5.6.21

 Αχ μπαμπά μου....

Πόσο μου λείπεις!

Αν ήσουν εδώ πως θα αντιμετώπιζες το παιδί μου;

Είχες τόση αγωνία και τόση λαχτάρα να κάνω ένα παιδί. Δεν πίστευες ότι αυτό θα ήταν εφικτό.

Νομίζω θα ησυχάζες εάν έβρισκες ένα ψέμα να διασκεδάσεις τις εντυπώσεις των άλλων.

Αχ μπαμπάκα. Πόσο άγχος σου δημιουργούσε το γεγονός ότι αν και μοιάζαμε σε τόσο πολλά, την ίδια στιγμή ήμουν εντελώς διαφορετική από εσένα. Με άλλες προτεραιότητές και άλλες επιλογές.

Δεν έχεις ασχοληθεί με την πολιτική. Μου είπες κάποτε κάνοντας έναν απολογισμό της ζωής μου. Άρα και της αξίας σου ως γονιού.

Αχ μπαμπά.....πως άφησα έτσι το χεράκι σου;

Αυτό το χέρι με γράπωνε και με εσφιγγε.

Το λάτρευα αυτό το χέρι. Δεν έβλεπα φως στο σπίτι με την Μαρίνα. Δεν σε φρόντιζε πια. Δεν έβρισκα άλλο άτομο. Είχα μία κοπέλα που δεν κατάφερνε να σε κάνει να φάς και έπεφτες όλη την ώρα. Δεν σε έπλενε. Δεν σε άλλαζε σωστά. Μόλις με είδες μου είπες σου μιλάει απότομα και να την αλλάξω.


Δεν ξέρω εάν έκαναν σωστά την δουλεία τους στο γηροκομείο. Τραγική παράλειψη να μην σε έχει δει ένας καρδιολόγος. Τραγική παράλειψη να μην σε έχουν σε όρθια στάση στο κρεβάτι ιδίως μετά το φαγητό. Από την άλλη ο καρδιολόγος που τότε σε έβλεπε μου είπε ότι το πολύ πολύ να παρατείναμε την ζωή σου για ένα δυο μήνες. Τέλειωνε το σκοινί.

Στο γηροκομείο σε έπλυναν. Έτρωγες! Ήρθαν και σε είδαν οι φίλοι σου.... η Τασούλα.

Δεν ήμουν εκεί. Δεν θα προλάβεις μου είπες. Αχ πάτερα. Με ρώτησες πως είναι το στομάχι μου τότε που το χεράκι σου κατά λάθος με κάλεσε με κάμερα. Μου έδειξες αγάπη.

Όμως μου έλεγες τόσο έντονα λόγια. Μαχαιρώνες το μέσα μου. Μέχρι και δυο μέρες πριν φύγεις. Έχω βρει μία λύση για την ζωή σου μου είπες. Δεν άντεχα να τα ακούω πια αυτά. Ούτε άντεχα να σκέφτομαι ότι μισό χρόνο πριν μου έκανες εξώδικα. Ανησυχούσες μην πουλήσω κάποιο σπίτι μαζί με την σύντροφό μου. Δεν σου άρεσε που αντί να νοικιάσω κάπου το πατρικό το έδωσα στο γονέα που πάλευε με τον καρκίνο του παιδιού του. Το ήξερα αυτό το παιδί. 

Ο αποχωρισμός μας κι ο αποχαιρετισμός μας δεν θα μπορούσαν να είναι απλά ένα μαζί....όπως δεν ήταν και η ζωή μας. Πάλευα να έρθουμε κοντά αλλά ποτέ δεν με θεώρησες ισότιμο συνομιλητή σου.

Κοιτάω τις πρωινές ειδήσεις και είναι σαν να είσαι δίπλα μου. Να πίνεις τον ελληνικό σου. Να κάνεις παρατήρηση ότι δεν είναι πολύ πετυχημένος. Να σχολιάζεις πόσο άμυαλοι είναι οι Έλληνες. Να κοιτάς από το παράθυρο τα περιστέρια και να συνομιλάς μαζί τους... το ξέρεις ότι ο εγγονός σου που σήμερα κλείνει τους 16 μήνες ζωής χθες στο πάρκο δίπλα από το σπίτι κυνηγούσε με λαχτάρα τα περιστέρια; στην αρχή ήθελε να τα πιάσει με τα δυο του χέρια. Μετά με ένα κλαράκι. Στο τέλος ήθελε να τα πιάσει κρατώντας τα παξιμάδια που του έχω πει ότι τρώνε. Ήταν τόσο χαριτωμένος! Πόσα μάτια τον κοίταζαν γλυκά. Νομίζω και τα δικά σου μάτια έτσι θα τον κοιτούσαν. Δεν θα μπορούσες να αντισταθείς στην αγάπη για τον εγγονό σου.

Πιο πολύ με πονάει που δεν φρόντισα καλύτερα τις συνθήκες. Η Μαρίνα να σε βλέπει. Το χαρτονόμισμα που σου πήρα από την τσέπη να το είχες πάνω σου κι ας το έχανες. Ίσως να τους πλήρωνα παραπάνω να σε προσέχουν. Η ψυχολόγος μου δεν το έβρισκε καλή ιδέα....να έμενα εκεί την πρώτη σου εβδομάδα. Ναι είχα διάσκεψη κι έπρεπε να επαναληφθεί γιατί είχε ματαιωθεί. Έπρεπε να την ματαίωσω. Έπρεπε να αντέξω.....έπρεπε;

Ήταν πολύ σημαντικό να προσαρμοστείς. Από την άλλη η αδερφή μου και η γυναίκα σου έκαναν τα πάντα πιο δύσκολα. Πάλευα μόνη με τα πάντα. Το έβλεπε η Μαρίνα. Μου το αναγνώριζε. Εσύ με πολεμούσες για την ζωή και τις επιλογές μου. Είχαν στερέψει τα αποθέματα δύναμης. Αφέθηκα. Έγινα αυτό που έβλεπες: μία αδύναμη.


Κράτησα την δύναμή μου μέσα μου με τον τρόπο μου. Πάλευα για την εξωσωματική τότε και η διετής φροντίδα σου παρά το ότι μέναμε σε άλλες πόλεις με είχε καταλάβει. Είχε κάνει κατάληψη στο ζωτικό μου χώρο. Ο όγκος εργασίας μου συσσωρευόταν. Η ψυχολογία μου στα πατώματα. Κάπως έτσι αποφάσισα να κάνω τα πρώτα μας Χριστούγεννα μακριά σου. Τότε κατάλαβε η αδερφή μου ότι αυτή θα φύγει στα Γρεβενά της και κανένας δεν θα φροντίσει τον πάτερα της. Δεν το πίστευε ότι δεν θα ανεβω. Κατάλαβε ότι κρατούσα την συνοχή όλου αυτού. Γύρισε νωρίτερα για να τον δει και με πήρε ένα τηλέφωνό αγωνίας κάπως να βλεπόμαστε στις γιορτές.

Αχ πάτερα. Ένα μήνα μετά σε χάσαμε. Ο φυσιοθεραπευτής έβλεπε μία κόρη να αγαπάει και να τρέμει για τον πάτερα της και μου έλεγε να μην σε αφήσω. Το έβλεπα. Του έδωσα τα βιβλία σου. Δεν τον άκουσα γιατί οι άλλες επιλογές που είχα έμοιαζαν ακατόρθωτες. Δεν είχα πουθενά να σε αφήσω που να νιώθω εμπιστοσύνη.


Αχ πάτερα. Πόσο μου λείπεις. 

Θα έβλεπες τα πάντα να κλείνουν λόγω του νέου ιού και θα το φιλοσόφουσες βαθιά. Πιστεύω θα το έβρισκες μία δίκαιη τιμωρία για τον άνθρωπο που τα πάντα σπαταλά χωρίς να τον νοιάζει.


Η φωνή σου και η ψυχή σου μου λείπουν.

Σε αγαπώ.

9.5.21

26.4.21

 Σήμερα πήγαμε βόλτα το μωρό στο πεδίο του Άρεως.

Του άρεσαν οι ανοιχτοί χώροι, η πρασινάδα και κυρίως οι τόσες μπάλες που συναντήσαμε!

Ήταν σκέτη απόλαυση να τον παρατηρώ.

Κοντεύει 15 μηνών.

Το βραδύ όταν θηλάζουμε για να κοιμηθεί ανεβαίνει στο πρόσωπό μου και με φιλάει σαν μικρό κροκόδειλακι.

Το μαϊμούνι μου.

Άλλη φορά: να μην του ζητάω να χαιρετήσει κανέναν.


23.4.21

 Κι όταν κάτι σου αρέσει που τρως κάνεις μμμ

Κι όταν κάτι το λαχτάρας κάνεις Ααα...

 Μου λείπεις πάτερα.

Δεν ήρθες στην ορκωμοσία μου.

Πάντα είχες τον τρόπο σου να με κάνεις να νιώθω λιγότερο σημαντική.

Η τέφρα σου δίπλα μου.

Στο γραφείο μου.

Σε όλη μας την κοινή ενήλικη ζωή δεν μπόρεσα να σε έχω τόσο κοντά μου.

Ήσουν αγκάθι ή τσουκνίδα.

 Το τρυφερό μου το μωρό!

Χαιρετά τον κόσμο κάθε πρωί που ξυπνάει και κάθε βραδάκι πριν πέσει για ύπνο.

Είναι τόσο συγκινητικός.

22.3.21

Ο χρόνος περνάει
Το αίνιγμα που είμαστε παραμένει
Το τότε πια δεν υπάρχει
Οι ρίζες έχουνε κοπεί
Κι εγώ έσπειρα τους δικούς μου κόπους
Μαζί με όνειρα και καλοκαιρινές ελπίδες
Έπιασαν τόπο
Τα ανθή έχουνε τώρα ξεμυτίσει
Κάθομαι και τα μυρίζω
Και ευφραίνεται η καρδιά μου
Κάθομαι και ξεφυλλίζω
Το τότε
Που κάποτε ήταν τώρα
Αναμνήσεις φρέσκες γεμάτες χλωροφύλλη
Στον ήλιο της μνήμης τις απλώνω
Με τα χέρια απαλά 
Και μετά μία μία
Στα συρτάρια του μυαλού και τις ψυχής μου
Τις τακτοποιώ γοργά.

17.3.21

 Αυτή η μόνιμα χαρούμενη περσονα μου σύντομα θα καταλήξει να γίνει πνιγηρή για το παιδί.

Κάθε φορά σχεδόν που μιλάω στην Μαργαρίτα για τον θυμό ή την θλίψη μου μου λέει ότι δεν φαίνεται.

Θα αρχίσει να καταλαβαίνει τα ΠΆΝΤΑ.

Ότι δίνω εντολές στην άλλη του μαμά λες και είναι καμία υποδεέστερη.


Ότι του πρόσφερα να πιει μπύρα!

Πόση ασφάλεια να νιώσει; πόση αντίφαση;

Θα προσπαθεί να με καταλάβει...θα λέει είναι λίγο ακατανόητη η μαμά μου.

Όχι θέλω να τρώμε μαζί

Να του δίνω χώρο και χρόνο.

Να είμαι ολόκληρη για να είναι και εκείνος..

Παιδί μου.....παιδί μου!

15.3.21

Απόψε

 Μου λείπεις....αχ πόσο μου λείπεις.

Η φωνή σου

Ρίζες

Τα λόγια σου

Ευφυία

Οι παρατηρήσεις σου

Αγάπη

Η ποίησή σου 

Ομορφιά

Η κριτική σου

Μαχαιριά.

Το φανελάκι σου

Μυρωδιά


22.2.21

Μια άλλη φορά θα πιάσω τις καλοκαιρινές μας βόλτες στον Αρμενιστή και την Σάρτη. 

Τα παιχνίδια μας στο εστιατόριο "ΤΑ ΒΡΑΧΑΚΙΑ". 

Το φεγγάρι που βλέπαμε να ανατέλει με τα ηλιοκαμένα μας πρόσωπα.


Πρόσωπα ήρεμα και χορτάτα από τις ρακέτες και το πολύωρο κολύμπι και τον ήλιο.


Τότε μπορούσα ακόμα να πηγαίνω βαθιά μέσα στη θάλασσα, να προσπαθώ να αγγίζω τον ορίζοντα. Πολλές φορές η παραλία δεν φαινόταν παρά σαν μια απειροελάχιστη κουκίδα από το σημείο που βρισκόμουν. Ένιωθα να με ρουφάει το απέραντο γαλάζιο νερό, να γίνομαι ένα με την φύση. Είμαι σίγουρη ότι χωρίς να το συνειδητοποιώ έμπαινα σε μια κατάσταση αυθόρμητου διαλογισμού.

Η αίσθηση παντοδυναμίας που είχα ως παιδί ήταν απερίγραπτη. 


Ένιωθα πολύ καλά μέσα στο πετσί μου και το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να ανακαλύπτω τον κόσμο. Ναι, στα βραχάκια ήταν όμορφα και γαλήνια, σχεδόν ειδυλλιακά. 

Σε όλες αυτές τις στιγμές, τις βραδιές, τις σκέψεις και τις αισθήσεις με συντρόφευε το ακούραστο μυαλό του πατέρα μου και ο τρόπος που είχε να βλέπει τα πράγματα. 'Άλλοτε για καλό, άλλοτε για κακό, ακόμα ακούω την δική του φωνή να αντηχεί μέσα μου...



 Κάθε Σάββατο πηγαίναμε να φάμε ψάρια στην Νέα Ηράκλεια, στην Παγώνα...

Βλέπαμε τον Πασχάλη τον άντρα της, την Μαρία, την νύφη της, τον Θόδωρο, τον γιο της Παγώνας, την Πένυ...

Κλεινόμουν στις τουαλέτες με ευχαρίστηση και αδημονία, ήταν ευρύχωρες, παρίστανα ότι ήταν το σπιτάκι μου μέσα στο αγαπημένο εστιατόριο...

Οι μεγάλοι διαλέγανε τα ψάρια, ήταν κάτι σαν τελετουργικό.

Πάντα υπήρχε μια καχυποψία αναμεμειγμένη με την φιλία μεταξύ ιδιοκτητών και πελατών.

Πάντα ο πατέρας μου πίστευε ότι πάνε να τον κοροιδέψουν... και φρόντιζε να μην συμβεί αυτό.

Τρώγαμε, βλέπαμε και την Πένη, παίζαμε τα παιδιά όλα μαζί, το μέρος μύριζε επαρχεία, ένιωθα χαρά που δεν μεγάλωσα εκεί, μου έβγαζε μια εγκατάλειψη και μια θλίψη...

Άλλοτε σεργιανίζαμε στο μίνι μάρκετ της μαμάς της Πένυς....άλλοτε πάλι τρώγαμε όλοι μαζί με φίλους των γονιών μας ή συγγενείς και μετά ανάβαμε φωτιά στην αυλή του μικρού σχολείου. Εμείς τα παιδιά πρώτα παίζαμε στις κούνιες. Η αυλή δεν βρισκόταν σε μεγάλη απόσταση από την ταβέρνα και έτσι καταφεύγαμε γρήγορα γρήγορα εκεί. Μετά ερχόντουσαν οι μεγάλοι.

Κοιτούσα την φωτιά που τρεμόπαιζε και ένιωθα ότι "ανήκω". Είχε κάτι που με υπνώτιζε μα πάντα φοβόμουν και λίγο μην απλωθεί.


Μετά κάναμε βόλτα στην παραλία...είχε μια προβλήτα που την περπατούσαμε κατά μήκος. χανόταν το βλέμμα στα δέντρα και στην θάλασσα. Ο πατέρας μου χειμερινός κολυμβητής τιμούσε την φυσιολατρική του φύση και έκανε μπάνιο συχνά ανεξαρτήτως εποχής. Αυτά μέχρι τη διάγνωση της καρδιοπάθειάς του...μετά έγινε πιο δύσκολος στα πάντα.


Ω δεν θα  ξεχάσω πόσο γεμάτη ήμουν από τις μνήμες της ημέρας στην επιστροφή...Όχι δεν το φαντάζομαι, κάποια φορά πήραμε και την Πένυ μαζί μας στο σπίτι στο Πανόραμα, στρώσαμε και κοιμηθήκαμε όλα τα παιδιά μαζί. Ήταν κάπως κακομαθημένο κορίτσι αλλά μας άρεσε να την παρατηρούμε, σε εμένα τουλάχιστον. 


Ναι, εκείνη η υπέροχη αίσθηση στο αυτοκίνητο στο δρόμο της επιστροφής..Είχαμε το στομάχι γεμάτο και κοιτούσαμε τα άλλα αμάξια. Κάναμε στάση στο ζαχαροπλαστείο "Ο ΝΙΚΟΣ" για γλυκό. Έβλεπα την οικεία διαδρομή και όταν δεν τραγουδούσα με την αδερφή μου ένιωθα απλή σκέτη ευτυχία ρεμβάζοντας. Αυτό λοιπόν είναι η πληρότητα.


Κανένας όμως δεν με προειδοποίησε τότε για το πόσο φευγαλέα είναι όλα.

Ούτε ήξερα ότι μπορεί με τους ανθρώπους που αγάπησα να διασταυρωθούν οι ζωές μας απλά για λίγο και κάποτε θα διασχίζω μόνη μου τα σταυροδρόμια της ζωής...


Έτσι νιώθω σήμερα. Έβαλα το μωρό για ύπνο, ναι τον γιο μου. Έχω γιο, εγώ που κάποτε ήμουν μόνο κόρη και σήμερα δεν νιώθω εκείνα τα παιδικά μου χρόνια πιο μακριά από μια στιγμή. 


Κάθε καλοκαίρι πηγαίναμε στη Μεταμόρφωση στα "σκιουράκια". Έτσι έλεγαν το συγκρότημα των θερινών κατοικιών που μέναμε. Και εκεί μια παρέα παιδιών και οι μεγάλοι να μαζεύονται τα βράδια όλοι μαζί. 


Υπήρχε ένας χωματόδρομος που έβγαζε στη θάλασσα...πόσα καλοκαίρια και μνήμες μου χαράχτηκαν εκεί. Με θυμάμαι να παιχνιδίζω για ώρες στα νερά...και τι δεν σκάρωνα με την φαντασία μου...ότι τα κοχύλια μου μιλούσαν, ότι ήμουν μια χαμένη ναυγαγός, ότι η αδερφή μου πνιγόταν και έτρεχα να την σώσω, ότι με παρέσερνε ένας στροβιλισμός..... ο ήλιος έλουζε το κορμί μου και η αρμύρα της θάλασσας ήταν μονίμως στην γλώσσα μου....πλατσούριζα και γέμιζα ήχους και εικόνες και τα βράχια της θάλασσας ζωγραφίστηκαν για πάντα μέσα μου. Θυμόμουν το τραγούδι με τα καβουράκια "η μαμά τους η κυρία καβουρίνα...πάει τσάρκα στην Αθήνα...", έβλεπα πολλά καβούρια και υπόγεια, χωρίς καλά καλά να το γνωρίζω, είχα αρχίσει να με θεωρώ κόρη της θάλασσας και του ήλιου.


Η απόσταση από το σπίτι μέχρι την θάλασσα ήταν δεν ήταν ένα τέταρτο με τα πόδια. Διασχίζαμε ένα χωματόδρομο για να φτάσουμε. Υπήρχε και η επιλογή να κατεβούμε μια απότομη σκάλα από μια χααράδρα στο βουνό η οποια με τρόμαζε και πάντα προτιμούσα την πιο αργή και σίγουρη δαδρομή. 

Η μαμά συχνά έπαιρνε πικέ κουβέρτες και φαγητά σε τάπερ και έστρωνε πάνω στον χωματόδρομο να κάνουμε πικ νικ. Θυμάμαι να καθόμαστε για ώρες δίπλα στις ξερές πευκοβελόνες και να ακούγονται τα τζιτζίκια ρυθμικά....ακούγαμε την μανούλα μας να μας διηγείται παραμύθια και μετά πέφταμε και οι τρεις στον πιο βαθύ ύπνο, εκεί πάνω στο χώμα. Δεν ξέρω αν υπάρχει βαθύτερη ευτυχία από αυτή. 


Στο χέρι μου έχω ένα σημάδι που που θυμίζει τα σκιουράκια (έτσι λέγανε το συγκρότημα γιατί πράγματι είχε και τα βλέπαμε πολλά σκιουράκια πάνω στα δέντρα, όπως περήφανα μας εξηγούσε ο πατέρας μου - διότι του άρεζε να μας εξηγεί αυτά που δεν ξέραμε). 

Άσχημη πτώση με ποδήλατο. Έτσι προκλήθηκε. Ξεχάστηκα και δεν πάτησα φρένο στο τέλος του δρόμου με αποτέλεσμα να πέσω πάνω σε κάτι πεζούλια μέσα στο γήπεδο που υπήρχε μετά το δρόμο. Ακόμα θυμάμαι τα ουρλιαχτά μου και το "φωνάξτε ένα ασθενοφόρο" που φώναξαν κάποιοι παραθεριστές στο ίδιο συγκρότημα. Τελικά με λίγο ιώδιο και λίγη φροντίδα όλα πήγανε καλά. Όποτε κοιτάω το σημάδι που έμεινε στο μεσαίο μου δάχτυλο σκέφτομαι ότι δεν είναι δυνατόν ένα σημάδι από μια πτώση να "κρατάει για πάντα". Και όμως είναι, και μέσα από το σημάδι αυτό κοιτάω το παρελθόν μου να βρίσκεται κατά κάποιον τρόπο ολοζώνταντο στο παρόν. 


Ναι τα καλοκαίρια μας ήταν γεμάτα θάλασσα και μάλιστα η θεία μου η Ρένα με έπαιρνε πριν καν μάθω καλά καλά κολύμβι με το ψαροντούφεκο στα βαθιά. Ο λόγος που επέπλεα ήταν ότι φορούσα μάσκα και αναπνευστήρα και χάζευα τους υφάλους του βυθού και τα ωραία χταπόδια πριν τα καμακώσει η θεία μου. 

Συχνά βρίσκαμε αραγμένο κάποιο κότερο και κάναμε βουτιές. Τα βράδια πάιζαμε κυνηγητό και κρυφτό μεγάλες παρέες από παιδιά και θυμάμαι τα απλωμένα ασπρόρουχα να φεγγοβολούν και εγώ να ψάχνω να κρυφτώ πίσω τους...ναι κι αυτό ήταν ευτυχία. Χιλιάδες μνήμες όμορφες και απαλές σαν χάδια στόλισαν το πρόσωπο, τα μαλλιά μου και όλη μου την ανέμελη ύπαρξη.



15.2.21

 Μπαμπά μου

Χιονίζει! Θα σου έλεγα....

Και θα χαιρόμασταν παρέα.

 Έξω χιονίζει κι εσύ κοιμάσαι στην αγκαλιά μου

Προστατευμένο

Από το κρύο και την παγωνιά

Και θερμαίνεται η ψυχή μου

Από τη ζέστη ρυθμική σου ανάσα

Καθώς θηλάζεις

Κι από τον απαλό χορό 

Των νιφάδων του χιονιού.




10.2.21

Η μυρωδιά σου

 Μου μυρίζεις γη και καθαρό αέρα

Πίτα στην αυλή του χωρίου

Σούσουρο των γυναικών

Μου μυρίζεις την καμμένη πέτσα από το γάλα

Φρέσκο όπως βγήκε από τα στήθη των κατσικών.

Μου θυμίζεις την Αρετσού

Την γλυκιά γλυκιά νοσταλγία

Για μία ζωή τόσο παλιά βιωμένη

Που μοιάζει με όνειρο φευγαλέο

Ακόμα ακούω την φωνή σου.

Φωνή άγρυπνη δραματική

Φωνή που είδε πολλά και άγγιξε αλλά τόσα

Ακόμα χαϊδεύω το χέρι σου

Σου μιλάω από μέσα μου βαθιά 

Κι εσύ με συντροφεύεις

Μυρίζεις Σέιχ Σου και άρωμα πεύκου

Και χωματόδρομους Χαλκιδικής

Και ευγενείς πόθους

Και ρομαντικά κίνητρα

Και ταπεινή γαλήνη.

Την γαλήνη ενός που κοίταξε τον ήλιο

Ψηλά από κορφές

Και δάμασε τα κύματα

Και νίκησε τον χρόνο.


5.2.21

 Σαν αύριο γεννήθηκε το παιδί μου. Δεν θα τον γνωρίσεις και δεν θα σε γνωρίσει ποτέ. Το μικρό πλάσμα μεγαλώνει και μαζί του κι εμείς...του δίνω να ανασαίνει όλη την αχνιστή αγάπη μου.

Η ζωή μου όλη είναι γεμάτη μνήμες.

Από τα πράγματα που έζησα ως παιδί - μα πόσο ζωντανές είναι....μέχρι όλα εκείνα που κατά καιρούς ζήσαμε μαζί.

Το όμορφο κομμάτι σου μου λείπει. Μυρίζει απόψε γρα γρου. Θυμάσαι πως καίγανε και κλαίγανε τα μάτια μας από την πιπεριά; μας πήγες κάτω από την βρύση. Είχες τόσες γνώσεις μέσα σου.

Θυμάμαι όλη την προηγούμενη ζωη μου σαν μία ατέρμονη συνομιλία μαζί σου. Να κάνω υπερβαση του εαυτού μου μου είπες. Και ο άνθρωπος τα πάντα μπορεί ακόμα και να κολυμπήσει στα παγωμένα νερά μίας λίμνης.

Μετά από μία ζόρισμενη στιγμή στην τουαλέτα μου έτριβες το πόδι....τανίστηκα, μου είπες....

Κι όταν ενίοτε δεν ήμουν καλά με έπαιρνες τηλέφωνο να με ακούσεις.

Κόρη! Έλεγες τρυφερά και χαρούμενα και περήφανα.

Αχ τρελέ μου επιστήμονα μου λείπεις.

Θα ήθελα να σου είχα κρατήσει το χέρι.

Ναι θα κάνω όπως είπες : θα διαβάζω την ιστορία των ανθρώπων και του μέρους που επισκέπτομαι.

Αχ πάτερα...μου λείπεις...

Θα τον λάτρευες.

Έχετε αρκετά κοινά.

3.1.21

Φυλλαράκι

 Σήμερα την ώρα που η Δέσποινα σε έφερε από την πρωινή βόλτα σε τράβηξα, όπως κάνω κάθε μέρα, στην αγκαλιά μου. Και τότε είδα να αφήνεται στα σκέπασματα, από το ανοιγμένο σου χέρι, ένα μικρό πράσινο φυλλάρακι. Κρυφά το είχες αρπάξει κρυφά το έπαιζες. Δεν σε αφήνουμε να τα κρατάς γιατί τα βάζεις στο στόμα. Παιδί μου όμορφο. Γλυκό μου φυλλάρακι.....είσαι για μένα ακριβώς αυτό: όλη η πράσινη δροσιά της ζωής πάνω στο ζεστό από τις αγκαλιές μας πάπλωμα. 

6.11.20

 Όλα μέσα μας υπόγεια δουλεύουν

Αχνιστά κρυφά χαμόγελα

Και φόβοι

Εικόνες κι αναμνήσεις και οι πόνοι

Μικροί μεγάλοι αβίωτοι

Όλα μέσα μας φωλιάζουν

Με τα όνειρα κουρνιάζουν

Σαν παιδιά φοβόμαστε

Σαν παιδιά θλίβομαστε

Και η χαρά μας είναι μία τσιρίδα

Μικρή κι αθώα που αυθόρμητα έβγαινε απ' το στόμα 

Όταν ήμασταν βρέφη ακόμα.


4.11.20

Η μικρή αθώα σου τσιρίδα

Σε ευχαριστώ που μου χάρισες απλόχερα
αυτή την τέλεια τσιρίδα ευτυχίας !
Βουίζει ακόμα στα αυτιά μου η ηχώ της καθαρής χαράς..
Αγνή και ολόφρεσκη
σαν την ανατολή του ήλιου την νέα μέρα.

18.10.20

 Αγάπη μου

Έχουμε για πάντα χαθεί μέσα στους νέους μας ρόλους;

Θα μας καταπιεί η διακπεραίωση των καθημερινών μας μικρών υποθέσεων;

Θα αφήσουμε χώρο για τα άλλα, τα μεγάλα;

Με καίει η ανησυχία αγάπη μου...

Τα πράγματα μας μας έχουν....φοβάμαι μην μας καταπιούν.

Αλλά και πάλι, όχι. Πιστεύω σε εμάς και στο πόσο η λαβωμένη μας αγάπη θα βρει τρόπο να επιβιώσει.



7.9.20

Ζητάς να σε κρατάμε
Κι εσύ να εξερευνείς...
Μικρέ μου εξερευνητή....
Απλώνεις τα χεράκια σου...
Έμαθες να επιθυμείς και να ζητάς...
Και δεν έχω δει μεγαλύτερη και πιο αγνή χαρά
Από αυτή που απλώνεται στο πρόσωπό σου όταν σε περπατάμε...

6.9.20

 Η αγάπη που νιώθω για σένα γλυκό μου πλάσμα

Μου καίει την καρδιά....με γεμίζει ζέστη και φως...

Τα τρυφερά σου ματάκια....τα χεράκια σου....

Τα χεράκια σου ψάχνουν να βρουν το νήμα του κόσμου....αγγίζουν δεξιά αριστερά και μετά γεύεσαι με το στόμα τους μικρούς θησαυρούς....

Τα χεράκια σου αγγίζουν τα δικά μου...εξερευνούν τον αέρα μετά πάλι προσγειώνονται, ένας αυτοσχέδιος χορός...


Θέλω να σε αφήσω να με μαλακώσεις από τα αιχμηρά σημεία των παρελθόντων τραυμάτων μου γιατί η ευτυχία που μου χαρίζεις φτάνει στο κέντρο του πυρήνα μου....

Τα χρυσά σου τα μαλλιά....αχ αυτό σου το κεφάλι....είναι ότι πιο απαλό έχω αγγίξει και ότι στον κόσμο περισσότερο αγαπώ.

Τα αθώα σου τα γέλια! Γέλια γάργαρα, τσιριχτά, υπόκωφα, αυθόρμητα! Σε ευχαριστώ καρδιά μου.....

Φως μου.

Αρχίζεις να σκαρφαλώνεις στο στήθος μου και να παίζεις και καταλαβαίνω ότι θέλεις να κατακτήσεις τον κόσμο σου...

Έχεις κλείσει πια τους εφτά μήνες...

Η περιέργεια για τον γύρω κόσμο σου μεγάλη....μαζί με μία ανέμελη χαρά! διψάς ....

Σε παρακολουθώ με τρεμάμενη συγκίνηση.

Σου κρατώ το χέρι

Σου τραγουδώ

Σου κρατώ σκιά μέχρι να μεγαλώσεις ψυχή μου....

28.8.20

Υπήρξα

 Υπήρξα επειδή υπήρξες.

Η ανάσα σου προηγήθηκε της δικής μου.

Τα χέρια σου με πέταξαν ψηλά πριν να μπορώ ακόμα να καταλάβω τον κόσμο.

Ονειρεύτηκες την ζωή μαζί μου.

Μητέρα μανούλα μαμά.

Αχ κάποιος απόψε έβαλε την μορφή σου στο εξώφυλλό του

Και σου χάρισε λίγη ζωή ακόμα.

14.8.20

Δεύτερο καλοκαίρι

 Χωρίς εσένα

Η απουσία σου σκαλίζει την ψυχή

Ξεστρώνει τα σεντόνια του μέσα οίκου μου

Και μπλέκει τα μαλλιά μου


Σήμερα επάνω στο κρεβάτι σου

Τοποθέτησα τον όλο αθωότητα εγγονό σου...

Χαρούμενο χτυπούσε τα ποδαράκια του πάνω στην μπλε πικέ κουβέρτα

Ευτυχισμένο όταν με έβλεπε

Ανέμελο

Αυτό το πλάσμα σήμερα άγγιζε τα ίδια σημεία

Στο δωμάτιό σου

Με εκείνα που υπήρξαν το καταφύγιό σου για στερνή φορά


Πάτερα μου γλυκιέ

Αιώνιο παιδί

Θα ήθελα ναι, όσο κι αν αναρωτιέμαι για την έκβαση, να είχες γνωρίσει το παιδί μου.


Μου λείπεις και πάντα θα λείπεις.

Σε αγαπούσα με τον τρόπο τον πιο βαθύ.

Μακάρι μακάρι να είχα κάνει κάποια πράγματα διαφορετικά.

Συγχώρεσέ με...


Το "δεν θα προλάβεις Ελένη"  σου θα με στοιχειώνει για πάντα.


Από την αδερφή μου βλέπω την ίδια παγερή σιγή.

Δεν θα την ονομάσω αδιαφορία...


Όμως μέρα με τη μέρα συνειδητοποιώ πάτερα,

Ότι εγώ μόνη θα σκόρπισω στους ανέμους την ψυχή σου.

Θα έχω μαζί μου και τον Φοίβο.

Αυτό το φωτεινό πλάσμα που θα σε αγαπούσε πολύ.


9.7.20

Αχ παιδί μου...
Παιδί μου...
Ανακαλύπτεις τον κόσμο...
Με κοιτάς με το καθαρό σου βλέμμα..
Περιεργάζεσαι τα πάντα.

Δεν θέλω να καταλάβεις
Πόσο η καρδιά μου είναι πονεμένη.
Ούτε όμως να σου χαρίζω ψεύτικα χαμόγελα...
Αχ παιδί μου γλυκό μου πλάσμα
Μικρό μου αγοράκι
Πολύτιμη ύπαρξη
Απέραντη αγάπη μου

Τα χεράκια σου σκάβουν
Στην άμμο της ψυχής μου
Το κύμα ξεβράζει παλιές αναμνήσεις
Σε κοιτάζω και πάω μπροστά μα και πίσω
Αχ παιδί μου..

Ναι έχασα την δική μου μαμά.
Την δική μου μήτρα
Την δική μου σημαδούρα πάνω στη γη.
Αχ παιδί μου,
Πια δεν τρέμω για μένα
Αλλά για εσένα...
Τόση η αγάπη που σου έχω
Ένα σύμπαν ολόκληρο φιλιών
Αγκαλιά σε παίρνω και γαληνεύει το είναι σου.

Ναι, την έχασα.
Καταλάβαινα τον πόνο.
Οι διακοπές μας στην Κεφαλλονιά διακόπηκαν
Με τραγικό τρόπο.
Ήμασταν για χορό σε μία ντίσκο.
Πήγαμε στο νοσοκομείο γιατί το πόδι την πονούσε.
Πόση ώρα πάλεψε να το κρύψει;
Πόσο μόνη μέσα στην αγωνία της.
Με δυο παιδιά να κρέμονται από εκείνη.
Με τη θλίψη της αργής συνειδητοποίησης
Ότι η απλή καθημερινή ευτυχία δεν της ανήκει.
Με το βάρος ότι δεν ανήκε πια ούτε σε εμάς τους υπόλοιπους.

Πόσοι χοροί της ζωής μου στοιχειώθηκαν;
Έβαλα στον χορό της ζωής τον πανικό και τον πόνο και τον φόβο...σαν εκείνο το βραδύ της απότομης διακοπής της ψευδαίσθησης ότι είμαστε ακόμα ευτυχισμένοι να έμεινε μέσα μου αναλλοίωτο.

Όμως ο δικός μας χορός αγάπη μου γλυκιά,
Κεφάλι μου χρυσό και τρυφερό,
Θέλω να έχει τον ανέμελο χαρούμενο ρυθμό του.
Γι αυτό τα γράφω παιδί μου γλυκό.
Και μέσα μου τα μαρτυράω όταν απαλά
Σου τραγουδώ για καληνύχτα.

2.7.20

Η ζωή σου μετρά  3.551 ώρες.
Τα χεράκια σου και τα ματάκια σου με συγκλονίζουν.
Η κούραση είναι μεγάλη.
Σιγά σιγά κατανοώ την αποκαθήλωση της ατομικότητας μου.
Η νέα μου διάσταση μαζί σου μου δίνει πνοή.
Τα αστεράκια ψιθυρίζουν το όνομά σου.
Ο πατέρας μου μου λείπει.
Μακάρι να σε είχε γνωρίσει.
Θα του γλυκαίνες την καρδιά.
Θα σε αγαπάω πάντα όπως τώρα.
Ότι κι αν κάνεις,
οποίος κι αν γίνεις,
γιοκαρίνι μου.

26.5.20

Τα παιδιά μας...
Θα είναι οι πρωταγωνιστές της δικής τους ιστορίας...
Όλα αρχίζουν ξανά.

4.5.20

Πρώτη φορά είδα το σώμα μου έτσι στρογγυλό...
Όταν ρώτησα τι σημαίνει μου είπαν : μαμά.
Θέλω να δώσω στο παιδί μου κάτι χειροπιαστό τόσο που θα το κρατά μία ζωη ολόκληρη σαν φυλαχτό.

2.5.20

Διέσχισα πολλές θάλασσες
για να βρεθώ σε τούτο το απάνεμο λιμάνι

Έχω όμως την ανάγκη
να συνεχίσω να θυμάμαι ποια είμαι.

28.4.20

Σήμερα για πρώτη φορά μπόρεσες να κρατήσεις σηκωμένο το κεφαλακι σου για λίγη ώρα ενώ ακούγαμε το τραγούδι "το μικρό μπιζέλι". Θυμάμαι ακόμα το πρώτο σου χαμόγελο δειλό και αχνό, στις 19/3. Πλέον μας χαμογελάς με έναν τρόπο διάπλατο και καθάριο. Στρώνουμε στο χαλί του σαλονιού το ροζ μικρό πάπλωμα κι εσένα πάνω με τα παιχνίδια σου κι εξερευνείς τον κόσμο μωρό μου.. κάθε μέρα λίγο πιο πολύ.

1.4.20

Το πρώτο...

Πριν λίγες μέρες μου χάρισες το πρώτο σου χαμόγελο!
Την ώρα που σε άλλαζα σταμάτησες τις αντανακλαστικές κινήσεις σου με κοίταξες και μου χαμογέλασες βαθιά! Ένα αθώο τεράστιο εγκαρδίο χαμόγελο.
Σε ευχαριστώ παιδί μου που υπάρχεις σε αυτόν τον άγριο κόσμο και που μου χαμογελάς.
Μετά το βραδύ πάλι, αργά τη νύχτα όταν σε άλλαζα θέση στο στήθος..κάτω από το αμυδρό φως της υδρογείου πόσα χαμόγελα μου χάρισες!
Φως μου...
Ο χρόνος σταμάτησε καθώς σε κοίταζα.
Γεννήθηκες στα χρόνια της χολέρας,
ακριβώς τη στιγμή που ο κόσμος σε χρειαζόταν.

5.3.20

Τον έχασα.... τον έχασα για πάντα.
Τον μπαμπάκα μου....
Η καρδία αιμορραγεί...η ψυχή σφίγγει τα δόντια...
Ματώνω που έφυγες μονός....
Που δεν ήμουν εκεί...
Που ανησυχούσες τόσο για εμένα και τη ζωή μου...
Ματώνω για τα πικρά λόγια και τις ακόμα πιο πικρές ελλείψεις επικοινωνίας και επαφής.
Ματώνω για όσα δεν άφησες να περάσουν ανάμεσά μας ... όπως την αγάπη μας.
Μέσα από χαραμάδες....
Μακάρι να ήταν όλα αλλιώς...
Και να έβλεπες τον εγγονό σου και να έλιωνες από αγάπη....
Μα αν ήταν αλλιώς θα ήσουν κι εσύ άλλος.
Και εγώ σε αγάπησα: ακριβώς έτσι όπως ήσουν και υπήρξες.....
Σε έχω μέσα μου σαν φως.
Έτσι ονόμασα το γιο μου.

22.2.20

Κι όμως μόνη..

Πόσο μου λείπει ένας σύντροφος ώριμος...
Που μετά από καβγά - αν επιτρέψει και τον κάνει- θα γυρίσει στο σπίτι με χαμόγελο και θα προσπαθήσει ανεξάρτητα του ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο να γεφυρώσει το χάσμα.
Κορίτσι μου, θα μου πει... δεν θέλω να μιλάμε έτσι ο ένας στον άλλο. Μην τυραννάς τον εαυτό σου. Περνάς μία πολύ ιδιαίτερή συναισθηματικά φάση και θέλω να μου λες πως νιώθεις και θέλω να με αφήνεις να είμαι δίπλα σου... και στο παιδί. Δεν ξέρω γιατί αντέδρασες έτσι μα θέλω να κάνω ότι χρειάζεται για να νιώσεις καλύτερα και θέλω να με βοηθήσεις να καταλάβω.
Αντί αυτού έχω απέναντί μου το αιώνιο παθητικό φοβισμένο θυμωμένο θύμα.
Κανένα περιθώριο επαφής.
Καμία ελπίδα ότι τη μοναξιά μου απλά τη φαντάστηκα...ότι είναι αποκλειστικά ιδέα δική μου.
Πόσο ξεκάθαρα φωτίζονται οι ελλείψεις όταν η αγάπη στην πιο ανώτερη μορφή της είναι αναγκαία από τις συνθήκες.

12.2.20

5.2.2020

Ώρα 15.20
Σε περίμενα. Μήνες και μέρες και νύχτες.
Ξέρω ότι άκουγες το τραγούδι της ψυχής και της αγάπης μου.
Μέρες και ώρες και μήνες.
Ξέρω ότι υιέ μου, γιε μου, γιοκάκι μου, γιοκαρίνι μου, την αγάπη αυτή που νιώθω να αναβλύζει στην ψυχή μου μπορεί να μην την καταλάβεις... τον κρυφό μου πόνο για την απώλεια που ενυπάρχει σε κάθε κοινή διαδρομή, την αγωνία μου για τον πόνο που μέσα στο διαβα της ζωής είσαι προορισμένο να βιώσεις...
Αυτή η αγάπη μου ζεσταίνει την ψυχή, μου τρύπα την ύπαρξη, με συντροφεύει τα βράδια,
με κάνει να κοιτάω με αγαλλίαση την άκρη του ενός ματιού σου που κάπως συνομωτικά εξερευνά τον κόσμο και το σώμα μου όταν σε θηλάζω..
Αυτή τη χαμένη αθωότητα όλων στο βλέμμα σου επάνω στολισμένη ποτέ δεν θα ξεχάσω.
Σε ευχαριστώ που μου τη θύμισες...
Τι κι αν κάποτε γίνεις άντρας, παλικάρι ολόκληρο ή ένας γέρος με λευκά μαλλιά;
Για εμένα πάντα μα πάντα μα πάντα θα είσαι -έστω και χωρίς να το ξέρεις -το μικρό μου γιοκαρίνι που κούρνιασε μέσα μου εννιά μήνες, που με έκανε μητέρα, που αρπάζε το στήθος μου με μία πρωτόγονη αγωνία, που αφού έπινε βυθιζόταν εν αγνοία του στον πιο χαρμόσυνο ρεμβασμό, που έκανε από τα ματιά μου να τρέξουν τα πιο γλυκά δάκρυα όλου του κόσμου.