9.7.20

Αχ παιδί μου...
Παιδί μου...
Ανακαλύπτεις τον κόσμο...
Με κοιτάς με το καθαρό σου βλέμμα..
Περιεργάζεσαι τα πάντα.

Δεν θέλω να καταλάβεις
Πόσο η καρδιά μου είναι πονεμένη.
Ούτε όμως να σου χαρίζω ψεύτικα χαμόγελα...
Αχ παιδί μου γλυκό μου πλάσμα
Μικρό μου αγοράκι
Πολύτιμη ύπαρξη
Απέραντη αγάπη μου

Τα χεράκια σου σκάβουν
Στην άμμο της ψυχής μου
Το κύμα ξεβράζει παλιές αναμνήσεις
Σε κοιτάζω και πάω μπροστά μα και πίσω
Αχ παιδί μου..

Ναι έχασα την δική μου μαμά.
Την δική μου μήτρα
Την δική μου σημαδούρα πάνω στη γη.
Αχ παιδί μου,
Πια δεν τρέμω για μένα
Αλλά για εσένα...
Τόση η αγάπη που σου έχω
Ένα σύμπαν ολόκληρο φιλιών
Αγκαλιά σε παίρνω και γαληνεύει το είναι σου.

Ναι, την έχασα.
Καταλάβαινα τον πόνο.
Οι διακοπές μας στην Κεφαλλονιά διακόπηκαν
Με τραγικό τρόπο.
Ήμασταν για χορό σε μία ντίσκο.
Πήγαμε στο νοσοκομείο γιατί το πόδι την πονούσε.
Πόση ώρα πάλεψε να το κρύψει;
Πόσο μόνη μέσα στην αγωνία της.
Με δυο παιδιά να κρέμονται από εκείνη.
Με τη θλίψη της αργής συνειδητοποίησης
Ότι η απλή καθημερινή ευτυχία δεν της ανήκει.
Με το βάρος ότι δεν ανήκε πια ούτε σε εμάς τους υπόλοιπους.

Πόσοι χοροί της ζωής μου στοιχειώθηκαν;
Έβαλα στον χορό της ζωής τον πανικό και τον πόνο και τον φόβο...σαν εκείνο το βραδύ της απότομης διακοπής της ψευδαίσθησης ότι είμαστε ακόμα ευτυχισμένοι να έμεινε μέσα μου αναλλοίωτο.

Όμως ο δικός μας χορός αγάπη μου γλυκιά,
Κεφάλι μου χρυσό και τρυφερό,
Θέλω να έχει τον ανέμελο χαρούμενο ρυθμό του.
Γι αυτό τα γράφω παιδί μου γλυκό.
Και μέσα μου τα μαρτυράω όταν απαλά
Σου τραγουδώ για καληνύχτα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: