θυμάμαι όταν ήμασταν ακόμα μικρά,
τοσοδούλικα
και μαλώναμε
και σε έβλεπα να κλαις
είχες ένα λευκό σημάδι στο πρόσωπο
-δεν είχες αρκετή μελανίνη,
έτσι μας είπαν
και κάθε φορά
την ώρα εκείνη
κοιτούσα το μουτράκι σου
με το σημάδι
και ράγιζε η καρδιά μου
σε λυπόμουν και σε αγαπούσα τόσο πολύ
που δεν μπορούσα με τίποτα να σου θυμώσω
ακόμα κι αν ήξερα ή πίστευα ότι είχες άδικο.
Πάντα το λευκό σου σημάδι
στο κλαμμένο σου μουτράκι με νικούσε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου