Θα σε προσέχω για πάντα Εμή
Θα σε προσέχω για πάντα μαμά
Θα είμαι πάντα μαζί σου Εμή
Το γάλα σου έχει γεύση μπανάνα...
Με αγαπάς γιατί με τάιζεις με το γάλα σου
Πρέπει να πάω να φάω τώρα Εμή (απολογητικά που φεύγει...)
Θα σε προσέχω για πάντα Εμή
Θα σε προσέχω για πάντα μαμά
Θα είμαι πάντα μαζί σου Εμή
Το γάλα σου έχει γεύση μπανάνα...
Με αγαπάς γιατί με τάιζεις με το γάλα σου
Πρέπει να πάω να φάω τώρα Εμή (απολογητικά που φεύγει...)
Η στιγμή που μπροστά στο παιδί σε κατηγόρησα κι εσύ απλά σιώπησες και μετά από λίγο σηκώθηκες να πάρεις το πιάτο...να μετακινηθείς να φύγεις από την ταμπέλα που σου έβαλα....τόσο βίαια και άδικα...δεν θα φύγει από την μνήμη. Θα με βοηθήσει να γίνω περισσότερο ικανή να σε αγαπήσω. Να σε δέχομαι όπως είσαι.
Λυπάμαι πολύ και θλίβομαι μα θα τα καταφέρω.
Και εσένα Φοίβο μου....όταν γλυκά και προσεκτικά σου μιλάω σου δίνω αυτό που λαχταρά η ψυχούλα σου...αγάπη και αποδοχή...πόσο τα στερήθηκες γλυκό μου παιδί μέσα στο άγχος το καθημερινό. Και πόσο σε επηρεάζουν το ύφος και ο τόνος μου και η ένταση που μεταδίδω...θα είμαι η πηγή της ηρεμίας. Θα είμαι μία γλυκιά αταραξία παιδί μου. Λατρεμένο μου πλάσμα. Ένιωσα και νιώθω ξανά τέτοιο δεσμό μαζί σου...
Μόλις σε ησύχασα μου είπες πεινάω πάλι...θα φάω τα κρουτόν που θα φτιάξεις με τα χέρια σου...τα μαγικά χέρια...αχ
Εγώ να σπέρνω την καταστροφή
Κι εσύ να με ακολουθείς σαν έρημο πιστό σκυλί.
Θα φύγει όλη η καταχνιά
Και θα γελάμε η μία μέσα στης άλλης την καρδιά.
Κρατήσου αγάπη μου σφιχτά.
Δυο μωρά
Δυο αγόρια
Δυο άντρες...
Η ευλογία μου και η προστασία μου...
Θα κάνω Σύμπαν ότι καλύτερο μπορώ..
Ευγνωμοσύνη.
Τα παιδιά σου σε διαλέγουν....
Ασχέτως του τί μπορεί να είχες στο νου σου, πέρα από μία ανοιχτή αποδοχή,
εκείνα σε διάλεξαν.
Κι εμένα τα εκείνα μου είναι δυο μικρά αγόρια,
ο Φοίβος κι ο Ερμής....
Και σας υπόσχομαι αγάπες μου,
το σύμπαν όλο θα σας δώσω,
κάθε φως θα ξεριζώσω
από αστέρια μακρινά και γαλαξίες,
στο προσκεφάλι σας να το αφήσω,
όλη την πλάση θα ρουφήξω
για να στολίσω τα τραγούδια μου με ποίηση βαθιά
όλα μας τα ηλιοβασιλέματα θα χρωματίσω
με εσάς μέσα στην ζέστη μου αγκαλιά..
Την αγορίστικη ψυχή σας θα φροντίσω
σε όλη της την ακεραιότητα
κι έτσι ολόκληρους και έτοιμους και αθώους θα σας παραδώσω
στο σύμπαν που μου χάρισε την υπερκόσμια αυτή ομορφιά.
Και ποτέ δεν θα φτάσουμε βαθύτερα/πάντοτε θα μένουμε μόνοι/ποτέ καμία προσπάθεια/αφού τα ύδατα ταραχθούν/απλά περιμένουμε την αλλαγή του χρόνου/ χωρίς συζήτηση χωρίς επαφή χωρίς συγνώμη και αγάπη/μόνοι σαν σκυλιά που δεν ήξεραν να μιλάνε.
Σήμερα έτσι όπως σε κρατούσα αγκαλιά
Θήλαζες απαλά και με κοιτούσες κλεφτά και πονηρά...
Έτσι όπως κουρνιάζεις σαν διαβάζουμε το "θα σ' αγαπώ ότι κι αν γίνει".
Στην τελευταία σελίδα του παραμυθιού η μαμά αλεπού κρατάει το μικρό αλεπούδι και του λέει ότι θα είναι πάντα εκεί και του δείχνει τα αστέρια που είναι τόσο ωραία σχεδιασμένα στο βιβλίο με ζωηρό ασημένιο χρώμα...
Έτσι σου έμαθα όταν σε κρατώ και σε κοιτώ να σου λέω σε αγαπάω μέχρι τα αστέρια και πιο ψηλά Φοίβο μου, τόσο πολύ.
Με το μικρό σου χεράκι μου δείχνεις το ταβάνι ή έξω τον ουρανό. Όμως στην πόλη που μένουμε δεν είναι ορατά ιδίως μέχρι την ώρα που κοιμάσαι...
Και να που σήμερα βρέθηκε η στιγμή κι έτσι όπως ήμασταν αγκαλιά μαζί φαίνονταν τα άστρα να δεσπόζουν στον νυχτερινό ουρανό της Άνδρου...
Κοίτα! Τα αστέρια! Σου είπα. Και τότε είδα το βλέμμα σου να φεύγει από το δικό μου και να τα αντικρίζει στον ουρανό....κι ένα χαμόγελο να σχηματίζεται αυθόρμητα στα γλυκά σου χείλη.
Ποτέ δεν θα ξεχάσω αυτό σου το χαμόγελο το πηγαία αθώο....ποτέ δεν θα ξεχάσω ότι πάντα την έκπληξη ακολουθεί η χαρά.
Σε ευχαριστώ παιδί μου...λατρεία μου γλυκιά.
Αντίο σας αγάπες μου...
Ξέρω ότι σας έβαλαν μέσα στη μήτρα μου ζωντανά...ξέρω ότι ένα από εσάς εάν όχι και τα δυο, γραπώθηκε και προσπάθησε πάρα πολύ για την ζωή. Δεν ήταν γραπτό...για δικό σας και δικό μου καλό. Σας ευχαριστώ που με κάνατε να νιώσω τόσο δυνατά και όμορφα συναισθήματα σαν είδα τις δυο γραμμούλες της ύπαρξής σας.
Θα σας θυμάμαι πάντα.
Όπως θυμάμαι και το πρώτο. Τα πρώτα.
Αν δεν σε σώσω εγώ
από την θλίψη σου κι αν εγώ δεν κάνω να τρέξουν όλα τα κρυφά σου δάκρυα
Τότε ποιος αγάπη μου;
Ποιος την ψυχή σου θα εξημερώσει;
Ποιος θα την κάνει να ανθίσει;
Ποιος την μοναξιά σου θα ακουμπήσει;
Αν όχι εγώ ποιος αγάπη μου;
Ποιος την ενοχή μας θα διαλύσει;
Ένα φάντασμα με όψη παιδιού
Κρεμασμένο στα παιδικά κρεβάτια μας
Αν χαθείς εσύ θα χαθώ κι εγώ αγαπημένη μου...
Κι αν ζούμε μαζί αλλά χώρια, τότε είναι σαν ο φόβος να μας αφανίζει.
Μα ο φόβος είναι το μόνο που ξορκίσαμε, άλλο κάτι δεν μας χρειαζόταν.
Μου ζήτησες να γίνεις η καβάντζα μου- άλλο κάτι δεν χρειαζόταν.
Πάντα είχες έναν υπέροχα τρελό τρόπο να με κάνεις να συγκινούμαι και να χύνω μέσα σου όλα μου τα δάκρυα.
Φωτεινό σιωπηλό πηγάδι μου.
Κι ας βγάζω αγκάθια από το πληγωμένο σώμα μου.
Κι ας βγάζω αγκάθια από το πληγωμένο στόμα μου.
Είμαι εδώ.
Σε αγαπώ.
Σου κάναμε αιμοληψία....ήταν πολύ επώδυνο για όλους.
Έπεσες ιδρωμένο πάνω στην αγκαλιά μου, στο μέγα σου καταφύγιο, στο στήθος μου.
Παλεύω να αγγίξω αυτό που μου καταλόγισε ο πατέρας μου: μία χαρά παράξενη και πανταχού παρούσα. Μία χαρά αταίριαστη σε μία βαριά πενθούσα.
Αχ μπαμπά....ακόμα μου δείχνεις αλήθειες μου.
Με τον δικό σου αιχμηρό τρόπο πάντα. Μου λείπεις. Δεν ξέρω εάν όντως θα ήθελα να ήσουν εδώ. Ξέρω όμως ότι μου λείπεις.
Είσαι το πιο γλυκό αθώο τρυφερό πλάσμα.
Γεμάτη ευγνωμοσύνη η καρδιά μου παιδί μου.
Σε ρωτάω πως σε λένε; ή ποιος είσαι;
Και μου λες : Ντίντο ! Γελώντας συνομωτικά.
Χαρά μου φως μου.....
Σε βλέπω τώρα στην κάμερα που κοιμάσαι απαλά...
Σε λίγο είναι τα δευτέρα σου γενέθλια...
Η πανδημία κοντεύει να γίνει ενδημική.
Συνεχίζουμε τον δρόμο μας αγάπη μου.
Ανυπομονώ να κάνουμε το πάρτι σου στον παιδότοπο που τόσο αγαπάς.
Γυρνάς και γλυκά απαντάς
όταν σε ρωτάω : πώς με λένε;
"Μένη!"
Αυτό αυτό είναι το πιο γλυκό Ελένη που έχω ακούσει ποτέ.
Εμβολίου moderna....αυτήν την Παρασκευή.
Θα έχεις κι εσύ αντισώματα παιδί μου...
Τί ζούμε Θεέ μου με αυτή την πανδημία....;
Έτσι το λες αγάπη μου: μόμιτσι!
Ξανά και ξανά: μόμιτσι!
Λατρεία μου θησαυρέ μου....μόνος σου να βάλεις το γάλα στο ποτήρι....μόνος σου να βάλεις σκούπα....αχ
Νιώθεις τις πρώτες σου ντροπές! Σήμερα πήγαμε για αισθητηριακό παιχνίδι και κρυβόσουν στο παλτό μου!
Μικρέ μου γαλάζιε πρίγκιπα...
Αποφασίσαμε να πάμε ένα δυο μήνες πίσω με το δεύτερο παιδί....θέλουμε λίγο ακόμα να σου δώσουμε την άπλα και τον χώρο...
Ω Φοίβο μου.....πως πέρνα ο χρόνος κι όλο ψηλώνεις κλωνάράκι μου...
Πάει ο μπαμπάς....έφυγε....εδώ και καιρό η ανάσα του λείπει....μου λείπει....συντονιστηκαμε τόσον καιρό σε αυτή τη γη... εκείνος αποφάσισε για το σχολείο μου...εκείνος χάραξε τόσες από της ζωής μου τις γραμμές....κι η μαμά μου....αχ παιδί μου τι ωραίο που είναι να έχεις μία μαμά....είναι κάτι τόσο πολύτιμο. Όπως όλα τα αναντικατάστατα.
Θέλω να σε πάω στο γρα γρου και στον πεντάλοφο. Από εκεί κατάγεται ο μπαμπάς...θέλω να σου μιλήσω για όλα μία μέρα..
Έχουμε ηδη διαλέξει το πρώτο σου σχολείο....το roots...η κοπέλα που το έχει γύρισε πίσω στην Ελλάδα για να βρει τις ρίζες της...
Η βόλτα που κάναμε σήμερα στο αλσος της νέας Σμύρνης ήταν υπέροχη....το απόλαυσες....να σε έχω στη φύση....να παίζεις έξω στη φύση.
Αχ πρώτα πολύτιμα χρόνια, εσείς που για πάντα μας ορίζετε.
Αυτό που με παιδεύει πολύ είναι το να με αντιμετωπίζει εχθρικά γιατί είμαι κι εγώ μέρος της κακοποίητικης της ιστορίας.
Έχω υποστεί πολλή κακοποίηση για να το σηκώσω αυτό.
Όχι όχι πλέον δεν είμαι θύμα....ούτε όμως θύτης.
Είναι κρίμα οι άνθρωποι να έχουν δυο πρόσωπα....ένα που λένε κι ένα άλλο που σκέφτονται από πίσω σου.
Εδώ και χρόνια συστηματικά μαλώνω με δυο ανθρώπους ενώ πίστευα ότι μαλώνω με έναν.
Ενώ πίστευα ότι ο άλλος άνθρωπος προσπαθεί να συνετίσει. Όμως ο άλλος άνθρωπος έπαιρνε θέση εναντίον μου με όσα δεδομένα είχε και με ανοιχτή ακρόαση όπως μαθαίνω....
Τουλάχιστον όταν πήρε θέση η Δέσποινα το έκανε ανοιχτά και μιλήσε η ίδια στην αδερφή μου....
Τελικά χαίρομαι που πλέον δεν τον αφορά και δεν παίρνει θέση γιατί ελπίζω να συνεχίσουμε έτσι ομαλά με την Δήμητρα.
Επιπλέον πρέπει να παραδεχθώ ότι έπεσα έξω με αυτόν τον άνθρωπο κι ότι πλέον όχι μόνο δεν με ενδιαφέρει να φροντίσω την σχέση αλλά θέλω να την αποφύγω. Αρκετά με την τοξικότητα....αρκετά με τα σπίτια και τα κάγκελα και τις διαθήκες και τις μετακομίσεις και όλα τα ψέματα που λένε στον εαυτό τους οι άνθρωποι όταν δεν αντέχουν την αλήθεια τους και το να αναλάβουν την ευθύνη τους.
Αρκετά με τις παρεξηγήσεις που δεν συζητήθηκαν. Αρκετά με όσα μου σπάνε το κεφάλι και μου κλέβουν χρόνο και καρδιά.
Θα πορευτούμε με ότι έχουμε παιδιά μου....δεν τον εκτιμώ τον χαμένο χρόνο ούτε την εύκολη αδιαφορία.
Καλύτερα να μένουμε οι πραγματικά ενδιαφερόμενοι. Κι ας έχετε να αντιμετωπίσετε την ρωγμή παιδιά μου.
Με τη δύναμη της αγάπης και της ειλικρινείας όλα θα είναι εφικτά και τίποτα εξάλλου δεν είναι και δεν χρειάζεται να είναι τέλειο.
Ας παρηγορηθώ απόψε.
Δεν είμαι η κοπέλα σου
ούτε εσύ ο άντρας μου
Η ζωή προχωράει και μας πάει
Κι αυτή η συνειδητοποίηση πονάει.
Χαίρομαι που βρέθηκαν να σε αγαπήσουν
Και να σε φροντίσουν
Όπως το ήθελες κι όπως τώρα πια το υποδεχεσαι
Και το αντέχεις...
Όσο για εμάς; οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο
Σε κάτι τραγούδια μακρινά μελαγχολικά
Στα φαγωμένα ραβασάκια της εφηβικής μας ήβης...
Στις αθώες μυρωδιές της παιδικής μας ηλικίας.
Όταν θυμώνω μου λες πως είμαι άσχημη πως είμαι τέρας.
Κι εγώ αμέσως γίνομαι πιο άσχημη και περισσότερο τέρας.
Όταν θυμώνω θέλω να μου κρατήσεις το χέρι.
Να μου δείξεις ότι είμαι εκτός και να με βάλεις εντός.
Ορκίζομαι παιδί μου θα προσπαθώ εγώ για εμένα σαν να μην έχω άλλο κανένα και θα το κάνω μόνο για εσένα.
Είναι άγριο να εξοργίζονται με τον θυμό σου εκείνοι που δεν θέλουν τελικά να στο επιτρέψουν.
Τι άραγε φοβούνται; ποιον μέσα τους θυμό αναθυμούνται;
Είναι δύσκολο πολύ να μεγαλώνεις ένα παιδί από την αρχή.
...που βγαίνουν από το στόμα σου αγόρι μου χρυσό! Και θέλω να στέκομαι στην καθεμία όπως της αξίζει. Και θέλω να σε προσέχω....να πιάνω τις καινούργιες λέξεις στον αέρα και να αναγνωρίζω όλες τις παλιές...αγόρι μου γλυκό....θησαυρέ μου.
Μπα έλεγες και τώρα μπάλια!
Τσάνα για την τσάντα!
Νια νια για την γάτα!
Και γιάλα με τσαχπίνικο τόνο για το γάλα!
Λες όμως και τατάνι! Για το ταβάνι και το τρυπάνι....
Μπανάμπα για την μπανάνα!
Κρατς κρατς λες τα σταφύλια!
Και λες και κιτσίνια τα κριτσίνια!
τρελαίνεσαι για το κέμα (κέρμα).
Αχ πότε έγινες 20 μηνών μωρό μου;
Ολόκληρο πλάσμα χαρούμενο και ζωηρό μικρό μου.
Σου αρέσει και απολαμβάνεις να μας παρακούς
Και να γυρνάς γύρω γύρω
Και να κρατάς το κέρμα
Και να βάζεις τα κιδιά (κλειδιά) στην ντουλάπα!
Αχ αγάπη μου μεγάλη σε ευχαριστώ που ήρθες κοντά μας.
Αχ βρήκαμε τον τρόπο καρδούλα μου...
Σήμερα ένιωσα ότι έκλεινες τα ματάκια σου και χαλάρωνες την ώρα που έριχνα νερό στο κεφαλακι σου...
Με κοιτάς ενώ σε λουζω κατάματα....λίγες φορές έχω την ευκαιρία να απολαμβάνω έτσι το βλέμμα σου παιδί μου τρυφερό και μοσχομυριστό.
Αγάπη μου ψυχούλα μου.
Αυτές τις μέρες κάνεις μεγάλες προσπάθειες να επαναλαμβάνεις οτιδήποτε λέμε....
Σύντομα θα ακούμε τα λογάκια σου από το πρωί ως το βράδυ!
Αχ...
Όλοι χρειάζεται να φροντίζουμε αυτό που είμαστε γιατί δυσκολίες πάντοτε εμφανίζονται στον δρόμο.
Δεν χρειάζομαι πια την αίσθηση ότι είμαι θύμα.
Ότι κινδυνεύω κι ότι πρέπει να σωθώ...
Είπαμε ότι θα μιλήσουμε για όλα εκείνα που με βάζουν στον ρόλο του θύματος.
Καλώς απομάκρυνα την θεία μου.
Και τι θα κάνω με την τέφρα του πάτερα μου; θέλω να έχει μία θέση κι αν ναι πού και πώς;
Και με την ανακαίνιση που τόσο με δυσκολεύει;
Είναι δύσκολη η πλήρης αποκοπή από το παρελθόν...
Μου πήρε 38 χρόνια να το καταλάβω:
Γιατί δεν έκλαψα όταν έχασα την μαμά μου. Ήμουν δέκα.
Χρειαζόμουν τα χέρια κάποιου για να κλάψω!
Κάποιον να μου κρατάει το βαρύ από τα δάκρυα κεφάλι.
Κάποιον που να μπορώ να εμπιστεύομαι.
Κάποιον που να ξέρω ότι νοιάζεται.
Χρειαζόμουν μία αγκαλιά που μέσα της να κλάψω.
Κάποιον που δεν ήταν μουδιασμένος.
Κάποιον που με πρόσεχε και που τον ενδιέφεραν πάρα πολύ.
Κάποιον που καταλάβαινε τον πόνο της μικρής μου ψυχής.
Χρειαζόμουν τα χέρια κάποιου μέσα τους να κλάψω.
Χρειαζόμουν μία μεγάλη αγκαλιά.
Χρειαζόμουν αγάπη για να με πιάσει το παράπονο και να αφήσω το ποτάμι ελεύθερο.
Κράτησα μέσα μου την ορμή ενός ολόκληρου ποταμιού, ενός ωκεανού. Και δεν είχα ιδέα....όλα μου έμοιαζαν τρομακτικά ήσυχα κι ακίνητα.
Χρειαζόμουν βοήθεια για να αφεθώ να κλάψω.
Χρειαζόμουν τα μάτια που θα με κοίταγαν, τα χέρια που θα με κράταγαν, τα λόγια που θα με σκέπαζαν με την θέρμη της αγάπης.
Δεν υπήρχε ούτε μία αγκαλιά πραγματικά διαθέσιμη για εμένα.
Τα μικρά παιδιά θέλουν να τα παρατηρείς για να αφήσουν το δράμα τους να στάξει.
Ευχαριστώ Φοίβο μου φωτεινέ....ευχαριστώ που νέους δρόμους μέσα κι έξω μου φωτίζεις.
Δεν θα ξεχάσω πότε το γλυκό σου τρόπο να λες: γάλα! Μπάλα!
Την Ασπασία την λες Τατά....αχ παιδί μου.
Τσάντα!
Το air condition το λες κο κο!
Αχ αυτή η πνιχτή απαλή φωνή σου.....λιώνω από αγάπη ανθρωπάκι μου.
Κάρτα! Λες κάατα!
Σήμερα γελούσαμε τόσο! Μου έλεγες αμε! Ξανά και ξανά!
Αχ γιαβρί μου....
Μαμόνια
Λες τα μακαρόνια...
Σήμερα μου έδειξες ένα καλαμάκι....πίνεις με αυτό κέφιρ (κε)...
Αχ μικρό μου αχ .....
Ξέρεις πληγώθηκα τότε.
"Δεν γνωρίζεις καν πως είμαι, τι είμαι..." μου είπες.
Πόσο άδικο είχες. Άνοιξαν οι πόροι του πόνου. Έτρεξαν τα καυτά δάκρυα. Μέσα μου γινόταν καταιγίδα. Έξω μου σιγή επικρατούσε. Έχεις δίκιο σου είπα.
Κι όμως...
Πόσο άδικο είχες.
Υπήρξαμε παρόντες στις στιγμές μας.
Και φαίνεται ότι τίποτε άλλο δεν μπορεί
Να χωρέσει όλη την αλήθεια
Πέρα από ένα αδιάκοπο τώρα
Γιατί μόνο έτσι υπάρχουμε
Αδιάκοπα
Άλλο είναι αν μας αρέσουνε
Οι παύσεις και οι τέλειες.
Δεν χρειάζονται τα μάτια στον έρωτα.
Δεν χρειάζονται καν τα λόγια.
Ακόμα και οι μουγγοί ερωτεύονται.
Ακόμα και οι τυφλοί.
Το μόνο που χρειάζεται στον έρωτα
Είναι ένα εγώ
Ένα εσύ
και το τώρα.
Υπήρξαμε παρόντες σε πολλά "τώρα" μας.
Άγγιξαμε πολλά ο ένας του άλλου.
Δεν χρειάζεται τα σώματα για να φωτίσει ο έρωτας.
Άλλο αν έχει από την φύση του σκοτάδι.
Θα σου φέρομαι με την ίδια υπομονή κι αγάπη
Όπως φέρομαι στο παιδί.
Η μία στην άλλη υποσχέθηκαμε.
Ήταν μία πολύ τρυφερή στιγμή.
Έτσι το παιδί δεν θα νομίζει ότι είναι κάτι ξεχωριστό το απαλό φέρσιμο η φροντίδα κι η ζεστασιά που λαμβάνει.
Έτσι θα σπάσει και η άρρητη ομοφοβική μας απόφαση να αγαπάμε πια μόνο το παιδί.
Μπορεί βεβαία να πρόκειται για απόφαση απλά συζυγική.
Αχ μπαμπά μου....
Πόσο μου λείπεις!
Αν ήσουν εδώ πως θα αντιμετώπιζες το παιδί μου;
Είχες τόση αγωνία και τόση λαχτάρα να κάνω ένα παιδί. Δεν πίστευες ότι αυτό θα ήταν εφικτό.
Νομίζω θα ησυχάζες εάν έβρισκες ένα ψέμα να διασκεδάσεις τις εντυπώσεις των άλλων.
Αχ μπαμπάκα. Πόσο άγχος σου δημιουργούσε το γεγονός ότι αν και μοιάζαμε σε τόσο πολλά, την ίδια στιγμή ήμουν εντελώς διαφορετική από εσένα. Με άλλες προτεραιότητές και άλλες επιλογές.
Δεν έχεις ασχοληθεί με την πολιτική. Μου είπες κάποτε κάνοντας έναν απολογισμό της ζωής μου. Άρα και της αξίας σου ως γονιού.
Αχ μπαμπά.....πως άφησα έτσι το χεράκι σου;
Αυτό το χέρι με γράπωνε και με εσφιγγε.
Το λάτρευα αυτό το χέρι. Δεν έβλεπα φως στο σπίτι με την Μαρίνα. Δεν σε φρόντιζε πια. Δεν έβρισκα άλλο άτομο. Είχα μία κοπέλα που δεν κατάφερνε να σε κάνει να φάς και έπεφτες όλη την ώρα. Δεν σε έπλενε. Δεν σε άλλαζε σωστά. Μόλις με είδες μου είπες σου μιλάει απότομα και να την αλλάξω.
Δεν ξέρω εάν έκαναν σωστά την δουλεία τους στο γηροκομείο. Τραγική παράλειψη να μην σε έχει δει ένας καρδιολόγος. Τραγική παράλειψη να μην σε έχουν σε όρθια στάση στο κρεβάτι ιδίως μετά το φαγητό. Από την άλλη ο καρδιολόγος που τότε σε έβλεπε μου είπε ότι το πολύ πολύ να παρατείναμε την ζωή σου για ένα δυο μήνες. Τέλειωνε το σκοινί.
Στο γηροκομείο σε έπλυναν. Έτρωγες! Ήρθαν και σε είδαν οι φίλοι σου.... η Τασούλα.
Δεν ήμουν εκεί. Δεν θα προλάβεις μου είπες. Αχ πάτερα. Με ρώτησες πως είναι το στομάχι μου τότε που το χεράκι σου κατά λάθος με κάλεσε με κάμερα. Μου έδειξες αγάπη.
Όμως μου έλεγες τόσο έντονα λόγια. Μαχαιρώνες το μέσα μου. Μέχρι και δυο μέρες πριν φύγεις. Έχω βρει μία λύση για την ζωή σου μου είπες. Δεν άντεχα να τα ακούω πια αυτά. Ούτε άντεχα να σκέφτομαι ότι μισό χρόνο πριν μου έκανες εξώδικα. Ανησυχούσες μην πουλήσω κάποιο σπίτι μαζί με την σύντροφό μου. Δεν σου άρεσε που αντί να νοικιάσω κάπου το πατρικό το έδωσα στο γονέα που πάλευε με τον καρκίνο του παιδιού του. Το ήξερα αυτό το παιδί.
Ο αποχωρισμός μας κι ο αποχαιρετισμός μας δεν θα μπορούσαν να είναι απλά ένα μαζί....όπως δεν ήταν και η ζωή μας. Πάλευα να έρθουμε κοντά αλλά ποτέ δεν με θεώρησες ισότιμο συνομιλητή σου.
Κοιτάω τις πρωινές ειδήσεις και είναι σαν να είσαι δίπλα μου. Να πίνεις τον ελληνικό σου. Να κάνεις παρατήρηση ότι δεν είναι πολύ πετυχημένος. Να σχολιάζεις πόσο άμυαλοι είναι οι Έλληνες. Να κοιτάς από το παράθυρο τα περιστέρια και να συνομιλάς μαζί τους... το ξέρεις ότι ο εγγονός σου που σήμερα κλείνει τους 16 μήνες ζωής χθες στο πάρκο δίπλα από το σπίτι κυνηγούσε με λαχτάρα τα περιστέρια; στην αρχή ήθελε να τα πιάσει με τα δυο του χέρια. Μετά με ένα κλαράκι. Στο τέλος ήθελε να τα πιάσει κρατώντας τα παξιμάδια που του έχω πει ότι τρώνε. Ήταν τόσο χαριτωμένος! Πόσα μάτια τον κοίταζαν γλυκά. Νομίζω και τα δικά σου μάτια έτσι θα τον κοιτούσαν. Δεν θα μπορούσες να αντισταθείς στην αγάπη για τον εγγονό σου.
Πιο πολύ με πονάει που δεν φρόντισα καλύτερα τις συνθήκες. Η Μαρίνα να σε βλέπει. Το χαρτονόμισμα που σου πήρα από την τσέπη να το είχες πάνω σου κι ας το έχανες. Ίσως να τους πλήρωνα παραπάνω να σε προσέχουν. Η ψυχολόγος μου δεν το έβρισκε καλή ιδέα....να έμενα εκεί την πρώτη σου εβδομάδα. Ναι είχα διάσκεψη κι έπρεπε να επαναληφθεί γιατί είχε ματαιωθεί. Έπρεπε να την ματαίωσω. Έπρεπε να αντέξω.....έπρεπε;
Ήταν πολύ σημαντικό να προσαρμοστείς. Από την άλλη η αδερφή μου και η γυναίκα σου έκαναν τα πάντα πιο δύσκολα. Πάλευα μόνη με τα πάντα. Το έβλεπε η Μαρίνα. Μου το αναγνώριζε. Εσύ με πολεμούσες για την ζωή και τις επιλογές μου. Είχαν στερέψει τα αποθέματα δύναμης. Αφέθηκα. Έγινα αυτό που έβλεπες: μία αδύναμη.
Κράτησα την δύναμή μου μέσα μου με τον τρόπο μου. Πάλευα για την εξωσωματική τότε και η διετής φροντίδα σου παρά το ότι μέναμε σε άλλες πόλεις με είχε καταλάβει. Είχε κάνει κατάληψη στο ζωτικό μου χώρο. Ο όγκος εργασίας μου συσσωρευόταν. Η ψυχολογία μου στα πατώματα. Κάπως έτσι αποφάσισα να κάνω τα πρώτα μας Χριστούγεννα μακριά σου. Τότε κατάλαβε η αδερφή μου ότι αυτή θα φύγει στα Γρεβενά της και κανένας δεν θα φροντίσει τον πάτερα της. Δεν το πίστευε ότι δεν θα ανεβω. Κατάλαβε ότι κρατούσα την συνοχή όλου αυτού. Γύρισε νωρίτερα για να τον δει και με πήρε ένα τηλέφωνό αγωνίας κάπως να βλεπόμαστε στις γιορτές.
Αχ πάτερα. Ένα μήνα μετά σε χάσαμε. Ο φυσιοθεραπευτής έβλεπε μία κόρη να αγαπάει και να τρέμει για τον πάτερα της και μου έλεγε να μην σε αφήσω. Το έβλεπα. Του έδωσα τα βιβλία σου. Δεν τον άκουσα γιατί οι άλλες επιλογές που είχα έμοιαζαν ακατόρθωτες. Δεν είχα πουθενά να σε αφήσω που να νιώθω εμπιστοσύνη.
Αχ πάτερα. Πόσο μου λείπεις.
Θα έβλεπες τα πάντα να κλείνουν λόγω του νέου ιού και θα το φιλοσόφουσες βαθιά. Πιστεύω θα το έβρισκες μία δίκαιη τιμωρία για τον άνθρωπο που τα πάντα σπαταλά χωρίς να τον νοιάζει.
Η φωνή σου και η ψυχή σου μου λείπουν.
Σε αγαπώ.
Σήμερα πήγαμε βόλτα το μωρό στο πεδίο του Άρεως.
Του άρεσαν οι ανοιχτοί χώροι, η πρασινάδα και κυρίως οι τόσες μπάλες που συναντήσαμε!
Ήταν σκέτη απόλαυση να τον παρατηρώ.
Κοντεύει 15 μηνών.
Το βραδύ όταν θηλάζουμε για να κοιμηθεί ανεβαίνει στο πρόσωπό μου και με φιλάει σαν μικρό κροκόδειλακι.
Το μαϊμούνι μου.
Άλλη φορά: να μην του ζητάω να χαιρετήσει κανέναν.