις.

Κι αν δεν με αντέχεις, εγώ μπορώ. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: