20.6.17

Μία γέννηση....

Άραγε μεγάλωσα χτίζοντας την πεποίθηση ότι το να νιώθεις πολλά και πλούσια συναισθήματα είναι λάθος;

Με πλημμυρίζουν τόσα...

τόση γλυκιά, σαν νοτισμένη από πρωινή βροχούλα, μελαγχολία...
Μου λείπει η μελαγχολία μου, συνήθως την κρατώ εξόριστη...

Η ένωση της αδερφής μου με αυτόν τον άνθρωπο, τον όμορφο άνθρωπο, κυοφορεί ένα καρπό...πόση συγκίνηση...από το πουθενά ένα μωρό που ακόμα ζει μέσα στην κοιλίτσα της, μας συντροφεύει...

Η αδερφή μου, η έως τώρα γνωστή, δεν είναι πια ένα άτομο...μέσα της χτυπάνε δύο καρδιές...

Άραγε μια μάνα το νιώθει;
Το νιώθει όταν η καρδιά του μωρού της κάνει τον πρώτο της χτύπο;

Η μικρή μου ανιψιά....δεν μπορώ να βάλω σε λέξεις πόσο την λατρεύω, ήδη από τώρα....

Η αγάπη, η αγάπη μοιάζει τόσο ξένη λέξη, θέλω να εφεύερω μια δική μου όταν θα αντικρύσω για πρώτη φορά τα ματάκια της....

Τα ματάκια της μικρής μου ανιψιάς που γεννήθηκε από την αγάπη των γονιών της...και από τους καημούς τους, και τις αδυναμίες τους και τις κρυφές τους σκέψεις....και τις λαχτάρες και τα όνειρά τους. Είμαστε άνρθωποι, έχουμε μέσα μας τόσα πολλά. Σπάνια είμαστε απλοί.

Οι ψυχές είναι πλούσιες...σε πολλά σημεία έχουν άγρια δάση, και αλλού έχουν έρημα σημεία που δεν πάτησε ποτέ κανείς...

Και η δική μου η ψυχή τώρα τραγουδά ένα τραγούδι....το τραγούδι του έρωτα και της αγάπης....

Ακούγεται στις παρυφές των ορεινών ψυχικών μου όγκων, σαν αεράκι απαλό που νανουρίζει.


Το δώρο της ζωής είναι τόσο μεγάλο...

Σε ευχαριστώ. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: