Εγώ τον μπαμπά μου τον αγαπούσα.
Πολύ.
Θα ήθελα να τον ξέρω περισσότερο, να μου μιλάει περισσότερο γλυκά και τρυφερά.
Να μου λέει τα δικά του.
Να με γεμίζει με ενθουσιασμό για τις ομορφιές της ζωής.
Μου έλεγε βέβαια, κοίτα Ελένη, την ομορφιά του ηλιοβασιλέματος..αλλά αμέσως μετά το συμπλήρωνε με ένα "δεν ξέρετε να εκτιμάτε....το βλέμμα σας είναι αδιάφορο".
Σχεδόν ότι έκανε συνοδυεόταν από μια επίκριση μετά...κοίτα μπαμπά, πόσο καλά σε βλέπω.
Η χρόνια αγωνία σου για το μεγάλωμά μας έγινε ένα ατελείωτο παράπονο, μια ηχηρή επίκριση.
Θα ήθελα να μου μιλάει πιο πολύ για τις νομικές του μάχες. Να με θεωρεί ισάξιο συνομιλιτή.
Όχι μια φορά στα τόσα χρόνια, όποτε ένιωθε ότι είναι η στιγμή.
Θα ήθελα να με ρωτούσε πώς είμαι και τι κάνω αντί να με παίρνει τηλέφωνο για να μου θυμίσει τη μια ή την άλλη δουλειά που έπρεπε να γίνουν. Η αντί να πρέπει όταν τον παίρνω εγώ να το κάνει πάντα να είναι για τα λεφτά και να νιώθω ότι είμαι μια οικονομική ρουφήχτρα.
Θα ήθελα να μην με τραβολογάει με το ζόρι στη Χαλκιδική για να παίξει ρακέτες ενώ ήμουν αδιάθετη και είχα μόλις χάσει τη μαμά μου. Να μπορεί να μου πει "μικρή μου, θα κάτσουμε εδώ αφού δεν νιώθεις καλά, πάνω απ' όλα θέλω να είσαι χαρούμενη".
Ποτέ κανείς δεν με είπε "μικρή μου" και ποτέ κανείς δεν θυμάμαι να με αντιμετώπισε ως μικρή.
Θα ήθελα τόσο πολύ να είχα υπάρξει η μικρή τους με τον ίδιο τρόπο που τα παιδιά μου θα τα αντιμετωπίζω ως μικρά και θα αναλαμβάνω την ευθύνη απέναντί τους και απέναντι σε μένα.
Όταν είπα στη μαμά ότι κάποια παιδιά από το νηπιαγωγείο με κοροϊδεύουν μου είπε "έχεις μεγαλώσει, βγάλτα πέρα μόνη σου".
Όταν η μητέρα μου με άφηνε μόνη στο αμάξι, παιδί προσχολικής, για να πάει στο φαρμακείο ή στο μανάβικο ή στο σούπερ απέναντι, και μου ερχόταν άγχος φοβερό, ένιωθα ότι πρόβλημα ήταν δικό μου που φοβόμουν τόσο. Προσπάθησα να της μιλήσω για κάτι που κι εγώ δεν καταλάβαινα, για τα σημάδια του άγχους...Με πονάει η κοιλιά όταν με αφήνεις στο αμάξι....επειδή θέλεις να πάς τουαλέτα, μου είπε. Και έμεινα με την απορία γιατί όταν φεύγει από το αμάξι θέλω πάντα να πάω στην τουαλέτα...
Τον αγαπούσα πάρα πολύ. Περισσότερο κι από ότι θα έπρεπε. Είχα κολλήσει μαζί του.
Τη μισή μου ζωή προσπαθούσα να καταλάβω την αινιγματικότητά του, και την άλλη μισή να καταλάβω εμένα.
Όλη η εξέλιξη της πορείας μου σκόνταφτε πάνω του. Σαν ένα μάτι γυμνό παρατηρούσε όλη μου τη ζωή και την έβρισκε λίγη. Εμένα με έβρισκε ανώριμη και λίγη. Στα μάτια του εδώ που τα λέμε όλοι ήμασταν λίγοι. Το τίμημα της ευφυίας του ή της αλαζονίας του η αναπόφευκτη μοναξιά.
Ναι, θα ήθελα κάποιες φορές να οργανώσει μια εκδρομή ειδικά για εμάς, να μην είμαστε εκεί παρεμπιπτόντως, επειδή είχε να μιλήσει σε ένα περιβαλλοντικό συνέδριο, επειδή τους άρεζε η ταβέρνα, επειδή είχε κάποια εκδήλωση. Θα ήθελα να ήμασταν εκεί επειδή θα άρεσε στην Ελένη και τη Δήμητρα.
Θα ήθελα να μου είχε πάρει ένα δώρο γενεθλίων.
Δεν είναι περίεργο;
Δεν έχω κανένα, κανένα δώρο γενεθλίων από τον πατέρα μου.
Αχ μπαμπά, πόσο το λαχτάρησα να μου κάνεις ένα δώρο. Θα το φύλαγα σαν θησαυρό.
Και όταν τους έκανα εγώ δώρα πάντα τα απαξίωναν.
Γιατί; Δεν έπρεπε, εμάς δεν μας αρέσουν τα δώρα, μην ξοδεύεις τα χρήματά σου.
Μόνο η μητέρα μου μας έκανε πάρτυ γενεθλίων στα GOODY'S.
Μετά όλα άλλαξαν. Όχι πάρτυ γενεθλίων και γενικά όχι πολλά πολλά για να μην εξοργίζεται η Τασούλα.
Πάντα στους καυγάδες όταν την έπιανε υστερική κρίση ούρλιαζε "Η ΕΜΕΝΑ Η ΑΥΤΕΣ!!! ΔΙΑΛΕΞΕ!!".
Δεν είχα έδαφος να πενθήσω τη μητέρα μου, τα προβλήματα που ορθωνόντουσαν απέναντί μου ήταν γιγάντια. Η αμήχανη απουσία του πατέρα μου και η παρουσία ενός νέου ανθρώπου προβλήματος στη ζωή μου. Χαιρόμουν όταν η Τασούλα στην αρχή της γνωριμίας μας μου έκανε σοκολάτες δώρο. Ή όταν με ρωτούσε αν με πειράζει που βλέπω την ταινία με το άρρωστο αγοράκι, αν μου θυμίζει τη μαμά. Δεν έχω κανένα πρόβλημα, της έλεγα, μα μέσα μου χαιρόμουν που κάποιος ρωτούσε.
Ξαφνικά όλα αυτά σταμάτησαν...η σχέση της με το μπαμπά εδραιωνόταν και όποτε ασχολιόταν "με τα μπαλέτα μας" και τα υπόλοιπα τρεχάματα φρόντιζε να μας υπενθυμίζει πόσα πολλά έκανε για εμάς. Πάντα ήταν εμείς οι 3 κι εκείνη. Πάντα μας ένιωθε σαν αντίπαλο δέος και σαν απειλή.
Κι εγώ εκείνη σαν σανίδα σωτηρίας.
Μας γλίτωνε από τον αμήχανο αριθμό τρία.
Η στιγμή που απομάκρυνε τις φωτογραφίες της μαμάς μου από το σαλόνι στο δωμάτιό μου, όταν ούρλιαζα από οργή και απόγνωση, κανένας πατέρας μου δεν παρενέβη.
Δεν θυμάμαι το χέρι που τις απομάκρυνε, μπορεί να ήταν το δικό του και η τασούλα απλά να κοιτούσε.
Ο μπαμπάς έκανε την πάπια που λέμε.
Πάντα εμείς ήμασταν οι ανάωγες, αυτές που στεναχωρούσαμε την τασούλα.
Αυτές που είχαμε πολλά έξοδα όταν ζητούσαμε να πάμε σε κάποιο γιατρό ή να πάρουμε τα απαιραίτητα για την ηλικία μας. Πάντα σαν βάρος, σαν υποχρέωση και σαν ευθύνη.
Δεν είναι ωραίο να μεγαλώνεις νιώθοντας έτσι.
Νιώθεις ότι φταις. Δεν μπορείς να καθορίσεις γιατί.
Φταις που υπάρχεις. Φταις απέναντι σε όλους.
Φταις που αναπνέεις.
Στο τέλος της ζωής του μας ζητούσε, μα ήταν τόσες οι φορές που δεν δίστασε να μας μιλήσει με τον χειρότερο τρόπο που διώχνουμε την Τασούλα. Ακόμα και όταν αναγνώριζε, με δυσκολία, χωρίς να θέλει να το πιστέψει, ότι εκείνη δεν ήταν καν στο χειρουργείο, ότι στις πιο δύσκολες στιγμές του εξαφανίστηκε, ακόμα και τότε ήταν έτοιμος να χυμήξει επάνω μας όταν επρόκειτο να στεναχωρηθεί η Τασούλα.
Ακομα κι όταν τον άφησε μόνο του σε ένα άδειο σπίτι, την περίοδο που δεν ήταν καλά και μέχρι να βρούμε γυναίκα να τον προσέχει ζούσαμε έναν εφιάλτη, τα βράδια φοβόταν, κάποιες φορές πήγε μόνος του σε ένα ξενοδοχείο, ακόμα και τότε δεν θύμωσε ολότελα μαζί της.
Ακόμα και όταν αναγκάστηκε να παραδεχτεί σαν πληγωμένο ζώο από τη φθορά ότι πήρε τη ζωή του λάθος. Δεν δίστασε να μου μιλήσει άσχημα, να πάει να βγάλει όλα τα χρήματα που με δυσκολία διαχειριζόμουν από την τράπεζα και να κεράσει για τα γενέθλιά του την Τασούλα....δεν μπορούσε απλά να το ζητήσει, δεν καταδεχόταν να ζητά πράγματα από εμένα, δεν του άρεσε που διαχειριζόμουν πια τα πάντα. Μου έριξε κάτι φωνές, σαν δεν σε υπολογίζω, εκείνος που δεν περπατούσε χωρίς να χάσει την ισορροπία του, και πήγε στην τράπεζα να τραβήξει όχι ένα κάποιο ποσό, αλλά ότι είχε και δεν είχε.
Έφτυνε πάνω μας τη δυσπιστία του απέναντί μας με κάθε ευκαιρία. Και άντε οκ απέναντι στην αδερφή μου κάπως το καταλαβαίνω, αλλά εγώ δεν του πήρα ποτέ χρήματα, απεναντίας, του πρόσθετα όταν του λείπαν.
Έτσι λοιπόν, τα τελευταία γενέθλια της ζωής του τα γιόρτασε με την Τασούλα, ενώ την επόμενη ημέρα μας κατηγορούσε που δεν του μιλάμε στα γενέθλιά του - πόσο μετάνιωσα γι αυτό.
Δεν δίστασε να φωνάξει στην αδερφή μου ότι είμαστε φίδια και τα χαλάμε όλα όταν εκείνος ήθελε να αγοράσει ψάρι για την Τασούλα και η αδερφή μου που είχε ήδη μιλήσει μαζί της και καταλάβαινε ότι δεν πρόκειται να έρθει, του έλεγε να μην το κάνει. Μας σιχτίρησε, είπε ότι του καταστρέψαμε τη ζωή και ότι είμαστε φίδια...ο μπαμπάς....
Εάν αυτά τα έκανε μόνο στα τελευταία του, θα τα κατανοούσα σαν παρενέργεια της φθοράς. Όμως όχι, αυτός ήταν ο πατέρας μου...Έτρεφε μια βαθιά περιφρόνηση για τους μικρούς, τους μη έμπειρους, τα παιδιά. Οι αντιλήψεις της κοινωνίας των εποχών του τον είχαν αλώσει: τα παιδιά δεν είναι ακριβώς άνθρωποι, αλλά περίπου.
Και για εκέινον ήμασταν πάντα τα παιδιά του. Αυτά τα ανολοκλήρωτα πλάσματα που χρήζουν ειδικής φροντίδας για να γίνουν σωστοί άνθρωποι.
Στις αντιλήψεις και τις στάσεις του πατέρα μου συναντώ όσα έμαθα για την παιδαγωγική αντίληψη του προ προηγούμενου αιώνα.
Θα ήθελα περισσότερες αγκαλιές,
θα ήθελα περισσότερες συζητήσεις,
θα ήθελα δώρα,
θα ήθελα εκδρομές,
θα ήθελα αφού έχασα τη μαμά μου να είμαι για λίγο καιρό εγώ η πρωταγωνίστρια στη σκέψη τους και όχι εκείνοι,
θα ήθελα να με ρωτάει πώς πάει το σχολείο,
πώς τα πάω με τους συμμαθητές μου,
τί μου αρέσει να κάνω όταν μεγαλώσω.
θα ήθελα να με εκτιμά περισσότερο,
Μα εκείνος δεν εκτιμούσε κανέναν ενώ η γυναίκα του σίγουρα δεν εκτιμούσε εμάς όταν μας ένιωθε σαν απειλή απέναντι στην λιγοστή του εκτίμηση προς εκείνη.
Πολύ.
Θα ήθελα να τον ξέρω περισσότερο, να μου μιλάει περισσότερο γλυκά και τρυφερά.
Να μου λέει τα δικά του.
Να με γεμίζει με ενθουσιασμό για τις ομορφιές της ζωής.
Μου έλεγε βέβαια, κοίτα Ελένη, την ομορφιά του ηλιοβασιλέματος..αλλά αμέσως μετά το συμπλήρωνε με ένα "δεν ξέρετε να εκτιμάτε....το βλέμμα σας είναι αδιάφορο".
Σχεδόν ότι έκανε συνοδυεόταν από μια επίκριση μετά...κοίτα μπαμπά, πόσο καλά σε βλέπω.
Η χρόνια αγωνία σου για το μεγάλωμά μας έγινε ένα ατελείωτο παράπονο, μια ηχηρή επίκριση.
Θα ήθελα να μου μιλάει πιο πολύ για τις νομικές του μάχες. Να με θεωρεί ισάξιο συνομιλιτή.
Όχι μια φορά στα τόσα χρόνια, όποτε ένιωθε ότι είναι η στιγμή.
Θα ήθελα να με ρωτούσε πώς είμαι και τι κάνω αντί να με παίρνει τηλέφωνο για να μου θυμίσει τη μια ή την άλλη δουλειά που έπρεπε να γίνουν. Η αντί να πρέπει όταν τον παίρνω εγώ να το κάνει πάντα να είναι για τα λεφτά και να νιώθω ότι είμαι μια οικονομική ρουφήχτρα.
Θα ήθελα να μην με τραβολογάει με το ζόρι στη Χαλκιδική για να παίξει ρακέτες ενώ ήμουν αδιάθετη και είχα μόλις χάσει τη μαμά μου. Να μπορεί να μου πει "μικρή μου, θα κάτσουμε εδώ αφού δεν νιώθεις καλά, πάνω απ' όλα θέλω να είσαι χαρούμενη".
Ποτέ κανείς δεν με είπε "μικρή μου" και ποτέ κανείς δεν θυμάμαι να με αντιμετώπισε ως μικρή.
Θα ήθελα τόσο πολύ να είχα υπάρξει η μικρή τους με τον ίδιο τρόπο που τα παιδιά μου θα τα αντιμετωπίζω ως μικρά και θα αναλαμβάνω την ευθύνη απέναντί τους και απέναντι σε μένα.
Όταν είπα στη μαμά ότι κάποια παιδιά από το νηπιαγωγείο με κοροϊδεύουν μου είπε "έχεις μεγαλώσει, βγάλτα πέρα μόνη σου".
Όταν η μητέρα μου με άφηνε μόνη στο αμάξι, παιδί προσχολικής, για να πάει στο φαρμακείο ή στο μανάβικο ή στο σούπερ απέναντι, και μου ερχόταν άγχος φοβερό, ένιωθα ότι πρόβλημα ήταν δικό μου που φοβόμουν τόσο. Προσπάθησα να της μιλήσω για κάτι που κι εγώ δεν καταλάβαινα, για τα σημάδια του άγχους...Με πονάει η κοιλιά όταν με αφήνεις στο αμάξι....επειδή θέλεις να πάς τουαλέτα, μου είπε. Και έμεινα με την απορία γιατί όταν φεύγει από το αμάξι θέλω πάντα να πάω στην τουαλέτα...
Τον αγαπούσα πάρα πολύ. Περισσότερο κι από ότι θα έπρεπε. Είχα κολλήσει μαζί του.
Τη μισή μου ζωή προσπαθούσα να καταλάβω την αινιγματικότητά του, και την άλλη μισή να καταλάβω εμένα.
Όλη η εξέλιξη της πορείας μου σκόνταφτε πάνω του. Σαν ένα μάτι γυμνό παρατηρούσε όλη μου τη ζωή και την έβρισκε λίγη. Εμένα με έβρισκε ανώριμη και λίγη. Στα μάτια του εδώ που τα λέμε όλοι ήμασταν λίγοι. Το τίμημα της ευφυίας του ή της αλαζονίας του η αναπόφευκτη μοναξιά.
Ναι, θα ήθελα κάποιες φορές να οργανώσει μια εκδρομή ειδικά για εμάς, να μην είμαστε εκεί παρεμπιπτόντως, επειδή είχε να μιλήσει σε ένα περιβαλλοντικό συνέδριο, επειδή τους άρεζε η ταβέρνα, επειδή είχε κάποια εκδήλωση. Θα ήθελα να ήμασταν εκεί επειδή θα άρεσε στην Ελένη και τη Δήμητρα.
Θα ήθελα να μου είχε πάρει ένα δώρο γενεθλίων.
Δεν είναι περίεργο;
Δεν έχω κανένα, κανένα δώρο γενεθλίων από τον πατέρα μου.
Αχ μπαμπά, πόσο το λαχτάρησα να μου κάνεις ένα δώρο. Θα το φύλαγα σαν θησαυρό.
Και όταν τους έκανα εγώ δώρα πάντα τα απαξίωναν.
Γιατί; Δεν έπρεπε, εμάς δεν μας αρέσουν τα δώρα, μην ξοδεύεις τα χρήματά σου.
Μόνο η μητέρα μου μας έκανε πάρτυ γενεθλίων στα GOODY'S.
Μετά όλα άλλαξαν. Όχι πάρτυ γενεθλίων και γενικά όχι πολλά πολλά για να μην εξοργίζεται η Τασούλα.
Πάντα στους καυγάδες όταν την έπιανε υστερική κρίση ούρλιαζε "Η ΕΜΕΝΑ Η ΑΥΤΕΣ!!! ΔΙΑΛΕΞΕ!!".
Δεν είχα έδαφος να πενθήσω τη μητέρα μου, τα προβλήματα που ορθωνόντουσαν απέναντί μου ήταν γιγάντια. Η αμήχανη απουσία του πατέρα μου και η παρουσία ενός νέου ανθρώπου προβλήματος στη ζωή μου. Χαιρόμουν όταν η Τασούλα στην αρχή της γνωριμίας μας μου έκανε σοκολάτες δώρο. Ή όταν με ρωτούσε αν με πειράζει που βλέπω την ταινία με το άρρωστο αγοράκι, αν μου θυμίζει τη μαμά. Δεν έχω κανένα πρόβλημα, της έλεγα, μα μέσα μου χαιρόμουν που κάποιος ρωτούσε.
Ξαφνικά όλα αυτά σταμάτησαν...η σχέση της με το μπαμπά εδραιωνόταν και όποτε ασχολιόταν "με τα μπαλέτα μας" και τα υπόλοιπα τρεχάματα φρόντιζε να μας υπενθυμίζει πόσα πολλά έκανε για εμάς. Πάντα ήταν εμείς οι 3 κι εκείνη. Πάντα μας ένιωθε σαν αντίπαλο δέος και σαν απειλή.
Κι εγώ εκείνη σαν σανίδα σωτηρίας.
Μας γλίτωνε από τον αμήχανο αριθμό τρία.
Η στιγμή που απομάκρυνε τις φωτογραφίες της μαμάς μου από το σαλόνι στο δωμάτιό μου, όταν ούρλιαζα από οργή και απόγνωση, κανένας πατέρας μου δεν παρενέβη.
Δεν θυμάμαι το χέρι που τις απομάκρυνε, μπορεί να ήταν το δικό του και η τασούλα απλά να κοιτούσε.
Ο μπαμπάς έκανε την πάπια που λέμε.
Πάντα εμείς ήμασταν οι ανάωγες, αυτές που στεναχωρούσαμε την τασούλα.
Αυτές που είχαμε πολλά έξοδα όταν ζητούσαμε να πάμε σε κάποιο γιατρό ή να πάρουμε τα απαιραίτητα για την ηλικία μας. Πάντα σαν βάρος, σαν υποχρέωση και σαν ευθύνη.
Δεν είναι ωραίο να μεγαλώνεις νιώθοντας έτσι.
Νιώθεις ότι φταις. Δεν μπορείς να καθορίσεις γιατί.
Φταις που υπάρχεις. Φταις απέναντι σε όλους.
Φταις που αναπνέεις.
Στο τέλος της ζωής του μας ζητούσε, μα ήταν τόσες οι φορές που δεν δίστασε να μας μιλήσει με τον χειρότερο τρόπο που διώχνουμε την Τασούλα. Ακόμα και όταν αναγνώριζε, με δυσκολία, χωρίς να θέλει να το πιστέψει, ότι εκείνη δεν ήταν καν στο χειρουργείο, ότι στις πιο δύσκολες στιγμές του εξαφανίστηκε, ακόμα και τότε ήταν έτοιμος να χυμήξει επάνω μας όταν επρόκειτο να στεναχωρηθεί η Τασούλα.
Ακομα κι όταν τον άφησε μόνο του σε ένα άδειο σπίτι, την περίοδο που δεν ήταν καλά και μέχρι να βρούμε γυναίκα να τον προσέχει ζούσαμε έναν εφιάλτη, τα βράδια φοβόταν, κάποιες φορές πήγε μόνος του σε ένα ξενοδοχείο, ακόμα και τότε δεν θύμωσε ολότελα μαζί της.
Ακόμα και όταν αναγκάστηκε να παραδεχτεί σαν πληγωμένο ζώο από τη φθορά ότι πήρε τη ζωή του λάθος. Δεν δίστασε να μου μιλήσει άσχημα, να πάει να βγάλει όλα τα χρήματα που με δυσκολία διαχειριζόμουν από την τράπεζα και να κεράσει για τα γενέθλιά του την Τασούλα....δεν μπορούσε απλά να το ζητήσει, δεν καταδεχόταν να ζητά πράγματα από εμένα, δεν του άρεσε που διαχειριζόμουν πια τα πάντα. Μου έριξε κάτι φωνές, σαν δεν σε υπολογίζω, εκείνος που δεν περπατούσε χωρίς να χάσει την ισορροπία του, και πήγε στην τράπεζα να τραβήξει όχι ένα κάποιο ποσό, αλλά ότι είχε και δεν είχε.
Έφτυνε πάνω μας τη δυσπιστία του απέναντί μας με κάθε ευκαιρία. Και άντε οκ απέναντι στην αδερφή μου κάπως το καταλαβαίνω, αλλά εγώ δεν του πήρα ποτέ χρήματα, απεναντίας, του πρόσθετα όταν του λείπαν.
Έτσι λοιπόν, τα τελευταία γενέθλια της ζωής του τα γιόρτασε με την Τασούλα, ενώ την επόμενη ημέρα μας κατηγορούσε που δεν του μιλάμε στα γενέθλιά του - πόσο μετάνιωσα γι αυτό.
Δεν δίστασε να φωνάξει στην αδερφή μου ότι είμαστε φίδια και τα χαλάμε όλα όταν εκείνος ήθελε να αγοράσει ψάρι για την Τασούλα και η αδερφή μου που είχε ήδη μιλήσει μαζί της και καταλάβαινε ότι δεν πρόκειται να έρθει, του έλεγε να μην το κάνει. Μας σιχτίρησε, είπε ότι του καταστρέψαμε τη ζωή και ότι είμαστε φίδια...ο μπαμπάς....
Εάν αυτά τα έκανε μόνο στα τελευταία του, θα τα κατανοούσα σαν παρενέργεια της φθοράς. Όμως όχι, αυτός ήταν ο πατέρας μου...Έτρεφε μια βαθιά περιφρόνηση για τους μικρούς, τους μη έμπειρους, τα παιδιά. Οι αντιλήψεις της κοινωνίας των εποχών του τον είχαν αλώσει: τα παιδιά δεν είναι ακριβώς άνθρωποι, αλλά περίπου.
Και για εκέινον ήμασταν πάντα τα παιδιά του. Αυτά τα ανολοκλήρωτα πλάσματα που χρήζουν ειδικής φροντίδας για να γίνουν σωστοί άνθρωποι.
Στις αντιλήψεις και τις στάσεις του πατέρα μου συναντώ όσα έμαθα για την παιδαγωγική αντίληψη του προ προηγούμενου αιώνα.
Θα ήθελα περισσότερες αγκαλιές,
θα ήθελα περισσότερες συζητήσεις,
θα ήθελα δώρα,
θα ήθελα εκδρομές,
θα ήθελα αφού έχασα τη μαμά μου να είμαι για λίγο καιρό εγώ η πρωταγωνίστρια στη σκέψη τους και όχι εκείνοι,
θα ήθελα να με ρωτάει πώς πάει το σχολείο,
πώς τα πάω με τους συμμαθητές μου,
τί μου αρέσει να κάνω όταν μεγαλώσω.
θα ήθελα να με εκτιμά περισσότερο,
Μα εκείνος δεν εκτιμούσε κανέναν ενώ η γυναίκα του σίγουρα δεν εκτιμούσε εμάς όταν μας ένιωθε σαν απειλή απέναντι στην λιγοστή του εκτίμηση προς εκείνη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου