γλυκιέ μου πατέρα....
οι σαράντα σου ημέρες πριν φύγεις για τους ουρανούς, συμπίπτουν με την ημέρα μεταφοράς του μικρού μας σπόρου....
Μα πατέρα μου....πόσο τυχαία να είναι όλα;
Αχ γεράκο μου, αχ ψυχούλα μου...πόνεσες πολύ μα φτάνει τώρα...
Τώρα όλα θα είναι ήσυχα, θα είσαι με την άλλη την ψυχούλα, τη σουσουράδα μου, την φωτεινή μου πεταλούδα, το άνθος μου το αγνό, τη μητέρα μου...
Συγχωρήστε με εάν σας βγάζω θυμούς που και που...
Είναι και ο θυμός μια προσπάθεια να καταλάβεις...είναι μέρος της αγάπης.
Μου ζητούσες διάφορα μπαμπά, μα αυτό που θα με δυσκολέψει να το κατανοήσω, είναι γιατί δεν ήρθα δίπλα σου εκείνο το βράδυ που έμεινα στο σπίτι...έμοιαζες τρομαγμένος....γέλασες με ανακούφιση όταν με είδες να είμαι εκεί....
Αχ γεράκο μου, πόσο μόνο σε αφήσαμε...
Ο πόνος φέρνει απόσταση, οι πληγές ήταν πολλές, τα τραύματα μεγάλα, η φθορά σου ένα βάρος ασήκωτο....έμεινες μόνος.
Αυτό που πάντα φοβόσουν. Μόνος σε ένα σπίτι.
Μόνος με μια ξένη Μαρίνα. Μου ζήτησες να βρούμε άλλη.
Μόνος χωρίς γυναίκα.
Χωρίς κόρες να πάρουν τη θέση της.
Μα μου μάτωσες τόσες φορές τα χέρια, θυμάσαι;
Αυτά τα χέρια δεν ήξεραν τι να πρωτοκάνουν...να σε αγκαλιάσουν, να με αγκαλιάσουν;
Είχα τόσο πολλά να φροντίζω πατέρα μου.
Ελπίζω να ξέρεις πως σε αγάπησα. Σε αγάπησα με έναν τρόπο που σπάνια μια κόρη αγαπά έναν πατέρα.
Σε αγάπησα στην ολότητά σου.
Συχώρα μου, δεν ήμουν εκεί πολλά βράδια. Συχώρα με, δεν σε πήγα διακοπές το καλοκαίρι και κάποιες φορές ήθελα απλά να τρέξω μακριά, να προλάβω να ζήσω λίγο για εμένα...
Συχώρα με μα δεν κατάλαβα όταν μου είπες ότι είσαι επαναστάτης και θα φύγεις από εκεί,
δεν κατάλαβα που με "χαιρέτησες" λέγοντάς "Δεν θα προλάβεις...."
Συχώρα με για όλα εκείνα που δεν κατάλαβα.
Είδες το πρόσωπό μου στην κάμερα και ανακουφίστηκες...Είναι λίγο περίεργα, γιατί; Μου είπες τη μέρα που σε άφησα εκεί, τη μέρα που έκανα το πιο δύσκολο πράγμα που έχω κάνει στη ζωή μου. Τα δάκρυα έπεφταν καυτά πάνω στο πρόσωπό μου μέσα στο ΚΤΕΛ. Πονούσα, πονούσα που σε άφησα εκεί να σε φροντίσουν....
Η Μαρίνα ήθελε να φύγει, δεν έτρωγες και η πλάτη σου μπορούσε να ανοίξει. Η Μαρίνα είχε τέτοιον αέρα που δεν είχα καν το κουράγιο να της ζητήσω να σου βάζει baby oil. Μα τελικά στο έβαλε η Χρύσα πατέρα...
Αχ πατέρα, δεν με άφηνες να διώξω τη Μαρίνα όταν το ήθελα....
Οι σκορπιοί δεν τα πάνε καλά με τις αλλαγές, μου είπες. Αλλά ίσως έβλεπες πόσο άσχημα είσαι και αφέθηκες στη μοίρα σου....
Σε πήγανε και στα μπουζούκια.....Με πήρες τηλέφωνο με νόημα...αχ πόσα τηλέφωνα μας έκανες από εκεί μέσα....αχ μπαμπούλη μου.....γλυκέ μου μπαμπούλη...
Μωρό μου, ψυχή μου, πόσο υπέφερες....να μπορούσα να σου πάρω όλο τον πόνο.
Πόσο δύσκολο μου ήταν να βλέπω όλη σου τη φθορά....
Το μαρτύριό σου προ του θανάτου.
Το να σβήνεις λίγο λίγο....
Με ρώτησες αν το στομάχι μου είναι καλύτερα, με συγκίνησες....
Πάντα ρωτούσες με έναν τρόπο που δεν φανέρωνε τα συναισθήματά σου, στα μουλωχτά....
"Κόρη, κόρη..." μου έλεγες με περηφάνια....
"Με συγκίνησες" είπες στο Γιάννη, το φυσιοθεραπευτή που σου έφερα σπίτι....
Ήρθα και σε βρήκα σε μια πολύ άσχημη κατάσταση......σε άφησα πολύ....Συγνώμη που δεν ήρθα τα Χριστούγεννα, δεν άντεχα....ήθελα να αφοσιοωθώ στο μικρό μας το μωρό, ήμουν τόσο πληγωμένη για την αποτυχία της προσπάθειας....
Να είχαμε λέει μια σχέση που να μπορώ να σου μιλάω...
"Καλά κόρες είστε εσείς; Αφήσατε τον πατέρα σας εδώ;"....Αχ τα λόγια σου καρφιά στην καρδιά...
Πάλεψες πολύ μπαμπά μου....από το 2006 που σε διέγνωσαν έπρεπε να πηγαίνεις συστηματικά στους γιατρούς που σιχαινόσουν....
Πάλεψες, υπέφερες...η μοίρα σου είχε δύσκολο χαρτί.
"Να προσέχεις με τα λεφτά" ...η μεγάλη έγνοια σου...
"Πώς έβγαλα ένα τόσο περίεργο παιδί; Γιατί είσαι έτσι;" Η μεγάλη λόξα σου...να την προβάλλεις όλη πάνω μου.
Αχ μπαμπά μου, πάλευες με την επίγνωση και τη λήθη.
Μα έφαγες, ναι, έφαγες, σε έκαναν βόλτα, σε έτριψαν, σε έλουσαν δύο φορές....μου έλεγες πάντα "κοιμήθηκα καλά"...εκτός κι αν δεν θυμόσουν...και την ημέρα εκείνη....
την ημέρα εκείνη δεν ήθελες να φας "Θα έρθουν να με πάρουν οι κόρες μου"...
Μετά το ξανασκέφτηκες "παπάρα...για να δούμε"....έφαγες...
Άκουσες την κλασική μουσική......ρώτησες που θα σε πάνε και σου είπανε ψέματα,
στον άγιο λουκά - αναρωτιέμαι πότε θα με συγχωρήσω που δέχθηκα να πάρουμε το ΕΚΑΒ, ίσως όμως έφτασαν πιο γρήγορα...-
Μπορεί και να το διάλεξες πατέρα...να αφέθηκες να βυθιστείς, μια τελευταία πνοούλα, μια τελευταία ανασούλα....ένα αααχχχ πιο μακρόσυρτο, και μετά η λύτρωση.
Είναι σίγουρη, δεν θα σου άρεσε η ιδέα του νοσοκομείου.....
Γεράκο μου, έπρεπε να σε είχα φιλήσει πιο πολύ, κι ας με μάλωνες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου