4.12.16

Για τον Κερτέζ, όπως και για κάθε μεγάλο φωτογράφο, 
το ασήμαντο δεν είναι παρά το σημαντικό 
που κανένας δεν έβγαλε ακόμα από την αφάνεια. 
Γιατί αγαπούμε τους καλλιτέχνες; Διότι μέσω αυτών γνωρίζουμε πολλές εκδοχές του κόσμου, χωρίς τη μεσολάβηση των οποίων θα μας ήταν άγνωστες. Υπάρχει αυτή η γοητεία, η έλξη από τον κόσμο κάθε καλλιτέχνη. 


Πλάτωνας Ριβέλλης

Μια βόλτα, ένα βλέμμα.








Βαθιά αληθινό και ωραίο.

"Θεμελιώδεις πραγματικότητες της ανθρώπινης ψυχικής υπόστασης: Καθε άνθρωπος είναι διχασμένη ψυχή, εφόσον κάθε άνθρωπος έχει ασυνείδητο-μια περιοχή της ψυχής του όπου κατοικούν απωθημένα πάθη και φαντασιώσεις, έξω από τον έλεγχο της συνειδητής του ψυχικής ζωής. Όταν αισθάνεσαι πόθο για κάποιον, αυτό συμβαίνει επειδή ενεργοποιείται μια πρωταρχικά ασυνείδητη θεμελιακή φαντασίωση. Και τον άλλον εκεινον τον εμπλέκεις σ' αυτήν, ασυναίσθητα ως προς εσένα και ανερώτητα ως προς εκείνον. Με ορους ασυνείδητης φαντασίωσης κι επιθυμίας, όλοι μας είμαστε πιστοί σε μια αρχαία μυθική οπτασία, που ποτέ δεν θα βρει το ακριβές αντίκρισμά της στον πραγματικό κόσμο. ... Επειδή ακριβώς είμαστε κατάβαθα πιστοί σε μια οπτασία, είμαστε άπιστοι σε όποιο υποκατάστατο έχουμε συναντήσει στην έμπρακτη ζωή μας. Ό,τι κι αν καλύπτει ο σύντροφός μας από τις προδοκίες μας, συνειδητές και ασυνείδητες, πάντα κάτι λείπει- έστω κι αν το εν λόγω κάτι είναι μυθικό. Και γι' αυτό πάντα υπάρχει χώρος στην ψυχή κάθε ανθρώπου ώστε να ποθήσει κάποιον άλλον, πέρα από τον υπάρχοντα συντροφό του, παράλληλα με τον άνθρωπο ο οποίος ενδεχομένως καλύπτει πολλά στη ζωή του, ιδίως σ' ότι αφορά συνειδητές προσδοκίες και προδιαγραφές. ... Να μη φοβάσαι την αλήθεια της ψυχής σου ... είναι όλα αυτά ανθρώπινα, τόσο ανθρωπινα... Και να σταθείς με ρεαλισμό απέναντι στα δεδομένα και στα ζητούμενα, ώστε οι επιλογές σου και οι πράξεις σου (τα ναι και τα όχι που θα πεις, όσα διεκδικήσεις κι όσα αποχαιρετήσεις απ' τους πόθους σου) να είναι όσο γίνεται συμβατές με τα αισθήματά σου, με την ψυχή σου όλη και με τις περιστάσεις - όσο είναι ανθρωπίνως δυνατόν."

Νίκος Σιδέρης, Δεν παίζεις μόνο εσύ, υπάρχουν και οι άλλοι - ήθος και τέχνη της ανθρώπινης σχέσης, εκδ. Μεταίχμιο. 

3.12.16

Σεμινάρια west side story-

Πόση ευγνωμοσύνη νιώθω γι' αυτή την άσχημη πόλη
που ζω μέσα της και την έχω ερωτευτεί.
Γιατί είναι γενναιόδωρη και μου μαρτυρά τα μυστικά της.
Είναι κρυφά περιχαρής και θρέφει το πνεύμα μου.
Νιώθω πάνω μου το αποτέλεσμα της μεταμόρφωσης.
Μεγαλώνω, εξελίσσομαι μα δεν φθείρομαι.
Γιατί ό,τι δεν είναι ανάλογο πια με το σωματικό φορτίο της πρώιμης
νιότης μου, μετεξελίσσεται σε πνευματικό σφρίγος
που με τη σειρά του χαρίζει άλλη νιότη στο είναι μου.

Μια σημαντική αλλαγή γεννιέται μέσα μου.
Κατανοώ καλύτερα τον εαυτό μου όχι πια ως μια μεμονωμένη
οντότητα αλλά ως ένα μέλος της ανθρωπότητας.
Γύρω σε κάθε άτομο αναπτύσσονται κοινωνικές, ιστορικές,
πολιτικές, οικονομικές δυνάμεις.
Ζούμε και δημιουργούμε την καλύτερη - ή την χειρότερη
εκδοχή του εαυτού μας μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο.

Η βία υπάρχει έμφυτη μέσα στον άνθρωπο. Ο Καρλ Γιουνγκ λέει
ότι υπάρχει ένας αμείλικτος νόμος των αντιθέτων σύμφωνα με τον οποίο
η κάθε ενέργεια φέρει ταυτόχρονια και την αντίθετή της.
Φως και σκοτάδι, καλό και κακό είναι αλληλένδετα.
Τούτο όμως καθόλου δεν σημαίνει ότι είμαστε έρμαια
δυνάμεων μεγαλύτερων από εμάς.
Ο άνθρωπος πάντα διατηρεί το μερίδιο της επιλογής.
Μπορεί έχοντας επίγνωση της διπολικότητας των πραγμάτων
να επιλέγει να βιώνει το κομμάτι του σκότους
που του αναλογεί επιδιώκοντας το μετασχηματισμό του
στην πιο "ακίνδυνη" εκδοχή του.
Νομίζω κάτι τέτοιο προσπαθησαν να πουν ο Ντε Σαντ και ο Μπατάιγ.
Γι' αυτό ανέλυσαν τις "διαστροφές" και βρήκαν μια αγιοσύνη μέσα τους.

Η βία είναι καλά κρυμμένη πίσω από τις νόρμες με τις οποίες
διευθετήσαμε την κοινή μας συνύπαρξη.
Γι' αυτό και ενίοτε κάτι "ανήθικο" φαντάζει ως επανάσταση
- στην πραγματικότητα αυτό που καταφέρνει είναι να
μεταμορφώσει, να μετασχηματίσει την σκοτεινή πλευρά του
εαυτού μας και της ύπαρξης σε κάτι ανεκτό,
σε κάτι ομαλά ενταγμένο στην των πραγμάτων (και του εαυτού μας)
ολότητα.

Είναι μια απόπειρα εξισορρόπησης.


28.11.16

Μόνο η κίνηση...

Μόνο η κίνηση,
μόνο ο χορός,
μπορεί να θεραπεύσει το σώμα μου...
Σήμερα έκανα το τολμηρό βήμα..
Επανακατακτώ αυτό που ήταν δικό μου.
-Η αποξένωση ζωγραφίζεται
πρώτα πάνω στο σώμα.

Αγαπώ την ιδέα
μιας απόρριψης που με αγκαλιάζει.
         Έπεφτε παντού η βροχή
          κι εγώ την ακουμπούσα απροστάτευτη.
Ελευθερία.

27.11.16

"Προσεγγίζοντας το ζήτημα της υγείας, ο Νίτσε και πάλι συνομιλεί με την σύγχρονη ψυχολογία. Η υγεία δεν είναι μια σταθερή κατάσταση, στην οποία φθάνουν κάποιοι τυχεροί. (Αυτό είναι μεγάλη παρηγοριά για πολλούς από μας που υπήρξαμε άρρωστοι για ένα μεγάλο μέρος της ζωής μας!). Η υγεία είναι μια δυναμική ισορροπία στον αγωνα να υπερνικήσουμε την αρρώστια. Ο καλλιτέχνης είναι καλλιτέχνης γιατί αποκτά μιαν ιδιαίτερη ευαισθησία μέσα από τη δική του μάχη ανάμεσα στην αρρώστια και την υγεία. Για να μιλήσουμε με τα λόγια του ίδιου του Νίτσε: "Το πνεύμα αναθάλλει. Η δύναμη ανακτάται με τραυματισμό". Υγεία είναι η ικανότητα να υπερνικάμε την αρρώστια. Αυτό μας κατευθύνει προς την μεταγενέστερη ιδέα του Νίτσε για την "δύναμη" ως ικανότητα του καλλιτέχνη να ξεπερνά την αρρώστια και τον πόνο".

Rollo May - Η ανακάλυψη του Είναι
εκδ. Πατάκη

Το σώμα μου...

ψάχνει τη χωρίς πόνο ισορροπία του...
πότε τη χανει, πότε τη βρίσκει.
Είμαι αντιμέτωπη με το μεγάλο άκουσμα:
σκύβω πάνω του τα βράδια και το φιλώ
περιμένοντας υπομονετικά  να μου ψιθυρίσει τα μυστικά του.
Είναι άγριο πράγμα το σώμα μας,
κουβαλάει μέσα του
ολάκερη την ψυχή μας. 

2.11.16

Στη μητέρα μου..

* που μέσα στα χρόνια με συντροφεύει...

Για μένα
είσαι πάντα εκεί
μια κρυφή ζωγραφιά
ένα άγνωστο ποίημα
σιωπηλή προσευχή

που όλη η πλάση ακούει,
μαγεύεται,
και με κοιτά μετά
πίσω
με μάτια παιδικά
και ωραία
άφθονα χαμόγελα.


29.10.16

Τώρα ξέρω οτι δεν μας αγάπησες.

Κάποιες αλήθειες
είναι τόσο δυσβάστακτες
που χρειάζονται χρόνια
να τις χωνέψεις.

Και μπορεί να πιστεύεις
οτι δεν χωράνε,
δεν τις αντέχεις μέσα σου.
Και πράγματι αυτό να ισχύει για το παιδικό σου μυαλό
Και την παιδική ψυχή σου


Για το ενήλικο κομμάτι σου όμως,
Οι Αλήθειες αυτές μπορεί να είναι
κάτι σαν αποκάλυψη,
λυτρωτικές,
αφού έχουν γεύση πικρή
μα κομίζουν ελευθερία. 

26.10.16


Σήμερα έσπασε κάτι μέσα μου.
Αυτή τη στιγμή μοιάζω ενωμένη
μα τα κομμάτια μου
περιφέρονται γύρω μου
τα βλέπω στο πάτωμα
και η καρδιά μου είναι γεμάτη αίμα
αίμα παραπανίσιο
αίμα πληγής βαθιάς
αίμα ανθρώπου που δεν αγαπήθηκε.


Σήμερα τελείωσε για 'μένα.
Μετά από τόση καταπόνηση.
Πλέον είναι επιτακτικό να προστατέψω τον εαυτό μου.
Και όσοι θεωρούν ότι υπερβάλλω
ότι πρόκειται για ευαισθησίες μου
αντί να βλέπουν την αναισθησία με την οποία αντιμετωπίζομαι,
αυτοί,
αυτοί θα μείνουν εκτός.
Εκτός της ζωής μου.
Εκτός της σφαίρας μου.

20.10.16

Κερί

Ένα μικρό κερί στο χέρι
μοιάζει με ίχνος μικροσκοπικό
αυτού
που κάποτε υπήρξε
και θυμίζει
μια ελπίδα βουβή
για αυτό που μπορεί ξανά να υπάρξει
-έστω κάπως ακαθόριστα.

Κι ας είναι μικρή η φλόγα
και βαθύ το σκοτάδι
και δύσκολο.
Ένα χέρι
που κρατάει ένα άλλο χέρι
και ένα κερί
μπορεί να πλανέψει
το άγνωστο
-αφού είναι το ίδιο
λίγο άτρωτο. 

12.10.16

Δεν είναι που...

Δεν είναι που δεν θέλω
να σε πιάσω.
Είναι που τα χέρια μου
τα πρόσφερα στα πεινασμένα ψάρια
-όταν ακόμα δεν ήξερα να μιλώ τη γλώσσα,
κι έτσι δεν ερωτήθηκα καν πιο πριν.
Έρμαιο μιας μεγάλης απόστασης
τους έδωσα ότι είχα.
Δεν είναι που δεν θέλω
να σε πιάσω.
Είναι που σε τάισα
τα χέρια μου. 

O ωραίος θλιμμένος εαυτός μου...

Το ξέρω αυτό το χαμόγελο. Το ξέρω καλά.
Δείχνει γεμάτο ζωντάνια και αθώο και κάπως παιδικό.
Είναι παράταιρο, σαν τη θλίψη που κρύβει μέσα του..
Πότε σταμάτησα να μου επιτρέπω να θλίβομαι;
Πότε θα με αφήσω να αναπνεύσω ελεύθερα;
Θα τα καταφέρω μέσα σε αυτό το φωτεινό και στενό χρονικό διάστημα που λέμε "ζωή";

Δεν ξέρω. Μα δεν παύω να ελπίζω.
Θέλω να σπάσει το προσωπείο της χαράς, αυτής της ανερμάτιστης χαράς.
Μπορώ να μου επιτρέψω να νιώσω τον πόνο μου;
Φοβάμαι για την τσιρίδα που θα βγει από το στόμα μου,
νιώθω ότι θα ενοχλήσω τους γείτονες.
Οι τσιρίδες πάντα κάποιον ενοχλούν έτσι που ζούμε.
Ξεπουλήσαμε προ πολλού την άγρια ελευθερία μας.

Πρέπει να χαράξω την πορεία μου, διαφορετικά δεν θα έχω υπάρξει.
Να γράφω με τα σύμβολα και με το φως.
Τί άλλο μπορεί να μου δώσει περισσότερο νόημα από το να αφήνω πίσω μου τη μαρτυρία αυτού που υπήρξα και που υπήρξε γύρω μου;
Ο κόσμος όπως τον έζησα, οι άνθρωποι τους οποίους συνάντησα.
Όλα όσα ακούμπησα και με ακούμπησαν πίσω, όλα όσα με χάραξαν.
Αυτή η μοιρασιά, η θεσπέσια μοιρασιά που οραματίζομαι, θα με λύτρωνε.
Μα πρέπει να αποδεχτώ τα βουβά μου δάκρυα.
Ίσως ο λόγος που μιλάω δυνατά, που χαίρομαι δυνατά
είναι για να κρύψω αυτή την απέραντη σιωπή που απλώνεται μέσα μου.
Το θυμό μου, ω ναι, το θυμό μου, έχω κάθε δικαίωμα να τον έχω.
Είναι δικός μου, μου ανήκει.

Είμαι μια θλιμμένη, τραυματισμένη, θυμωμένη ύπαρξη
και δεν πρέπει να φοβάμαι να είμαι μια θλιμμένη, τραυματισμένη, θυμωμένη ύπαρξη.
Ας είμαι λοιπόν ο εαυτός μου.

Και πού ξέρει κανείς;
Μπορεί τελικά τα κρίνα να σκύψουν τα απαλά τους σβέρκα
και να συνομιλήσουν μαζί μου τα βράδια.
Και ο ήλιος το πρωί να μου χαμογελά ολόθερμα.
Και μετά; Και μετά μπορεί να έρθει και η λήθη, όχι ως άρνηση αλλά ως η μεγαλύτερη της ζωής μου κατάφαση.
Άλλωστε ένα σμίξιμο δεν μπορεί να έρθει αν δεν υποδεχθεί κανείς προηγουμένως
τη σχάση που το κάνει και να αποκτά το πλήρες νόημά του.


*έχω κάτι να εκφράσω αλλά μου κρύβεται.
*μου κρύβεσαι ακόμα, μου κρύβεσαι. 

9.10.16

Αυτοί που τρέμουν, που έχουν φοβίες να αντιμετωπίσουν, είναι αυτοί που δεν αγαπήθηκαν αρκετά.
Όσο λιγότερη αγάπη πάρουμε στην κρίσιμη, ευάλωτη, παιδική μας ηλικία και εφηβεία,
τόσο περισσότερο χώρο βρίσκει μέσα μας να καταλάβει ο φόβος.

Ξέρω πως όταν βλέπω ανθρώπους φοβισμένους, αγαπήθηκαν λίγο.
Λυπημένα χαμόγελα και μάτια αδειανά.
Χλωμά μάγουλα και μαγκωμένο σώμα.
Καμπουριάζουν και κρύβονται.
Ξέρω να αναγνωρίζω τις ψυχές τους. 

5.10.16

Όταν κάποιος που σε γέννησε
δεν σε αγαπάει,
εσύ μαθαίνεις να τον αγαπάς απελπισμένα,
με όλο σου το είναι,
μήπως και τον πείσεις
να σου ρίξει ένα βλέμμα.
Όταν κάποιος που σε γέννησε,
δεν σε αγαπάει
εσύ μαθαίνεις να ερωτεύεσαι απελπισμένα,
εκείνους που δεν σε αγαπούν,
μήπως και τους πείσεις ότι αξίζεις
την αγάπη.
Δεν μπορούμε να ελέγξουμε τις εγγραφές
που σαν αθόρυβα μικροσκοπικά λεπίδια
αφήνουν μέσα μας οι λύπες,
ιδίως οι βουβές και ανεπίγνωστες λύπες της παιδικής μας ηλικίας.
Μπορεί όμως ο τωρινός μας έρωτας να έχει μέσα του
ένα κομμάτι από τη δική μας βούληση,
ένα κομμάτι μας δηλαδή από το Τώρα
και τότε είναι περισσότερο αληθινός.

19.9.16

Πρέπει να βρω το θάρρος να με αποδομήσω
να αποδομήσω
ό,τι για χρόνια έχτιζα με κόπο.
Το κελί μας εμείς το φτιάχνουμε,
μόνοι μας.
Μα συνήθως τα υλικά μας τα δίνουν
στο χέρι άλλοι.
Άλλοτε ανυποψίαστοι, άλλοτε επί τούτου.
Πρέπει να βρω το κουράγιο να με διαλύσω.
Μόνο έτσι θα ξετρυπώσω γυμνή μέσα από τα ερείπια.
Να τολμήσω να πω, ελεύθερη;
Σήμερα ήμουν τόσο κουρασμένη
-κοιτώ το πρόσωπό μου και ίσα που το αναγνωρίζω-
που σκόνταψα.
Δεν μπορούσα να δω το πόδι μου να αιμορραγεί μέσα
από το παπούτσι. Αλλιώς δεν θα είχα φανεί τόσο γενναία
με τον πόνο. Συνέχισα κουτσά στραβά να περπατάω.
Τώρα κοιτώ το αίμα μου.
Αίμα....αίμα... μας συνδέεις με τόσα πολλά.
Με ιστορίες, με μύθους, με αιώνες, με αγάπες,
με πολέμους, με πατρίδες, με έριδες, με φροντίδες,
με έγνοιες, με θυσίες, με όρκους, με ανδραγαθίες,
με φόνους, με μυστήρια, με γέννες.
Κουβαλούμε όλοι αίμα που το γέννησε η γη,
που την γέννησε το σύμπαν.
Κουβαλούμε όλοι το ίδιο αίμα.
Ακούς αίμα μου που διαμαρτυρόσουν ζεστό μέσα από το παπούτσι;
Μην νιώθεις φόβο, νιώσε τη σύνδεση με το μέσα σου.
Προχώρα...

17.9.16

Γιατί να χάνομαι για πάντα στη φωνή σου;

Μέρες παράξενες
περιμένω ακόμα να φανείς
πίσω απ' τα φαντάσματα
να αναμετρηθώ με το Άγνωστο
μα πάνω απ' όλα,
μ' εμένα.

Από όλες τις αρχές
κι από τις πιο παράξενες διαδρομές,
στο ίδιο τέλος φθάνουμε,
στην ίδια πηγή,
στον εαυτό μας.

Κι από κάθε εαυτό,
κάθε άνθρωπο ξεχωριστό,
στην ίδια όχθη φθάνουμε,
στην ίδια πηγή,
στον Άλλο.

Μέρες παράξενες,
περιμένω ακόμα να με βρω
πίσω από ένα παλιό αγαπημένο τραγούδι
να αναμετρηθώ με το Οικείο,
μα πάνω απ' όλα,
μ' εσένα. 
Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς τη μελαγχολία.
Έχω δικαίωμα στα πεθαμένα φεγγάρια μου,
μου ανήκουν.
Δεν γίνεται φως να γεννηθεί,
χωρίς σκοτάδι.
Θα είναι κάπλικο, φτηνό, ρηχό, βιαστικό.
χωρίς τον πόλεμο δεν έρχεται ειρήνη.
Κι ενώ μέσα μου σηκώνεται θαλασσοταραχή,
μπορώ και ατενίζω την πέρα όχθη μου. 


Η παράσταση













Άραγε θα θυμάται κάποιος τ' όνομά μας;

Της ζωής μας τα εξαίσια φεγγάρια;

Τα πάθη μας.

Τις λύπες.

Τα δεινά μας.

Άραγε υπήρξαμε ποτέ στα όνειρά μας;





Πες μας πού πάει ο άνθρωπος, τον κόσμο σαν αφήνει...
Σκιές ονείρων είμαστε, σύννεφα που περνούνε...






Κι η αγάπη πάλι θα καλεί...

...αγαπημένε εσύ
που δεν σε γνώρισα μα υπήρξαμε,
υπήρξαμε μαζί
πνεύματα συγγενικά
κάτω από ένα ίδιο φεγγάρι,
καρφωμένοι στην ίδια απελπισία,
καρφωμένοι στην ίδια ελπίδα.
Απόψε μου λείπεις...
αγαπημένε εσύ.
Αυτό το τραγούδι είναι για σένα.
Θάνο, το δικό σου αστέρι δεν θα σβήσει ποτέ.
Συγχώρεσέ με για τότε
στους Χάρτες
που σε έκανα
να μου κάνεις παρατήρηση...
γελούσα ασταμάτητα, μεθυσμένη από αμηχανία,
-μια μικρή τρελή αμηχανία-
μα Θάνο, δεν υπήρχε άνθρωπος στο μικρό εκείνο χώρο
να σε ακούει
με μεγαλύτερη προσήλωση,
να μαρτυράει με τους στίχους σου,
να κάνει έρωτα με την ψυχή σου.
Κι αυτή η αντίφαση,
κι αυτή η Αλήθεια,
με σκοτώνει. 
Ναι, συμβαίνουν θαύματα σ' αυτή τη ζωή.
Μόνο που θέλει κόπο, αγάπη και προσπάθεια να τα γεννήσεις.
Αρκεί και η ατομική προσπάθεια, τα καλύτερα όμως,
τα πιο φωτεινά, πηγάζουν από την κοινωνία μας με τον άλλον.

8.9.16

Δώσε σε κάποιον μια μάσκα να δεις το αληθινό του πρόσωπο.
Δώσε σε κάποιον εξουσία να δεις το αληθινό του πρόσωπο.
Με αηδιάζει το πρόσωπο της εγωπάθειας, με απωθεί.
Δεν λέω πως την έχω εντελώς αποκηρύξει από τη χώρα μου,
αναπάντεχα βουτάω μεσα της κάποιες στιγμές γιατί στην τελική
ο εαυτός μας είναι ότι περισσότερο έχουμε και είναι πάντα εκεί.
Μα με τρομάζει η συναισθηματική ανημποριά, τα ψυχρά εκτελεσμένα
εγκλήματα των ανθρώπων,
όταν σαν επαγγελματίες εκτελεστές, αφήνουν μια φιλία να γλιστρήσει
στη ροή του παρελθόντος, λένε μια λάθος κουβέντα και επιμένουν να είναι η τελευταία,
αρνούνται να στήσουν τον εαυτό τους στον τοίχο,
αρνούνται να ζητήσουν συγνώμη απλά και μόνο για να δώσουν στον άλλο
μια ακόμα ευκαιρία, χωρίς να φταίνε,
αρνούνται να μπούνε στη θέση του άλλου, να τον καταλάβουν.
Νομίζω πως αυτή η δοτικότητα που ψάχνω, δεν υπάρχει παρά σε ελάχιστα κρίνα
που φυτρώνουν ξεμοναχιασμένα μέσα στο καταχείμωνο σε απόκρυμνες πλαγιές.



Το γράψιμό μου επιδιώκω να μετουσιώνει ποίηση και ορθό λόγο, συναίσθημα και λογική,
σε ένα αρμονικό σύνολο. Να τα λιώνει στο καμίνι της ψυχής μου και να τους δίνει συμπαγή μορφή.


 Πρέπει να πάρω να διαβάσω βιβλία της Λου Σαλομέ.
Νομίζω εκείνη γράφει έτσι.

Καλημέρα κόσμε, ετοιμάζομαι να βουτήξω στα άδυτα του Φ.Π.Α.
Κάποτε γελούσα με όλα αυτά τα καμώματα των ανθρώπων. Μου φαίνονταν
μια αστεία φάρσα οι διευθετήσεις τους. Τώρα κοιτάω την κατάσταση με πρόσωπο
θλιμμένο και μελαγχολικό. Μπορεί ο καθένας να ονειρεύεται έναν κόσμο,
σπάνια όμως η αίσθηση του ιδανικού που έχει ο καθένας συγκλίνει με εκείνη των άλλων.
Το καλύτερο, το εντιμότερο που έχουμε να κάνουμε είναι να επιμείνουμε σε αντικειμενικές
διευθετήσεις.
Τουλάχιστον μέσα στο κοινωνικοπολιτικό μοντέλο της κοινωνίας που βιώνουμε.

5.9.16

Ο χρόνος..

πάντα με κηνυγά.

Τέρμα τα ψέματα.

Αποφάσισα να ζήσω.

Ακόμα κι αν είναι να ζήσω ένα ακόμα ψέμα μου.