Ώρα 15.20
Σε περίμενα. Μήνες και μέρες και νύχτες.
Ξέρω ότι άκουγες το τραγούδι της ψυχής και της αγάπης μου.
Μέρες και ώρες και μήνες.
Ξέρω ότι υιέ μου, γιε μου, γιοκάκι μου, γιοκαρίνι μου, την αγάπη αυτή που νιώθω να αναβλύζει στην ψυχή μου μπορεί να μην την καταλάβεις... τον κρυφό μου πόνο για την απώλεια που ενυπάρχει σε κάθε κοινή διαδρομή, την αγωνία μου για τον πόνο που μέσα στο διαβα της ζωής είσαι προορισμένο να βιώσεις...
Αυτή η αγάπη μου ζεσταίνει την ψυχή, μου τρύπα την ύπαρξη, με συντροφεύει τα βράδια,
με κάνει να κοιτάω με αγαλλίαση την άκρη του ενός ματιού σου που κάπως συνομωτικά εξερευνά τον κόσμο και το σώμα μου όταν σε θηλάζω..
Αυτή τη χαμένη αθωότητα όλων στο βλέμμα σου επάνω στολισμένη ποτέ δεν θα ξεχάσω.
Σε ευχαριστώ που μου τη θύμισες...
Τι κι αν κάποτε γίνεις άντρας, παλικάρι ολόκληρο ή ένας γέρος με λευκά μαλλιά;
Για εμένα πάντα μα πάντα μα πάντα θα είσαι -έστω και χωρίς να το ξέρεις -το μικρό μου γιοκαρίνι που κούρνιασε μέσα μου εννιά μήνες, που με έκανε μητέρα, που αρπάζε το στήθος μου με μία πρωτόγονη αγωνία, που αφού έπινε βυθιζόταν εν αγνοία του στον πιο χαρμόσυνο ρεμβασμό, που έκανε από τα ματιά μου να τρέξουν τα πιο γλυκά δάκρυα όλου του κόσμου.
Σε περίμενα. Μήνες και μέρες και νύχτες.
Ξέρω ότι άκουγες το τραγούδι της ψυχής και της αγάπης μου.
Μέρες και ώρες και μήνες.
Ξέρω ότι υιέ μου, γιε μου, γιοκάκι μου, γιοκαρίνι μου, την αγάπη αυτή που νιώθω να αναβλύζει στην ψυχή μου μπορεί να μην την καταλάβεις... τον κρυφό μου πόνο για την απώλεια που ενυπάρχει σε κάθε κοινή διαδρομή, την αγωνία μου για τον πόνο που μέσα στο διαβα της ζωής είσαι προορισμένο να βιώσεις...
Αυτή η αγάπη μου ζεσταίνει την ψυχή, μου τρύπα την ύπαρξη, με συντροφεύει τα βράδια,
με κάνει να κοιτάω με αγαλλίαση την άκρη του ενός ματιού σου που κάπως συνομωτικά εξερευνά τον κόσμο και το σώμα μου όταν σε θηλάζω..
Αυτή τη χαμένη αθωότητα όλων στο βλέμμα σου επάνω στολισμένη ποτέ δεν θα ξεχάσω.
Σε ευχαριστώ που μου τη θύμισες...
Τι κι αν κάποτε γίνεις άντρας, παλικάρι ολόκληρο ή ένας γέρος με λευκά μαλλιά;
Για εμένα πάντα μα πάντα μα πάντα θα είσαι -έστω και χωρίς να το ξέρεις -το μικρό μου γιοκαρίνι που κούρνιασε μέσα μου εννιά μήνες, που με έκανε μητέρα, που αρπάζε το στήθος μου με μία πρωτόγονη αγωνία, που αφού έπινε βυθιζόταν εν αγνοία του στον πιο χαρμόσυνο ρεμβασμό, που έκανε από τα ματιά μου να τρέξουν τα πιο γλυκά δάκρυα όλου του κόσμου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου