Σήμερα την ώρα που η Δέσποινα σε έφερε από την πρωινή βόλτα σε τράβηξα, όπως κάνω κάθε μέρα, στην αγκαλιά μου. Και τότε είδα να αφήνεται στα σκέπασματα, από το ανοιγμένο σου χέρι, ένα μικρό πράσινο φυλλάρακι. Κρυφά το είχες αρπάξει κρυφά το έπαιζες. Δεν σε αφήνουμε να τα κρατάς γιατί τα βάζεις στο στόμα. Παιδί μου όμορφο. Γλυκό μου φυλλάρακι.....είσαι για μένα ακριβώς αυτό: όλη η πράσινη δροσιά της ζωής πάνω στο ζεστό από τις αγκαλιές μας πάπλωμα.
3.1.21
6.11.20
Όλα μέσα μας υπόγεια δουλεύουν
Αχνιστά κρυφά χαμόγελα
Και φόβοι
Εικόνες κι αναμνήσεις και οι πόνοι
Μικροί μεγάλοι αβίωτοι
Όλα μέσα μας φωλιάζουν
Με τα όνειρα κουρνιάζουν
Σαν παιδιά φοβόμαστε
Σαν παιδιά θλίβομαστε
Και η χαρά μας είναι μία τσιρίδα
Μικρή κι αθώα που αυθόρμητα έβγαινε απ' το στόμα
Όταν ήμασταν βρέφη ακόμα.
4.11.20
Η μικρή αθώα σου τσιρίδα
18.10.20
Αγάπη μου
Έχουμε για πάντα χαθεί μέσα στους νέους μας ρόλους;
Θα μας καταπιεί η διακπεραίωση των καθημερινών μας μικρών υποθέσεων;
Θα αφήσουμε χώρο για τα άλλα, τα μεγάλα;
Με καίει η ανησυχία αγάπη μου...
Τα πράγματα μας μας έχουν....φοβάμαι μην μας καταπιούν.
Αλλά και πάλι, όχι. Πιστεύω σε εμάς και στο πόσο η λαβωμένη μας αγάπη θα βρει τρόπο να επιβιώσει.
7.9.20
6.9.20
Η αγάπη που νιώθω για σένα γλυκό μου πλάσμα
Μου καίει την καρδιά....με γεμίζει ζέστη και φως...
Τα τρυφερά σου ματάκια....τα χεράκια σου....
Τα χεράκια σου ψάχνουν να βρουν το νήμα του κόσμου....αγγίζουν δεξιά αριστερά και μετά γεύεσαι με το στόμα τους μικρούς θησαυρούς....
Τα χεράκια σου αγγίζουν τα δικά μου...εξερευνούν τον αέρα μετά πάλι προσγειώνονται, ένας αυτοσχέδιος χορός...
Θέλω να σε αφήσω να με μαλακώσεις από τα αιχμηρά σημεία των παρελθόντων τραυμάτων μου γιατί η ευτυχία που μου χαρίζεις φτάνει στο κέντρο του πυρήνα μου....
Τα χρυσά σου τα μαλλιά....αχ αυτό σου το κεφάλι....είναι ότι πιο απαλό έχω αγγίξει και ότι στον κόσμο περισσότερο αγαπώ.
Τα αθώα σου τα γέλια! Γέλια γάργαρα, τσιριχτά, υπόκωφα, αυθόρμητα! Σε ευχαριστώ καρδιά μου.....
Φως μου.
Αρχίζεις να σκαρφαλώνεις στο στήθος μου και να παίζεις και καταλαβαίνω ότι θέλεις να κατακτήσεις τον κόσμο σου...
Έχεις κλείσει πια τους εφτά μήνες...
Η περιέργεια για τον γύρω κόσμο σου μεγάλη....μαζί με μία ανέμελη χαρά! διψάς ....
Σε παρακολουθώ με τρεμάμενη συγκίνηση.
Σου κρατώ το χέρι
Σου τραγουδώ
Σου κρατώ σκιά μέχρι να μεγαλώσεις ψυχή μου....
28.8.20
Υπήρξα
Υπήρξα επειδή υπήρξες.
Η ανάσα σου προηγήθηκε της δικής μου.
Τα χέρια σου με πέταξαν ψηλά πριν να μπορώ ακόμα να καταλάβω τον κόσμο.
Ονειρεύτηκες την ζωή μαζί μου.
Μητέρα μανούλα μαμά.
Αχ κάποιος απόψε έβαλε την μορφή σου στο εξώφυλλό του
Και σου χάρισε λίγη ζωή ακόμα.
14.8.20
Δεύτερο καλοκαίρι
Χωρίς εσένα
Η απουσία σου σκαλίζει την ψυχή
Ξεστρώνει τα σεντόνια του μέσα οίκου μου
Και μπλέκει τα μαλλιά μου
Σήμερα επάνω στο κρεβάτι σου
Τοποθέτησα τον όλο αθωότητα εγγονό σου...
Χαρούμενο χτυπούσε τα ποδαράκια του πάνω στην μπλε πικέ κουβέρτα
Ευτυχισμένο όταν με έβλεπε
Ανέμελο
Αυτό το πλάσμα σήμερα άγγιζε τα ίδια σημεία
Στο δωμάτιό σου
Με εκείνα που υπήρξαν το καταφύγιό σου για στερνή φορά
Πάτερα μου γλυκιέ
Αιώνιο παιδί
Θα ήθελα ναι, όσο κι αν αναρωτιέμαι για την έκβαση, να είχες γνωρίσει το παιδί μου.
Μου λείπεις και πάντα θα λείπεις.
Σε αγαπούσα με τον τρόπο τον πιο βαθύ.
Μακάρι μακάρι να είχα κάνει κάποια πράγματα διαφορετικά.
Συγχώρεσέ με...
Το "δεν θα προλάβεις Ελένη" σου θα με στοιχειώνει για πάντα.
Από την αδερφή μου βλέπω την ίδια παγερή σιγή.
Δεν θα την ονομάσω αδιαφορία...
Όμως μέρα με τη μέρα συνειδητοποιώ πάτερα,
Ότι εγώ μόνη θα σκόρπισω στους ανέμους την ψυχή σου.
Θα έχω μαζί μου και τον Φοίβο.
Αυτό το φωτεινό πλάσμα που θα σε αγαπούσε πολύ.
9.7.20
Παιδί μου...
Ανακαλύπτεις τον κόσμο...
Με κοιτάς με το καθαρό σου βλέμμα..
Περιεργάζεσαι τα πάντα.
Δεν θέλω να καταλάβεις
Πόσο η καρδιά μου είναι πονεμένη.
Ούτε όμως να σου χαρίζω ψεύτικα χαμόγελα...
Αχ παιδί μου γλυκό μου πλάσμα
Μικρό μου αγοράκι
Πολύτιμη ύπαρξη
Απέραντη αγάπη μου
Τα χεράκια σου σκάβουν
Στην άμμο της ψυχής μου
Το κύμα ξεβράζει παλιές αναμνήσεις
Σε κοιτάζω και πάω μπροστά μα και πίσω
Αχ παιδί μου..
Ναι έχασα την δική μου μαμά.
Την δική μου μήτρα
Την δική μου σημαδούρα πάνω στη γη.
Αχ παιδί μου,
Πια δεν τρέμω για μένα
Αλλά για εσένα...
Τόση η αγάπη που σου έχω
Ένα σύμπαν ολόκληρο φιλιών
Αγκαλιά σε παίρνω και γαληνεύει το είναι σου.
Ναι, την έχασα.
Καταλάβαινα τον πόνο.
Οι διακοπές μας στην Κεφαλλονιά διακόπηκαν
Με τραγικό τρόπο.
Ήμασταν για χορό σε μία ντίσκο.
Πήγαμε στο νοσοκομείο γιατί το πόδι την πονούσε.
Πόση ώρα πάλεψε να το κρύψει;
Πόσο μόνη μέσα στην αγωνία της.
Με δυο παιδιά να κρέμονται από εκείνη.
Με τη θλίψη της αργής συνειδητοποίησης
Ότι η απλή καθημερινή ευτυχία δεν της ανήκει.
Με το βάρος ότι δεν ανήκε πια ούτε σε εμάς τους υπόλοιπους.
Πόσοι χοροί της ζωής μου στοιχειώθηκαν;
Έβαλα στον χορό της ζωής τον πανικό και τον πόνο και τον φόβο...σαν εκείνο το βραδύ της απότομης διακοπής της ψευδαίσθησης ότι είμαστε ακόμα ευτυχισμένοι να έμεινε μέσα μου αναλλοίωτο.
Όμως ο δικός μας χορός αγάπη μου γλυκιά,
Κεφάλι μου χρυσό και τρυφερό,
Θέλω να έχει τον ανέμελο χαρούμενο ρυθμό του.
Γι αυτό τα γράφω παιδί μου γλυκό.
Και μέσα μου τα μαρτυράω όταν απαλά
Σου τραγουδώ για καληνύχτα.
2.7.20
Τα χεράκια σου και τα ματάκια σου με συγκλονίζουν.
Η κούραση είναι μεγάλη.
Σιγά σιγά κατανοώ την αποκαθήλωση της ατομικότητας μου.
Η νέα μου διάσταση μαζί σου μου δίνει πνοή.
Τα αστεράκια ψιθυρίζουν το όνομά σου.
Ο πατέρας μου μου λείπει.
Μακάρι να σε είχε γνωρίσει.
Θα του γλυκαίνες την καρδιά.
Θα σε αγαπάω πάντα όπως τώρα.
Ότι κι αν κάνεις,
οποίος κι αν γίνεις,
γιοκαρίνι μου.
4.5.20
2.5.20
28.4.20
1.4.20
Το πρώτο...
Την ώρα που σε άλλαζα σταμάτησες τις αντανακλαστικές κινήσεις σου με κοίταξες και μου χαμογέλασες βαθιά! Ένα αθώο τεράστιο εγκαρδίο χαμόγελο.
Σε ευχαριστώ παιδί μου που υπάρχεις σε αυτόν τον άγριο κόσμο και που μου χαμογελάς.
Μετά το βραδύ πάλι, αργά τη νύχτα όταν σε άλλαζα θέση στο στήθος..κάτω από το αμυδρό φως της υδρογείου πόσα χαμόγελα μου χάρισες!
Φως μου...
Ο χρόνος σταμάτησε καθώς σε κοίταζα.
Γεννήθηκες στα χρόνια της χολέρας,
ακριβώς τη στιγμή που ο κόσμος σε χρειαζόταν.
5.3.20
Τον μπαμπάκα μου....
Η καρδία αιμορραγεί...η ψυχή σφίγγει τα δόντια...
Ματώνω που έφυγες μονός....
Που δεν ήμουν εκεί...
Που ανησυχούσες τόσο για εμένα και τη ζωή μου...
Ματώνω για τα πικρά λόγια και τις ακόμα πιο πικρές ελλείψεις επικοινωνίας και επαφής.
Ματώνω για όσα δεν άφησες να περάσουν ανάμεσά μας ... όπως την αγάπη μας.
Μέσα από χαραμάδες....
Μακάρι να ήταν όλα αλλιώς...
Και να έβλεπες τον εγγονό σου και να έλιωνες από αγάπη....
Μα αν ήταν αλλιώς θα ήσουν κι εσύ άλλος.
Και εγώ σε αγάπησα: ακριβώς έτσι όπως ήσουν και υπήρξες.....
Σε έχω μέσα μου σαν φως.
Έτσι ονόμασα το γιο μου.
22.2.20
Κι όμως μόνη..
Που μετά από καβγά - αν επιτρέψει και τον κάνει- θα γυρίσει στο σπίτι με χαμόγελο και θα προσπαθήσει ανεξάρτητα του ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο να γεφυρώσει το χάσμα.
Κορίτσι μου, θα μου πει... δεν θέλω να μιλάμε έτσι ο ένας στον άλλο. Μην τυραννάς τον εαυτό σου. Περνάς μία πολύ ιδιαίτερή συναισθηματικά φάση και θέλω να μου λες πως νιώθεις και θέλω να με αφήνεις να είμαι δίπλα σου... και στο παιδί. Δεν ξέρω γιατί αντέδρασες έτσι μα θέλω να κάνω ότι χρειάζεται για να νιώσεις καλύτερα και θέλω να με βοηθήσεις να καταλάβω.
Αντί αυτού έχω απέναντί μου το αιώνιο παθητικό φοβισμένο θυμωμένο θύμα.
Κανένα περιθώριο επαφής.
Καμία ελπίδα ότι τη μοναξιά μου απλά τη φαντάστηκα...ότι είναι αποκλειστικά ιδέα δική μου.
Πόσο ξεκάθαρα φωτίζονται οι ελλείψεις όταν η αγάπη στην πιο ανώτερη μορφή της είναι αναγκαία από τις συνθήκες.
12.2.20
5.2.2020
Σε περίμενα. Μήνες και μέρες και νύχτες.
Ξέρω ότι άκουγες το τραγούδι της ψυχής και της αγάπης μου.
Μέρες και ώρες και μήνες.
Ξέρω ότι υιέ μου, γιε μου, γιοκάκι μου, γιοκαρίνι μου, την αγάπη αυτή που νιώθω να αναβλύζει στην ψυχή μου μπορεί να μην την καταλάβεις... τον κρυφό μου πόνο για την απώλεια που ενυπάρχει σε κάθε κοινή διαδρομή, την αγωνία μου για τον πόνο που μέσα στο διαβα της ζωής είσαι προορισμένο να βιώσεις...
Αυτή η αγάπη μου ζεσταίνει την ψυχή, μου τρύπα την ύπαρξη, με συντροφεύει τα βράδια,
με κάνει να κοιτάω με αγαλλίαση την άκρη του ενός ματιού σου που κάπως συνομωτικά εξερευνά τον κόσμο και το σώμα μου όταν σε θηλάζω..
Αυτή τη χαμένη αθωότητα όλων στο βλέμμα σου επάνω στολισμένη ποτέ δεν θα ξεχάσω.
Σε ευχαριστώ που μου τη θύμισες...
Τι κι αν κάποτε γίνεις άντρας, παλικάρι ολόκληρο ή ένας γέρος με λευκά μαλλιά;
Για εμένα πάντα μα πάντα μα πάντα θα είσαι -έστω και χωρίς να το ξέρεις -το μικρό μου γιοκαρίνι που κούρνιασε μέσα μου εννιά μήνες, που με έκανε μητέρα, που αρπάζε το στήθος μου με μία πρωτόγονη αγωνία, που αφού έπινε βυθιζόταν εν αγνοία του στον πιο χαρμόσυνο ρεμβασμό, που έκανε από τα ματιά μου να τρέξουν τα πιο γλυκά δάκρυα όλου του κόσμου.
16.12.19
Φρικτές αλήθειες
Δεν είναι εύκολο να διαχειριστείς το
Θάνατο κάποιου που λατρεύεις. Η ψυχική σου υγεία απειλείται βαθιά από την απώλεια! Πονάς και ενδέχεται να φέρεσαι με όχι όλη την ευαισθησία που διαθέτεις προκειμένου να επιβιώσεις... το να νιώθεις σε κάνει λιγότερο αποτελεσματικό. Πρέπει όλα να τα φροντίσεις, ειδικά αν δεν έχεις στήριξη από αλλού, αλλά μόνο εμπόδια, αυτό είναι ένα τιτάνιο έργο!
Ειδικά αν ο πόνος διαφορετικά θα έλιωνε την καρδία σου, πρέπει να βρεις ένα τρόπο να σταθείς. Να μαζέψεις τα κομμάτια σου, να συνεχίσεις να υπάρχεις. Η διαφύλαξη της ψυχικής σου υγείας, ειδικά αν είσαι φροντιστής υπό τόσο αντίξοες συνθήκες, είναι το παν και εξηγεί πολλές από τις συμπεριφορές σου.
Μία υγιής σχέση αγάπης συχνά δίνει τη δύναμή να σταθείς δίπλα στον άνθρωπο που χάνεις, να αντέξεις το χέρι να κρατάς χωρίς να διαλύεται το μέσα σου...
Όταν όμως αυτή η σχέση δεν υπάρχει?
Τότε να σε συμπονείς!
Έπρεπε κάπως να αντέξεις.
29.11.19
Είδα ξεκάθαρα πως κινείται,
στα μουλωχτά και πίσω από την πλάτη μου.
Καμία ανοχή πια.
Τ'έρμα η καλή κορόιδο εγώ.
Και λυπάμαι πατέρα, αλλά καμία τύψη για το πώς θα διαχειριστώ
από εδώ και πέρα το θέμα των εστιών.
Οποιαδήποτε συμφωνία δεν έρχεται από τον πατριάρχη είναι μια κακιά συμφωνία.
Όχι βέβαια.
Τα λεφτά που θα χάσω δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτό που κερδίζω σήμερα:
την κραταιά αγάπη που πλέον διεκδικώ από κάθε γύρω μου,
εξ αίματος συγγενή και μη, ιδίως μη.
Γιατί από το αίμα χαίρι δεν είδαμε.
Είδαμε τον χειρότερο εαυτό και το ποδοπάτημα του άλλου
στο βωμό του ατομικού συμφέροντος.
Μην κλαις όμως και μην ταράζεις
αυτό το γλυκά αθώο πλάσμα,
σκέψου ότι όλα θα είναι τακτοποιημένα όταν έρθει
και καθαρά σαν γάργαρο νεράκι της πηγής.
20.11.19
Λυπάμαι πάρα πολύ που δεν είμαι μέσα μαζί σου τώρα να σε κρατάω αγκαλιά και να σβήσουμε τα κεράκια.
Όταν είδα τον δείκτη στις δώδεκα πάγωσα.
Λυπάμαι αλλά μου μάτωσες την καρδιά.
Και είναι ευαίσθητη αυτή η καρδιά και είσαι ο κόσμος της όλος.
Χρόνια σου πολλά ομορφιά μου.
Κι ας μην με ακούς. Για εμένα τα γενέθλιά σου είναι ιερά, κι ας μην το πιστεύεις.
Θέλω να σε δω να μεγαλώνεις το παιδί μας και να μεγαλώνεις κι εσύ και να γελάμε και να κάνουμε ταξίδια και να εξελίσσεσαι.
Να είσαι ευτυχισμένη μωρό μου.
Να δω τις τρίχες στα μαλλιά να πέφτουν, να είμαι εκεί μέσα στη νύχτα και να τα κάνω όλα φωτεινά.
Χρόνια σου πολλά, γερά, εκθαμβωτικά, γάργαρα.
Πες ότι ήμουν εκεί, πες ότι ποτέ δεν με έδιωξες.
11.11.19
9.11.19
να μοραζόμουν μαζί σου την τόση ευτυχία,
τη χαρά μου όλη,
να μην είχες λέει πρόβλημα κανένα με αυτή τη χαρά,
να ήταν μια χαρά που την εγκρίνεις,
να μην ένιωθες τα γρανάζια της μοναξιάς και της δυστυχίας να σε τρώνε,
να μπορούσες κι εσύ να χαρείς με τη χαρά,
να είχες εργαλεία να μιλήσεις,
να εκφράσεις, να ζητήσεις,
να προσεγγίσεις,
να αγαπήσεις...
Αχ πατερούλη μου,
ζητάω πολλά;
29.10.19
Συνεδρία
Ποτέ δεν έκανε χώρο για εμάς, με την έννοια της φροντίδας.
Είχε το δικό του χώρο. Εάν μπορούσα να βολευτώ εκεί καλώς.
Να πάω με το πρόγραμμα και τους ρυθμούς του και τον τρόπο του.
Διαφορετικά, όταν κάποια στιγμή δικαιολογημένα ήθελα να κάτσω να ξαποστάσω,
να ξεδιπλωθώ, να ανασάνω και έλεγα στοπ, δεχόμουν επίθεση (ή αδιαφορία)...
Οι ενοχές μου τεράστιες. Είχα ενοχές (λάθος). Έτρεχα να καλύψω την απόσταση (λάθος).
Η πλήρως διαστρεβλωμένη έννοια της φροντίδας που θα έπρεπε να είχα λάβει, έτσι όπως τώρα εγώ την έδινα.
Για να βρεθούμε κάπου, να συναντηθούμε.
Εξαιρετικά ενδεικτική η ανάμνηση με το σπίτι. Χωρίς κλειδιά, χωρίς δωμάτιο, μόνο κάτι παπλώματα παλιά.
Στερούνταν της ικανότητας παροχής φροντίδας, δημιουργίας χώρου.
Κουτσοί, στραβοί, ανάπηροι άνθρωποι....γιατί;
14.10.19
1.10.19
πόσο εύστοχη...
Ο φόβος μην χάσω εμένα.
Μπροστά στο καινούργιο του άλλου.
Ο φόβος μην απορροφηθώ και εξαφανιστώ.
Ο φόβος που με οδήγησε (συμβολικά και χωρίς να το ξέρω) να δώσω τα πράγματά μου.
Το σκεφτόμουν όταν τα έδινα, ήθελα;
Έδινα σχήμα και μορφή στην απώλεια ενός κομματιού του εαυτού μου.
Η φροντίδα του άλλου με κατακυριεύει.
Δεν με αφήνει να έχω το χώρο εγώ.
Με απειλεί αυτή η καινούργια απειλή.
Εσύ και το μωρό σου,
εγώ και το μωρό μου.
Με απειλεί το να βάζω τον εαυτό μου στο ρόλο εκείνου που φροντίζει.
Σε δεύτερη μοίρα λοιπόν.
Κρατάω μια τυπικότητα.
Κρατάω μια υγιή απόσταση.
Σε αγαπώ ως άνθρωπο αλλά αυτή τη στιγμή έχω να επικεντρωθώ στον εαυτό μου
και δεν μπορώ να είμαι η καλύτερη φίλη στο κομμάτι αυτό.
Δεν μπορώ να σε φροντίσω γιατί έχω να φροντίζω εμένα.
Εμένα.
Ε μ έ ν α.
21.9.19
ΑΔΕΡΦΑΓΑΠΗ
θυμάμαι όταν ήμασταν ακόμα μικρά,
τοσοδούλικα
και μαλώναμε
και σε έβλεπα να κλαις
είχες ένα λευκό σημάδι στο πρόσωπο
-δεν είχες αρκετή μελανίνη,
έτσι μας είπαν
και κάθε φορά
την ώρα εκείνη
κοιτούσα το μουτράκι σου
με το σημάδι
και ράγιζε η καρδιά μου
σε λυπόμουν και σε αγαπούσα τόσο πολύ
που δεν μπορούσα με τίποτα να σου θυμώσω
ακόμα κι αν ήξερα ή πίστευα ότι είχες άδικο.
Πάντα το λευκό σου σημάδι
στο κλαμμένο σου μουτράκι με νικούσε.
3.9.19
Ένας ολοκληρωμένος τάφος...
φέρει μέσα του τόση δυσκολία
σαν να σηκώνεις όλο αυτό το αγέρωχο μάρμαρο στους ώμους σου
όλο του το λευκό βαμμένο από τα γράμματα
που έμελλε να χαραχτούν πάνω του για πάντα.
Ένα μνήμα είναι μνήμη και η μνήμη είναι πόνος.
Πώς να υπάρξει μέσα σε χαμένα νιάτα χαρα;
Μικρό κόκκινο τριαντάφυλλο, ακόμα στέκεις.
Στολίζεις τον πόνο
χαιδεύεις τα δάκρυα
καλημερίζεις τον ήλιο
κι ας σου τρώει το δέρμα.
Ένας τάφος που φρόντισα κι εκείνος
με φρόντισε πίσω.
Μα σαν να με έγδαρε όλη αυτή η φροντίδα κι η ομορφιά
δίπλα σε τόση νεκρική ησυχία.
Δίπλα στην απουσία που σηματοδοτεί αυτό που πέρασε.
Κι αυτό που θα περάσουμε όλοι.
Η ησυχία είναι ανίκητη, αμειλικτη.
Μα μέσα μου φέρω τη ζωή.
Γλυκό μου πλάσμα,
γλυκό χαμόγελο,
που φανερά πια ανθίζεις.
Μέρος του κύκλου είμαστε
και ήρθες κι εσύ να ξεκινήσεις τη δική σου κουκίδα.
Μικρό μου πλάσμα,
με οδηγείς σε κάτι τόσο μεγάλο.
Μας οδηγείς εκεί που ακόμα δεν πατήσαμε.
Στο νέο, το καινούργιο.
Σε ευχαριστώ αγάπη μου.
22.8.19
Όπως τα μωράκια είναι ανήμπορα, έτσι κι αυτός.
Όπως βοηθάς τα μωράκια να μεγαλώσουν, έτσι πρέπει να βοηθήσεις κι αυτόν.
Και για τον ηλικιωμένο η φυσική εξέλιξη είναι ο θάνατος.
Πρέπει να "του κρατάς το χέρι", στην πιο οδυνηρή στιγμή της κοινής σας ζωής.Το καταφέρνουν λίγοι..
Απομεινάρια μιας ζωής
Μύρισα τα φανελάκια σου και ήσουν εκεί..
Πόσο μου έλειψες κακομοίρη μου..
Αγκάλιασα το βάζο με την τέφρα σου
γιατί ήθελα να αγκαλιάσω το αγαπημένο σου σώμα, την πονεμένη σου ψυχή.
Λατρεία μου. Γεράκο μου.
Το bedadin, η nivea σου, όλα τα φάρμακα και οι βιταμίνες σου.. Σε απογυμνώσαμε από αυτά. Για το καλό σου.. το μπαστούνι σου: get up and go! Με πόση δύναμη ψυχής, με πόση αξιοπρέπεια, υπέμεινες το δρόμο της φθοράς. Και το χιούμορ σου.. Αχ το χιούμορ. Αυτό μου επιβεβαίωνε ότι πάντα με αγαπάς.
Κατάφερα να σώσω τις λεμονιές σου..
Πόσο καθαρό ήταν το σπίτι, προσπάθησα να το διατηρήσω έτσι. Γλυκιέ μου, ιδιαίτερε πατέρα. Τα βιβλία σου, τα γράμματά σου, ο υπολογιστής, το κινητό.. αναμνήσεις.. αυτά που μένουν πίσω και μας καίνε την ψυχή.
Και όλα σε θυμίζουν. Τα γλυκά σου τα φιλιά.
Τα όμορφα λόγια που είπαμε. Τα τραγούδια που μου έδινες. Η τέχνη που μου έδειχνες. Και όλη η ποίηση πατέρα. Κατοικούν όλα σε εκείνο το σπίτι.. Πόσο μου λείπεις. Η πλευρά σου που αφηνόταν, εκείνο το "κόρη!" που λεγες με καμάρι, εκείνος ο τρόπος σου να θαυμάζεις την ομορφιά.. Ο Ελύτης με τον οποίο με συνέδεσες. Η τέχνη της επιβίωσης και η υπέρβαση του εαυτού μας ως στόχοι ζωής, το πάθος.. Αχ πατέρα. Πάντα μα πάντα μέσα μου θα ζεις. Κι επειδή κανείς εδώ δεν ενδιαφέρεται, θα πάρω την τέφρα σου μαζί μου.. θα χτίσω ένα εικονοστάσι της αγάπης μου, θα τη φυλάξω εκεί μέσα. Πάντα θα θυμάμαι που έφυγες νιώθοντας πλήρης και ακούγοντας κλασική μουσική.
Πονάω. Μου λείπεις.
Σε αγαπάω.
Η αιώνια κόρη σου.
25.7.19
18.7.19
Να φύγω, να φύγω!
ω τι ωραία αίσθηση!
Να αλλάξεις συμβολισμό, μου είπες.
Να αλλάξεις τη θέση σου στο σύμπαν.
Από κάποιον που υπηρετεί τις ζωές των άλλων, λύνει τα προβλήματα άλλων, χωρίς να έχει χώρο για τον ίδιο, σε κάποιον που ζει για τον εαυτό του πρωτίστως.
Τι όμορφες επιθυμίες,
δυνατές, σαν ηφαίστειο πάνω στον ήλιο.
Καλοκαίρι, ακόμα ούτε μια ακρίτσα σου δεν έσκυψα να πιάσω,
κι όμως σε μυρίζω,
με όλα σου τα αρώματα.
17.7.19
Η απόγνωση της μοναξιάς με βαραίνει όμως γεμίζω τόση χαρά με το βάρος αυτό.
Είναι πολυτέλεια το να μπορώ να νιώθω πόσο μόνη είμαι, τώρα που έχω χρόνο να το αντιληφθώ. Είμαι κάτω από το ποτάμι της προθεσμίας και έτσι μπορώ και νιώθω τον χρόνο. Διψάω για άνθρωπο, διψάω για επαφή.
Η πόρτα της καλής μου καλά κλεισμένη.
Κουράστηκα να χτυπάω σε κλειστές πόρτες.
Θέλω να μπω μέσα σε μια πόρτα ανοιχτή.
Μαζί με το στομάχι μου που ανακατεύεται νιώθω μέσα μου να πιάνει τόπο η ζωή.
Η απόγνωση, πάντα κάπου οδηγεί.
Η απόγνωση σημαίνει πως είσαι ακόμα ζωντανή.
11.7.19
όταν χαϊδεύεις στον ήλιο τα μαλλιά σου
και ακουμπάς τα τρωτά σου σημεία
θέλοντας να αλλάξεις
τη δική σου ροή...
Εκεί που πιάνει ο ένας το πρόσωπο του άλλου
και κολυμπάνε μαζί μέσα στην αγάπη,
εκεί που όλοι είμαστε μικροί ακόμα
ανέτοιμοι και όμως, τα δίνουμε όλα...
Εκεί που κατοικούν τα ωραία τραγούδια,
οι αλησμόνητες συγνώμες,
τα τρυφερά σου λόγια
και τα δικά μου.
Εκεί που η ώρα είναι πάντα
ακίνητη στο τώρα.
Με πήγε χθες το βράδυ τ' αεράκι που άγγιζε
την απαλή κουτρίνα.
Θολή η νύχτα,
τα αστέρια όμως μοιάζουν καθαρά,
σαν τότε που για πρώτη φορά ένιωσα την καρδιά μου να πάλλεται.
Έχει τόση δύναμη αυτή η επαφή.
Εκεί στη νύχτα, ευχαριστώ το ρεύμα της ζωής
κι εσένα που με άφησες μέσα του να κυλήσω.