5.10.17

Άσκηση

Να εξοικειωθώ με το να μιλάω για αυτά που νιώθω.
Όσα περισσότερα μπορώ.
Θλίψη, χαρά, ενθουσιασμό, πόνο, λύπη....
Να μάθω να μιλάω για αυτά.
Θέλω να ξεφύγω από τη δικτατορία του ενός.
Ποικιλία, πολυχρωμία...



***όταν η κατακόμβη της θλίψης είναι γεμάτη, έτοιμη να ξεχειλίσει...

οτιδήποτε έχει το ίχνος του θυμού ή του φόβου (στρες), προκαλεί αίσθηση απειλής και πρέπει να απωθηθείται αμέσως με μια έντονη αντιδραση θυμού.
Αυτό είναι το τραύμα. 

28.9.17

Συναισθήματα...

Πώς θα αντέξω μια νέα προδοσία;
Αυτή η σκέψη με ακινητοποιεί στην αγωνία...
Μαμά και μπαμπά....
μόλις έριξα αληθινά δάκρυα για εσάς.
Πότισα λίγο την ψυχή μου.
Σας αγάπησα πολύ και βαθιά,
μέχρι εκεί που έφταναν τα όρια της απέραντης τρυφερότητας και αθωότητας
που είχα μέσα μου ως παιδί.
Με απογοητεύσατε και εσείς και ο κόσμος,
δεν μπορώ να βρω τα λόγια να σας εξηγήσω με το μυαλό
πόσο οδυνηρό είναι για ένα παιδί να νίωθει ότι μεγαλώνει σε ένα κόσμο
όπου καταπατάται η ευαισθησία του...
όπου η ψυχή του διπλώνεται βίαια και βιαστικά για να φορέσει τα σκληρά
παπούτσια...
Είναι κιόλας πριν από τα πρώτα μας βήματα που ψάχνουμε να βρούμε
με ποιο τρόπο θα πορευτούμε στον κόσμο αυτό.
Φρόντισα από νωρίς να γίνομαι τουλάχιστον ενοχλητική,
αφού δεν μπορούσα να είμαι αρκετά σημαντική για εσάς,
μαμά και μπαμπά...
Έστω και τώρα ένας μάρτυρας,
κοιτά υπομονετικά πάνω και μέσα από το χρόνο
(αφού στην πραγματικότητα όλα είναι λίγο αιώνια)
βρίσκει το παγωμένο και φοβισμένο χέρι μου,
το πιάνει, το ζεσταίνει στα δικά του χέρια,
με κοιτάει τρυφερά και μου λέει "σε βλέπω ολόκληρη"...
Έστω κι έτσι αγαπημένοι μου γονείς,
σας ευχαριστώ που με γεννήσατε.

8.9.17

Μετά τη συνεδρία ΙΙ

Με συγκινεί ο χώρος αποδοχής και γιατί όχι, αγάπης που δημιουργεί μια συνεδρία...
Το νοιάξιμο το αληθινό...
Το άκουσμα με προσοχή....
Το να σκύβει κάποιος ως καθυστερημένος αλλα κρίσιμος μάρτυρας πάνω από το παρελθόν σου, να κάθεστε εκεί να το κοιτάτε μαζί και να σε αποζημιώνει για όλη τη μοναξιά που ρούφηξες, να στέκεται δίπλα σου, να αγκαλιάζει το παιδί, να συνομιλεί με τον ενήλικα, να σκύβετε μαζί πάνω από κάτι.
Νομίζω ότι ο αληθινός ορισμός της αγάπης είναι αυτός: να σκύβετε μαζί πάνω από κάτι.


7.9.17

Μετά τη συνεδρία...

Νιώθω σαν να με κοιτάζει με αγάπη και να μου λέει:

"Είσαι τόσο φοβισμένη μικρή μου... Δεν πειράζει, δεν θα σε πιέσει κανείς, κανείς δεν θα σε πιέσει να σε σώσει. Μπορείς να χρησιμοποιείς τα χέρια μου, τα χέρια μας ως δίχτυ, μπορείς να κάνεις ότι θέλεις και ότι έχεις πραγματικά ανάγκη εσύ..."

Με συγκινούν όλα αυτά τα λόγια που δεν ειπώθηκαν αλλά τα ένιωσα. Ειπώθηκαν, αλλά διαφορετικά....

Είσαι αλήθεια τόσο πλγωμένη, τόσο φοβισμένη, τόσο βασανισμένη μικρή μου;
Αποφάσισες να γίνεις τόσο ικανή, να τα κάνεις όλα μόνη σου; Να μην αφήσεις ποτέ ξανά κάποιον κοντά, τόσο κοντά ώστε να σε πληγώσει;
Μου είπε ότι είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα που δεν έκλαψα τότε που έχασα τη μαμά...
Πού να βρω χέρι να ακουμπήσω; Πού να βρω χώρο να κλάψω;
Να πάρει, ήμουν ένα τόσο μα τόσο γεμάτο όρεξη για χαρά και για ζωή παιδί, βάφτηκε η ζωή μου με χρώμα μελανό. Οι μεγάλοι φρόντιζαν να είναι πάντα εκεί και να κρατούν ένα μαύρο πανί που ήθελε να τα πνίξει όλα....
Μαζί με τη μαυρίλα όμως πάντα άνθιζε μέσα μου ένα λουλούδι απέραντο.
Ένας εορτασμός της ζωής και της ύπαρξης, της αγάπης, του ονείρου.......

Πόση θέληση είχα και έχω για να ζήσω!

Η φιλία μου με την Κορνηλία, τη Ρωξάνη, τα παιδιά πάντα βρίσκουν δρόμους. Τα παιδιά πάντα βρίσκουν τρόπους διαφυγής. Τις έπαιρνα και πηγαίναμε με τραγούδια στο νεκροταφείο. Υποβιβάζοντας την κατάστασή μου με βοήθησαν, η σκληρή και δίκαιη αγάπη τους με βοήθησε. Με τον τρόπο τους μου είπαν, μου έλεγαν, δεν πρόκειται να σε λυπηθούμε ποτέ.....
Ίσως αν με λυπόντουσαν να έσπαγα. Και θα ήταν καλό ή κακό αυτό;
Μήπως αυτό κάνει δειλά δειλά το σώμα μου; Σπάει; Και το κάνει με έναν τρόπο που κανείς δεν μπορεί να του πει τίποτα και που εγώ να μην μπορώ να το αγνοήσω...

Σε αγαπώ σώμα μου, σε αγαπώ ψυχή μου.
Σπάσε λιγάκι, σπάσε πολύ, σπάσε τόσο όσο δεν σε φοβίζει.
Πλέον έχεις πολλά χέρια γύρω σου να πιαστείς.
Πλέον βρήκες ανθρώπους-νησιά που τραγουδάνε κι εκείνοι το τραγούδι της αγάπης.


31.7.17

Είναι αυτό που δεν αντέχεται...
Είναι αυτό που δεν αντέχει. 
Έλα
σε παρακαλώ
έλα μέσα μου
κι εγώ θα σε αντέξω

με λυγμούς και με κραυγές
έλα να με λυτρώσεις
να πούμε το τραγούδι της απώλειας
έρμο τραγούδι


Ελα έλα συναισθηματάκι μου
μη φοβάσαι και μην χάνεσαι
μην μου φεύγεις
τόσο καιρό σε έψαχνα\'
πάλι μην φεύγεις
μείνε κι ας με κόψεις

μείνε κι ας λιώσω
δεν με νοιάζει αρκεί να είσαι 
εδώ.
Μέσα μου.

Γλυκό μου συναίσθημα. 
Μείνε...
σε παρακαλώ. 

Δυστυχώς ακούω μόνο το άηχο κενό της απουσίας σου..

Σ εκλιπαρώ.
Ελα.
Ελα να με συνθλίψεις.
Μόνο έτσι θ αναστηθώ μετά.
Ελα...

ΤΟ ΨΥΧΟΚΟΜΜΑΤΟ  

Φύλαξε προσεκτικά ένα κομματάκι από την ψυχή σου
Και χάρισέ το στον ήλιο
Δώσε το στους ανέμους να το δροσίσουν
Στα πουλιά να το κάνουν κελάηδημα
Δώσε το σε ένα παιδί 
Να το παιχνιδίσει
Σε ένα γέρικο χαμόγελο
Να το σιγοτραγουδήσει
Σε ένα βλέμμα αγάπης
Σε δάκρυ βαθύ αναστεναγμού

Δώσε το στον ουρανό
Και τα νυχτερινά όνειρα
Με τη σκόνη τους
Να το πασπαλίσουν
Στην φουσκοθαλασσιά
Σε μια χούφτα στοργή
Σε μια ικεσία κάποιου που νοιάζεσαι
Nα το κάνει αγάπη

Δώσε το στα μαβί χνάρια του ηλιοβασιλέματος
Και τα ψηλά 
Βαθυπράσινα βουνά
Στην γαλήνη μιας σιωπηλής στιγμής
Nα το κάνει νοιώσιμο
Σε μια επαφή ατελεύτητη
Στον έρωτα  
Και το γυμνό σου σώμα

Βάλε το σε έναν ψίθυρο όλο έγνοια
Σε ένα τριαντάφυλλο κι έναν υάκινθο 
Χάρισέ το 
Σε ένα λιμανάκι γεμάτο αποχαιρετισμούς 
Και μελαγχολία πολύχρωμη
Σε μιαν ευχή που πίστεψες 
Σε κάτι που άφησες να φύγει με πόνο,
Μέσα σε άγρια ελευθερία.

Σκόρπισέ το 
Στην φλόγα του κεριού
Nα το λικνίσει 
Στον ήχο μιας ξαφνικής καταιγίδας
Να το στροβιλίσει. 

Δώσε το στο πιο παλιό κρυφό μυστικό σου
Να το κάνει λύτρωση.
Στην πλώρη ενός καραβιού 
Να το βάλει προορισμό
Σε μια αγνή φιλοφρόνηση
Σε ένα χνώτο ροδαλό 
Σε ένα σχιστό φιλί
Κι ένα στεφάνι 
Όλο μυρωδιές μαγιάτικες.  
Σε γλυκά πασπαλισμένα από άχνη
Φτιαγμένα από τα χέρια σου
Και σε ανέμελα φερσίματα

Χάρισέ το στα αμέτρητα αστέρια
Και τον παφλασμό μιας αμμουδιάς αγαπημένης καλοκαιρινής
Σε έναν σύντροφο
Σε έναν ζητιάνο
Σε μια αμαρτία γλυκιά
Να σε γλυτώσει από την ενοχή της 

Δώσε το στο γουργούρισμα ενός ζώου που ευχαριστιέται το χάδι σου
Άπλωσέ το στα ουράνια τόξα της ζωής σου όλης. 

Φύλαξε μέσα σου, 
Ένα κομμάτι ουρανό,
Ένα κομμάτι ήλιο,
Ένα κομμάτι από όλα τα μικρά και τα μεγάλα
Που την ψυχή σου τους έδωσες.
Θα σαι εκεί, 
Μέσα τους, 
Παρών, γεμάτος, ζωντανός
Στο ψυχοκόμματό σου.

Ξανά...

Ποτέ μου δεν αψηφησα
Τη δύναμη 
Που κρύβει μέσα του
Μια στάλα 
απο "μαζί".

Ποτέ μου δεν αψήφησα
Την δύναμη που κρύβει μέσα του
Μια στάλα 
Απο το πιο βαθύ μωβ 
Της ψυχής μου...


Κι αν κάποτε χασεις
Τον ρυθμό της καρδιακής αρμονίας σου
Θα ειμαι εκει
Να σου προσφέρω
Το πιο βαθύ μου μωβ
Κι ενα "μαζί".

Λίγη ομορφιά...



Στο πιο απρόσμενο μέρος
βρήκα μια υποψία δικαιοσύνης,
και λίγη ομορφιά...
Ω ευσεβείς των ανθρώπων πόθοι.

Γίνεται;

Δεν ξέρω εάν είναι εφικτό,
οι άλλοι να πραγματικά να μας καταλάβουν.
Νομίζω τα πιο πολλά "σε νιώθω"
είναι περισσότερο ευτυχείς συγκυρίες ταυτίσεων
μαζί με πολλή αισιοδοξία και καλή θέληση,
παρά πραγματική κατανόηση,
που σημαίνει να έχεις μπει στο πετσί του άλλου.
Σπάνιο να μπορεί κανείς να μπει και να δει
κατευθείαν μέσα στην ψυχή σου...

29.7.17

Ζωή είναι να καταλαβαίνεις.
Σε κάθε σου βήμα να καταλαβαίνεις όλο και περισσότερα...

Είναι άλλο πράγμα να θέλεις να αλλάξεις το παρελθόν σου.
Και άλλο πράγμα να θέλεις να αλλάξεις το παρόν σου.
Το δεύτερο, συζητήσιμο.
Το πρώτο, είναι ανέφικτο.

Η λύση έγκειται στο ταπεινά να αποδεχθείς,
          κάθε κουκίδα,
             κάθε σου λέξη,
                  και κάθε μορφασμό...

               κάθε στιγμή που έζησες,
                  κάθε χειρονομία δική σου, του χρόνου, των άλλων,
                    κάθε πόνο και κάθε χαρά,
                                  κάθε σου δάκρυ,


                          όσα επέλεξες, όσα επέλεξαν άλλοι,
                            όσα χάραξες και όλα εκείνα που σε χάραξαν.
       
                               Τρελή αλαζονεία της νιότης.
                               Να πιστεύει ότι μπορεί να τα αλλάξει όλα:
                              Το παρελθόν μας μας ανήκει,
                              μα πιο πολύ του ανήκουμε εμείς. 



4.7.17

Συναντηθήκαμε.

Ένας ποιητής...

Ένας ποιητής με εξόρισε από τον κήπο του,
ένα πρωί, έτσι απλά, χωρίς προειδοποίηση.
Εμένα κι άλλους πόσους; Δεν έχει σημασία...

Εγώ αυτόν τον ποιητή τον είχα εκτιμήσει,
μάλλον δεν είναι αυτή η σωστή λέξη,
είχα αναπτύξει ένα δέσιμο μαζί του σιωπηλό,
τα υπέροχα γραπτά του με ταξίδευαν σε κόσμους της ψυχής του,
σκοτεινούς μα λαμπερούς και ελπιδοφόρους.

Έτσι απλά μια επαφή που εκ των πραγμάτων δεν μπορούσε να καρποφορήσει πολύ,
τελείωσε...

Μα τί θα πει "εκ των πραγμάτων";

Τα δικά μου πράγματα, ποιητή, είναι αιχμηρά.
Και τα δικά σου, το ξέρω.
Τα δικά μου ακολουθούν τους νόμους των ανθρώπων,
τα δικά σου ακολουθούν τους νόμους της καρδιάς σου.

Τα δικά μου χνάρια πατάν πάνω στο πληγωμένο μου σώμα
και ηρεμούν όταν υπάρχουν οι κανόνες.
Τα δικά σου χνάρια πατάν πάνω στο πληγωμένο σου σώμα,
και ηρεμούν όταν σπας κάθε κανόνα.

Ζυγίζω τη δικαιοσύνη με ένα εργαλείο που μου έδωσαν οι άνθρωποι.
Ζυγίζεις τη δικαιοσύνη με την ανάσα, την ψυχή και την καρδιά σου...

Ξέρεις κάτι;
Εύχομαι να μην σε ξεχάσω ποτέ....
Ξέρεις κάτι;
Εύχομαι πάντα για λίγο να θυμάσαι,
ότι εγώ κι εσύ, 
πλάσματα άλλων αναγκών και κόσμων άλλων,
κάπου, σε ένα ξέφωτο ανθρωπιάς,
συναντηθήκαμε. 



27.6.17

Εκεί που τελειώνουμε εμείς
αρχίζει η θάλασσα.
Πες κάτι.
Πες «κύμα», που δεν στέκεται.
Πες «βάρκα», που βουλιάζει
αν την παραφορτώσεις με προθέσεις.
Πες «στιγμή»,
που φωνάζει βοήθεια ότι πνίγεται,
μην τη σώζεις,
πες
«δεν άκουσα».
Μίλα.
Οι λέξεις έχουν έχθρες μεταξύ τους,
έχουν τους ανταγωνισμούς:
αν κάποια απ’ αυτές σε αιχμαλωτίσει,
σ’ ελευθερώνει άλλη.

Κική Δημουλά

20.6.17

Μία γέννηση....

Άραγε μεγάλωσα χτίζοντας την πεποίθηση ότι το να νιώθεις πολλά και πλούσια συναισθήματα είναι λάθος;

Με πλημμυρίζουν τόσα...

τόση γλυκιά, σαν νοτισμένη από πρωινή βροχούλα, μελαγχολία...
Μου λείπει η μελαγχολία μου, συνήθως την κρατώ εξόριστη...

Η ένωση της αδερφής μου με αυτόν τον άνθρωπο, τον όμορφο άνθρωπο, κυοφορεί ένα καρπό...πόση συγκίνηση...από το πουθενά ένα μωρό που ακόμα ζει μέσα στην κοιλίτσα της, μας συντροφεύει...

Η αδερφή μου, η έως τώρα γνωστή, δεν είναι πια ένα άτομο...μέσα της χτυπάνε δύο καρδιές...

Άραγε μια μάνα το νιώθει;
Το νιώθει όταν η καρδιά του μωρού της κάνει τον πρώτο της χτύπο;

Η μικρή μου ανιψιά....δεν μπορώ να βάλω σε λέξεις πόσο την λατρεύω, ήδη από τώρα....

Η αγάπη, η αγάπη μοιάζει τόσο ξένη λέξη, θέλω να εφεύερω μια δική μου όταν θα αντικρύσω για πρώτη φορά τα ματάκια της....

Τα ματάκια της μικρής μου ανιψιάς που γεννήθηκε από την αγάπη των γονιών της...και από τους καημούς τους, και τις αδυναμίες τους και τις κρυφές τους σκέψεις....και τις λαχτάρες και τα όνειρά τους. Είμαστε άνρθωποι, έχουμε μέσα μας τόσα πολλά. Σπάνια είμαστε απλοί.

Οι ψυχές είναι πλούσιες...σε πολλά σημεία έχουν άγρια δάση, και αλλού έχουν έρημα σημεία που δεν πάτησε ποτέ κανείς...

Και η δική μου η ψυχή τώρα τραγουδά ένα τραγούδι....το τραγούδι του έρωτα και της αγάπης....

Ακούγεται στις παρυφές των ορεινών ψυχικών μου όγκων, σαν αεράκι απαλό που νανουρίζει.


Το δώρο της ζωής είναι τόσο μεγάλο...

Σε ευχαριστώ. 


Ένας άνθρωπος που με κάνει να αγγίζω την ολότητά μου.

Ολότητα,
Ακεραιότητα.

10.6.17

Έζησα πάρα πολύ πόνο...

έτσι,

      χρειάζομαι πάρα πολλή αγάπη.


Τόσην που να χωρέσει μέσα της όλο μου το φως.


Έζησα πάρα πολύ θάνατο...

έτσι,

      χρειάζομαι πάρα πολύ έρωτα.


Τόσον που να χωρέσει μέσα του όλο το σκοτάδι.

Σχέδια...

Πρέπει να ξεκινήσω κάτι σωματικό, χορό, yoga, κάτι...

πρέπει να ξεδιπλώσω.
το σώμα.
εμένα.

Πρέπει να ξεκινήσω ένα μουσικό όργανο..μου αρέσουν τόσο τα κρουστά.

Είναι το δικό μου "πρέπει" αυτό που το έχω πιάσει από το γιώτα και έχω γδάρει ίσα με το πι.

Η ψυχή μου θέλει να λικνιστεί,
να χορέψει...
άφοβα...
άφοβα;

Ναι!

Το σώμα...

το σώμα...
ατέλειωτα ρυάκια δρόμων
το σώμα
ατελείωτο σύνορο ουρανού και ψυχής
Χρειάζεται κι αυτό ένα βαθύ άγγιγμα, μια θεραπεία, ένα χάδι.
Πρέπει να ξεκλειδώσω το αρχέγονο τραύμα.
Θέλω.

Αυτό που μου λείπει είναι ένα είδος ενέργειας...
Αυτό που μου λείπει είναι επαφή.
Το κέντρο μου, το συναίσθημα,  έχει μια βαθιά πληγή,
ακουμπάει πάνω στον πυρήνα μου.
Σύμπαν, με ακούς;
Θέλω να με θεραπεύσω...θέλω σύμπαν.
Στείλε μου καθοδήγηση - σε παρακαλώ. 

6.6.17

Δεν μπορείς να καταλάβεις Ελένη, μου είπες...

Πίστεψέ με, μπορώ, μπορώ πολύ καλά να καταλάβω.

Αμοιβαία κατανόηση.

Ήταν μια στιγμή ξεχωριστή από όλες τις άλλες...

Εγώ και εσύ

τόσο κοντά σαν ποτέ να μην φοβηθήκαμε την ωραία,

απρόβλεπτη εκδοχή των έως τότε οικείων ευατών μας.

Μήπως τελικά ερχόμαστε τόσο κοντά όσο αντέχουμε

και μένουμε να κοιτιόμαστε που και που αληθινά από τις χαραμάδες;

29.5.17

Εξορία...

Εγώ λοιπόν εξορίστηκα
από την επικράτεια των αθώων.
Εσύ πάντα το αρνιόσουνα
αλλά μάλλον δεν έβλεπες...
Ή απλά άντεχες για λόγους που ίσως επιλέγω να αγνοώ.
Εμένα λοιπόν δεν μου αξίζει ούτε ένα σκπήπτρο
απαλής αγάπης.
Όχι! Μου φωνάζεις, έρχεσαι και μου το δίνεις.
Ευχαριστώ για τη γλυκιά διάψευση,
μα βλέποντας τη δική σου καλοσύνη,
αναρωτιέμαι αν απλά είμαι τυχερή.
Θα το κρατήσω.

24.5.17

Δεν θα ξεχάσω ποτέ...

Δεν θα ξεχάσω ποτέ
τον τρόπο που στεκόσουν από πάνω μου
με τα γυαλιά ηλίου να κρύβουν τα μάτια σου
και αυτή την εκτυφλωτική σου αγάπη
που έτσι όπως αθόρυβα και κοφτά μου είπες
"το κοίταξα"
ξεχύθηκε όλη από
το στόμα σου,
γλυκό κι αγαπημένο στόμα,
που με γέμισε πολυάριθμες κουκίδες φωτός,
με άγγιξε απαλά στο πρόσωπο,
με διαβεβαίωσε ότι υπάρχεις,
δίπλα μου.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ
το ωραίο σου ανάστημα,
της ψυχής μου το πετάρισμα,
την ομορφιά
των αθώων στιγμών μας.


19.5.17

Να γεννάς το από εσένα αυτόνομο...

Να προσδωκάς να δεις τη μορφή που θα πάρει η ζωή...

Να ξενυχτάς μαθαίνοντας,

να αγκαλιάζεις αγνοώντας...



18.5.17

Δημιουργική Αναμονή

Σε περιμένω όπως κι αν είσαι.
Σε περιμένω όπως κι αν έρθεις.
Σε περιμένω με όλη μου τη λαχτάρα.
Σε περιμένω με όλη σου την ύπαρξη.
Σε περιμένω για πάντα από πάντα.
Σε περιμένω με κάθε μου γνώση και κάθε μου γνώμη στην άκρη.
Σε περιμένω με όλη την αθωότητα που μέσα μου ακόμα κατοικεί.
Σε περιμένω με όλες τις ευτυχισμένες μου αναμνήσεις.
Σε περιμένω με την πόρτα ενός παράδεισου για σένα ανοιχτή.
Σε περιμένω με όλα μου τα χάδια.
Σε περιμένω με όλη μου την προσμονή.
Σε περιμένω με όλη μου την υπομονή.
Σε περιμένω με όλη μου τη δύναμη.
Σε περιμένω με τα μάτια της ψυχής ολάνοιχτα.

20.4.17

Μια μέρα

Μια μέρα η νιότη
θα έχει παλιώσει
και η πλάση ολάκερη θα μοιάζει
με εκείνα τα κιτρινισμένα
εξώφυλλα περιοδικών
που κάποτε ήτανε στη μόδα,
ενώ τώρα στέκονται παραχωμένα
σε συρτάρια που μυρίζουν
υγρασία.

14.4.17

Dizzy nights...

Χθες το βράδυ θυμήθηκα τις εποχές που ήμουν ανέμελη...στη φοιτητική μου ζωή και στα μετέπειτα χρόνια, μέχρι τα 28 μου..

Το χαμόγελο της κολλητής μου ήταν εκεί να φωτίζει τις σκοτεινές ροκ μπαλάντες που έπαιζες... το κατάλαβα ότι δεν ήσουν καλά, το ένιωσα.

Όταν κατάλαβες ότι είμαι εκεί, πληγωμένε μου ιππότη, ήρθες αμέσως να μου μιλήσεις και έμεινες για ώρα μαζί μου. Για όση ώρα ήθελες και έκρινες εσύ.
Άμοιρε εγωιστή.

Πάντα μου εκμυστηρεύεσαι τα σημαντικά σου. Χθες ήσουν λιώμα. Το χνώτο σου δεν μύριζε από το ουίσκι που κρατούσες αλλά μπέρδευες τα λόγια σου. Με το ζόρι άρθρωνες τις λέξεις, τα λόγια σε κούραζαν...αν μπορούσες να μου τα πεις όλα όσα ήθελες τηλεπαθητικά θα ήσουν ευτυχισμένος.
Σε πρόδωσε λοιπόν ένας άνθρωπος που δεν περίμενες -βλέπεις; Πέφτεις και εσύ έξω.
Και όλο μου έλεγες πόσο άνετος ήσουν και όλο για αυτό μιλούσες κι όλο οι ροκ μελωδίες μας παρέσερναν στο δικό τους ρυθμό.
Η τελευταία ερώτηση που μου απεύθηνες, ήταν αν ακοπεύω να κάνω παιδιά...
Δεν σε ικανοποίησε η αμφισημη απάντησή μου...η δική μου ερώτηση έμεινε μετέωρη: εσύ γιατί δεν έκανες;

Χθες ήμουν κι εγώ άσχημα.....οι δικοί μου δαίμονες με κηνυγούσαν. Με ρώτησες, δεν είπα τίποτα. Ή μάλλον, σου είπα τα υποτυπώδη.
Οι δαίμονες αυτοί που αγαπώ και με πληγώνουν. Οι δαίμονες που πρέπει να πληγώσω για να μην λαβωθώ, γιατί μαζί τους η επαφή και το κοντά είναι μάχη αδυσώπητη.
Μικρή δεν ήξερα, τώρα πηγαίνω οπλισμένη...

Σε ευχαριστώ που υπάρχεις ιππότη μου, χθες με είπες δύο φορές "αγάπη μου"...μα πόσο μεθυσμένος  ήσουν;
Μόλις μου φύσηξες τα μαλλιά, όπως συνηθίζεις να με υποδέχεσαι και σου είπα ότι κρυώνω έκλεισες επειδικτικά την πόρτα του μαγαζιού και μου είπες "αυτό να το θυμάσαι..". Αυτά τα ψίχουλά σου, κάποτε έμοιαζαν στα μάτια μου με μαγευτικά στολίδια.

Για ένα λεπτό με την κολλητή μου κλείσαμε τα μάτια και αφεθήκαμε στο χωροχρόνο του μαγαζιού...πηγαίνω εκεί από τα 20 μου... είδαμε σε στιγμιότυπα να περνάνε από μπροστά μας όλες οι στιγμές...όλη η ζωή μας δεν είναι παρά οι στιγμές που μένουν, που θυμόμαστε.

Κι εγώ θα σε θυμάμαι πάντα, σκοτεινέ θλιμμένε μου ιππότη.

6.4.17

Ω σήμερα,
ημέρα εαορταστική,
κάθε κύταρρό μου μαρτυρεί

"Φοβόσουν ένα μπαμπούλα που δεν ήταν ποτέ εκεί"

Ναι, οι φόβοι μας είναι ίσκιοι, και οι ίσκιοι δείχνουν πάντοτε μεγαλύτεροι από το πραγματικό τους μέγεθος...

26.3.17

Μια λέξη μπορεί για όλα

λέξεις λιγοστές..
μα πολύτιμες τόσο.

Κοιτάω το σπίτι, ζεστασιά,
μικρά φωτάκια,
ζεστασιά στην ψυχή μου.

Τα απέναντι μπαλκόνια,
ζεστασιά,
σκοτεινό παρελθόν μου,
ζεστασιά.

Οι σκιές τρεμοπαίζουν,
ζεστασιά,
τα λόγια περιττεύουν,
ζεστασιά.

Η Αλκυόνη που αγαπάω ένα απόγευμα Κυριακής.
Το βιβλίο δίπλα από τη μικρή μου σόμπα.
Ο χώρος μου που ξεδιπλώνεται μέσα στον άλλο χώρο.
Τα βιβλία που στιβάζονται γαλήνια στα ράφια.
Η αίσθηση του οικείου.
Η βροχή που ετοιμάζεται να έρθει...
όλα εκείνα που δεν μπορούν να με απειλήσουν.
όλες οι αναμνήσεις που έρχονται να με συναντήσουν.
Ζεστασιά μεγάλη πόρτα της ψυχής μου.
Η έκλπηξη μπροστά στην ομορφιά του κόσμου.
Όμορφο δειλινό και γλαροπούλια,
θα κατοικείτε πάντα στην ψυχή μου.
Η εντιμότητα έχει το άρωμά της,
ζεστασιά.
Η δικαιοσύνη των ανθρώπων είναι μόνο μια ιδεά,
ζεστασιά,
η τάξη των πραγμάτων έχει σα φυσικό νόμο τη δική της δικαιοσύνη.
Θα ανοίξω τα φτερά μου,
ζεστασιά,
θα συναντήσω νέους τόπους,
ζεστασιά,
οι παλιές πληγές κλείνουν,
ζεστασιά.
Έχω στρωμένο το τραπέζι για τους αγνώστους,
ζεστασιά.
Ο πόνος που ακούμπησα στο παιδικό μάγουλο της Παναγιώτας,
ζεστασιά,
οι οικογένειες από αίμα κι από αγάπη,
ζεστασιά,
η ευλογία του να είσαι ζωντανός και να ονειρεύεσαι,
ζεστασιά.

Σε ευχαριστώ ζωή μου, σε ευχαριστώ...


19.3.17

Γνώση, γνώση, γνώση...
     
                                      καταραμμένη γνώση.


Γνώση, γνώση, γνώση...

                                      ευλογημένη γνώση.

Μαρτυρίες...

Το να γίνεσαι μάρτυρας μαζί με τον άλλο
στιγμών
σημαντικών, όμορφων
μα και επώδυνων, 
δημιουργεί ένα δεσμό αδιάρρηκτο.
Υπάρχουμε χάρη στα μάτια που μας κοίταξαν,
επειδή μας κοίταξαν 
και είμαστε πάντα σημαντικοί για τους μάρτυρές μας.

Ένα ζευγάρι μάτια που γνωρίζει την ύπαρξή σου 
που είναι μάρτυρας των στιγμών σου,
αυτή είναι η ουσία και η έννοια του δεσμού.


18.3.17

Είμαι βαριά άρρωστος απο παιδί.
Έχω την ασθένεια του απελπισμένου έρωτα.
Απελπισμένο λέμε τον έρωτα που ξέρει το τέλος του.
Αλλά-
ο πιο απελπισμένος έρωτας, 
είναι ο έρωτας που δεν έχει αντικείμενο.
Που δεν έχει αρχή.
Καμιά.
Όλοι νομίζουν ότι ο έρωτας είναι για κάποιον-
πάντα.
Δεν ξέρουν πως η καταγωγή του έρωτα
είναι που δεν έχει κανέναν να αγαπήσει.
Αυτή είναι η αρχή του έρωτα:
ο κανένας.
Μετά βρίσκουμε κάποιον-
γιατί δεν αντέχεται ο έρωτας, μόνος του.
Και τον αγαπάμε πολύ. Πάρα πολύ.
Όσο το τίποτα- τόσο πολύ.
Που αν αυτό το πολύ όσο το τίποτα
δεν βρει να ακουμπήσει,
θα μας σκοτώσει ο όγκος του.
Όταν νιώθω απελπισμένο έρωτα- βγαίνω στο δρόμο.
Και βρίσκω ένα μέρος
που να ακούγεται ένα τραγούδι.
Οποιοδήποτε.
Και στέκομαι, εκεί,
στο σκοτάδι- και κλαίω.
Για το τραγούδι…
Αυτό είναι το κοντινότερο του έρωτα:
το τραγούδι.
Ένα τίποτα, δηλαδή.
Που το απευθύνεις.
Έχει τύχει να αγαπήσω άνθρωπο-
επειδή ένα τραγούδι έπαιζε εκείνη την ώρα.
Το τραγούδι σκέτο,
χωρίς άνθρωπο, δεν είναι έρωτας.
Αφού δεν απευθύνεται.
Αλλά και ο άνθρωπος σκέτος-
ούτε αυτό είναι έρωτας.
Αφού δεν έχεις να του απευθύνεις.
Κάτι.
Έχω πλήρη συνείδηση της φύσης του απελπισμένου έρωτα.
Γι’ αυτό και σύντομα θα σκοτώσω.
Kάποιον.
Κάτι.
Πιθανόν εμένα.
Μέχρι τότε,
τραγουδάω.
Μόνος μου.
Εγώ.
Για μένα.
(Μπορεί και για σένα...)
Τσιμάρας Τζανάτος

16.2.17

Άφηνέ με...

Άφηνέ με λίγο λίγο να σε εξημερώνω αδερφή μου...
και να υποδεχτούμε τη νέα ζωή που εντός σου κατοικεί...
Και να βάφω με αγιοσύνη το πρόσωπό σου
που το καταδιώκουνε οι ψηλοί ίσκιοι των παιδικών μας χρόνων
και μιας ροπής σου στην εύκολη ευκολία,
αυτό που καλύτερα θα ονόμαζα μια παραπονεμένη
και παραδομένη στη δυσκολία παιδική ηλικία που ζητά την εκδίκησή της.
Έτσι θέλω πάντα να μπορώ να σε βλέπω εγώ,
αγιοβαμμένη, απαλή στις εκφράσεις σου και τα χρώματα,
να σε ραίνω με την αγάπη μου, να σε εξυψώνω.
Να παίρνει φόρα και η ψυχή σου,
να στροβιλίζεται.
Να στροβιλιζόμαστε μετά παρέα στον κυκεώνα των
πραγμάτων που όλα μαζί
κάνουν το αμφίσημο, πολύσημο,
παράταιρο σύνολο εκείνων των στιγμών
που απαρτίζουν τη ροή της ανθρώπινης ζωής μας.


Αν...

"Αν όμως μ' εξημερώσεις, η ζωή μου θα γίνει ηλιόλουστη. Θ' αναγνωρίζω τον θόρυβο ενός βήματος διαφορετικού απ' όλα τ' άλλα".

Αντουάν.

13.2.17

Μονοχρωμία...

Μου είπε ακόμα...
(βλέποντας τις καταστροφικές συνέπειες που είχε στον χαρακτήρα του πατέρα μου η ύπαρξη ενός αυστηρού πατέρα και μιας απόλυτα ενδοτικής μητέρας)...
με τα δικά μου παιδιά να μην είμαι ούτε μόνο αυστηρή, ούτε μόνο τρυφερή.
Δεν μιλάει καλά τα ελληνικά και για το λόγο αυτό επικοινωνούμε σε ένα επίπεδο βαθύτερο.
Εκεί που οι έννοιες είναι έννοιες καθαρές και δεν χάνονται μέσα στις λέξεις.
Εκεί που μόνο η ουσία μπορεί να διασώσει την επικοινωνία και για το λόγο αυτό λείπουν όλα τα περιττά.
Μου είπε λοιπόν να μην είμαι μόνο ένα πράγμα αλλά ανάλογα με το τι χρειάζεται κάθε φορά να είμαι λιγότερο ή περισσότερο αυστηρή, λιγότερο ή περισσότερο ανεκτική.
Να αποφύγω λοιπόν ...τη μονοχρωμία...
Ναι! Συμφώνησε με χαρά που την κατάλαβα και που το κατάλαβε κι εκείνη.
Ωραία κουβέντα...

Θα είμαι λοιπόν πολύχρωμη.