Ένας ποιητής...
Ένας ποιητής με εξόρισε από τον κήπο του,
ένα πρωί, έτσι απλά, χωρίς προειδοποίηση.
Εμένα κι άλλους πόσους; Δεν έχει σημασία...
Εγώ αυτόν τον ποιητή τον είχα εκτιμήσει,
μάλλον δεν είναι αυτή η σωστή λέξη,
είχα αναπτύξει ένα δέσιμο μαζί του σιωπηλό,
τα υπέροχα γραπτά του με ταξίδευαν σε κόσμους της ψυχής του,
σκοτεινούς μα λαμπερούς και ελπιδοφόρους.
Έτσι απλά μια επαφή που εκ των πραγμάτων δεν μπορούσε να καρποφορήσει πολύ,
τελείωσε...
Μα τί θα πει "εκ των πραγμάτων";
Τα δικά μου πράγματα, ποιητή, είναι αιχμηρά.
Και τα δικά σου, το ξέρω.
Τα δικά μου ακολουθούν τους νόμους των ανθρώπων,
τα δικά σου ακολουθούν τους νόμους της καρδιάς σου.
Τα δικά μου χνάρια πατάν πάνω στο πληγωμένο μου σώμα
και ηρεμούν όταν υπάρχουν οι κανόνες.
Τα δικά σου χνάρια πατάν πάνω στο πληγωμένο σου σώμα,
και ηρεμούν όταν σπας κάθε κανόνα.
Ζυγίζω τη δικαιοσύνη με ένα εργαλείο που μου έδωσαν οι άνθρωποι.
Ζυγίζεις τη δικαιοσύνη με την ανάσα, την ψυχή και την καρδιά σου...
Ξέρεις κάτι;
Εύχομαι να μην σε ξεχάσω ποτέ....
Ξέρεις κάτι;
Εύχομαι πάντα για λίγο να θυμάσαι,
ότι εγώ κι εσύ,
πλάσματα άλλων αναγκών και κόσμων άλλων,
κάπου, σε ένα ξέφωτο ανθρωπιάς,
συναντηθήκαμε.