16.12.19

Φρικτές αλήθειες

Οι φρικτές αλήθειες πονάνε.
Δεν είναι εύκολο να διαχειριστείς το
Θάνατο κάποιου που λατρεύεις. Η ψυχική σου υγεία απειλείται βαθιά από την απώλεια! Πονάς και ενδέχεται να φέρεσαι με όχι όλη την ευαισθησία που διαθέτεις προκειμένου να επιβιώσεις... το να νιώθεις σε κάνει λιγότερο αποτελεσματικό. Πρέπει όλα να τα φροντίσεις, ειδικά αν δεν έχεις στήριξη από αλλού, αλλά μόνο εμπόδια, αυτό είναι ένα τιτάνιο έργο!
Ειδικά αν ο πόνος διαφορετικά θα έλιωνε την καρδία σου, πρέπει να βρεις ένα τρόπο να σταθείς. Να μαζέψεις τα κομμάτια σου, να συνεχίσεις να υπάρχεις. Η διαφύλαξη της ψυχικής σου υγείας, ειδικά αν είσαι φροντιστής υπό τόσο αντίξοες συνθήκες, είναι το παν και εξηγεί πολλές από τις συμπεριφορές σου.
Μία υγιής σχέση αγάπης συχνά δίνει τη δύναμή να σταθείς δίπλα στον άνθρωπο που χάνεις, να αντέξεις το χέρι να κρατάς χωρίς να διαλύεται το μέσα σου...
Όταν όμως αυτή η σχέση δεν υπάρχει?
Τότε να σε συμπονείς!
Έπρεπε κάπως να αντέξεις.

29.11.19

Σήμερα, δεν το πιστεύω ακόμα, διστάζω, αλλά μου δόθηκε ένα δώρο.
Είδα ξεκάθαρα πως κινείται,
στα μουλωχτά και πίσω από την πλάτη μου.
Καμία ανοχή πια.
Τ'έρμα η καλή κορόιδο εγώ.
Και λυπάμαι πατέρα, αλλά καμία τύψη για το πώς θα διαχειριστώ
από εδώ και πέρα το θέμα των εστιών.
Οποιαδήποτε συμφωνία δεν έρχεται από τον πατριάρχη είναι μια κακιά συμφωνία.
Όχι βέβαια.
Τα λεφτά που θα χάσω δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτό που κερδίζω σήμερα:
την κραταιά αγάπη που πλέον διεκδικώ από κάθε γύρω μου,
εξ αίματος συγγενή και μη, ιδίως μη.
Γιατί από το αίμα χαίρι δεν είδαμε.
Είδαμε τον χειρότερο εαυτό και το ποδοπάτημα του άλλου
στο βωμό του ατομικού συμφέροντος.
Μην κλαις όμως και μην ταράζεις
αυτό το γλυκά αθώο πλάσμα,
σκέψου ότι όλα θα είναι τακτοποιημένα όταν έρθει
και καθαρά σαν γάργαρο νεράκι της πηγής. 

20.11.19

Χρόνια σου πολλά αγάπη μου.
Λυπάμαι πάρα πολύ που δεν είμαι μέσα μαζί σου τώρα να σε κρατάω αγκαλιά και να σβήσουμε τα κεράκια.
Όταν είδα τον δείκτη στις δώδεκα πάγωσα.
Λυπάμαι αλλά μου μάτωσες την καρδιά.
Και είναι ευαίσθητη αυτή η καρδιά και είσαι ο κόσμος της όλος.
Χρόνια σου πολλά ομορφιά μου.
Κι ας μην με ακούς. Για εμένα τα γενέθλιά σου είναι ιερά, κι ας μην το πιστεύεις.
Θέλω να σε δω να μεγαλώνεις το παιδί μας και να μεγαλώνεις κι εσύ και να γελάμε και να κάνουμε ταξίδια και να εξελίσσεσαι.
Να είσαι ευτυχισμένη μωρό μου.
Να δω τις τρίχες στα μαλλιά να πέφτουν, να είμαι εκεί μέσα στη νύχτα και να τα κάνω όλα φωτεινά.
Χρόνια σου πολλά, γερά, εκθαμβωτικά, γάργαρα.
Πες ότι ήμουν εκεί, πες ότι ποτέ δεν με έδιωξες.


11.11.19

Όταν χάνεις κάποιον χωρίς να σαι κοντά,
όταν είναι αυτός που σε έπλασε με ένα κομμάτι έρωτα,
τότε είναι αυτό το τσουχτερό πράγμα
που κολλάει στην ψυχή σου για πάντα,
είναι ο πόνος.
Γίνεται η ψυχή σου τσουχτερή.

9.11.19

Αχ, σκέφτομαι, να σε είχα εδώ, να ήσουν γερός και καλά,
να μοραζόμουν μαζί σου την τόση ευτυχία,
τη χαρά μου όλη,
να μην είχες λέει πρόβλημα κανένα με αυτή τη χαρά,
να ήταν μια χαρά που την εγκρίνεις,
να μην ένιωθες τα γρανάζια της μοναξιάς και της δυστυχίας να σε τρώνε,
να μπορούσες κι εσύ να χαρείς με τη χαρά,
να είχες εργαλεία να μιλήσεις,
να εκφράσεις, να ζητήσεις,
να προσεγγίσεις,
να αγαπήσεις...

Αχ πατερούλη μου,
ζητάω πολλά; 

29.10.19

Συνεδρία

Πολύ σημαντικό αυτό που σήμερα αγγίξαμε:

Ποτέ δεν έκανε χώρο για εμάς, με την έννοια της φροντίδας.

Είχε το δικό του χώρο. Εάν μπορούσα να βολευτώ εκεί καλώς.

Να πάω με το πρόγραμμα και τους ρυθμούς του και τον τρόπο του.

Διαφορετικά, όταν κάποια στιγμή δικαιολογημένα ήθελα να κάτσω να ξαποστάσω,

να ξεδιπλωθώ, να ανασάνω και έλεγα στοπ, δεχόμουν επίθεση (ή αδιαφορία)...

Οι ενοχές μου τεράστιες. Είχα ενοχές (λάθος). Έτρεχα να καλύψω την απόσταση (λάθος).

Η πλήρως διαστρεβλωμένη έννοια της φροντίδας που θα έπρεπε να είχα λάβει, έτσι όπως τώρα εγώ την έδινα.

Για να βρεθούμε κάπου, να συναντηθούμε.

Εξαιρετικά ενδεικτική η ανάμνηση με το σπίτι. Χωρίς κλειδιά, χωρίς δωμάτιο, μόνο κάτι παπλώματα παλιά.

Στερούνταν της ικανότητας παροχής φροντίδας, δημιουργίας χώρου.

Κουτσοί, στραβοί, ανάπηροι άνθρωποι....γιατί;


14.10.19

Μπαμπακάκι μου,
σε αγαπώ και μου λείπεις.
Πάντα θα σε έχω μέσα μου σαν την πιο βαθιά μου ρίζα.
Την τσαχπινιά σου, το χιούμορ, τις γνώσεις, το ευ ζειν, την ποίηση,
την αγάπη που μου έδωσες με τον τρόπο που μπορούσες.
Πάντα θα ζεις μέσα μου λατρεία μου.
Σε χαιρετίζω.

Η κόρη σου,
αυτή για την οποία τόσες φορές δήλωσες την περηφάνια σου.
Μακάρι να υπάρχεις σε μια ακατανόητη μορφή, εκεί ψηλά με τα πουλιά
και τους πλανήτες,
ελεύθερος πια αγαπημένε μου.


Βουρκώνω και είμαι ευγνώμων που υπήρξες εδώ μαζί μου και με φρόντισες,
όπως μπορούσες. 
Μου λείπεις συνοδοιπόρε μου.


1.10.19

πόσο εύστοχη...

για άλλη μια φορά...

Ο φόβος μην χάσω εμένα.

Μπροστά στο καινούργιο του άλλου.

Ο φόβος μην απορροφηθώ και εξαφανιστώ.

Ο φόβος που με οδήγησε (συμβολικά και χωρίς να το ξέρω) να δώσω τα πράγματά μου.

Το σκεφτόμουν όταν τα έδινα, ήθελα;

Έδινα σχήμα και μορφή στην απώλεια ενός κομματιού του εαυτού μου.

Η φροντίδα του άλλου με κατακυριεύει.

Δεν με αφήνει να έχω το χώρο εγώ.

Με απειλεί αυτή η καινούργια απειλή.

Εσύ και το μωρό σου,

εγώ και το μωρό μου.

Με απειλεί το να βάζω τον εαυτό μου στο ρόλο εκείνου που φροντίζει.

Σε δεύτερη μοίρα λοιπόν.

Κρατάω μια τυπικότητα.

Κρατάω μια υγιή απόσταση.

Σε αγαπώ ως άνθρωπο αλλά αυτή τη στιγμή έχω να επικεντρωθώ στον εαυτό μου

και δεν μπορώ να είμαι η καλύτερη φίλη στο κομμάτι αυτό.

Δεν μπορώ να σε φροντίσω γιατί έχω να φροντίζω εμένα.

Εμένα.

Ε μ έ ν α.


21.9.19

ΑΔΕΡΦΑΓΑΠΗ



θυμάμαι όταν ήμασταν ακόμα μικρά,

τοσοδούλικα

και μαλώναμε

και σε έβλεπα να κλαις

είχες ένα λευκό σημάδι στο πρόσωπο
-δεν είχες αρκετή μελανίνη,
έτσι μας είπαν

και κάθε φορά
την ώρα εκείνη
κοιτούσα το μουτράκι σου
με το σημάδι

και ράγιζε η καρδιά μου

σε λυπόμουν και σε αγαπούσα τόσο πολύ
που δεν μπορούσα με τίποτα να σου θυμώσω

ακόμα κι αν ήξερα ή πίστευα ότι είχες άδικο.

Πάντα το λευκό σου σημάδι
στο κλαμμένο σου μουτράκι με νικούσε. 

3.9.19

Ένας ολοκληρωμένος τάφος...

Ένας τάφος φροντισμένος
φέρει μέσα του τόση δυσκολία
σαν να σηκώνεις όλο αυτό το αγέρωχο μάρμαρο στους ώμους σου
όλο του το λευκό βαμμένο από τα γράμματα
που έμελλε να χαραχτούν πάνω του για πάντα.

Ένα μνήμα είναι μνήμη και η μνήμη είναι πόνος.
Πώς να υπάρξει μέσα σε χαμένα νιάτα χαρα;
Μικρό κόκκινο τριαντάφυλλο, ακόμα στέκεις.
Στολίζεις τον πόνο
χαιδεύεις τα δάκρυα
καλημερίζεις τον ήλιο
κι ας σου τρώει το δέρμα.

Ένας τάφος που φρόντισα κι εκείνος
με φρόντισε πίσω.
Μα σαν να με έγδαρε όλη αυτή η φροντίδα κι η ομορφιά
δίπλα σε τόση νεκρική ησυχία.
Δίπλα στην απουσία που σηματοδοτεί αυτό που πέρασε.
Κι αυτό που θα περάσουμε όλοι.
Η ησυχία είναι ανίκητη, αμειλικτη.

Μα μέσα μου φέρω τη ζωή.
Γλυκό μου πλάσμα,
γλυκό χαμόγελο,
που φανερά πια ανθίζεις.
Μέρος του κύκλου είμαστε
και ήρθες κι εσύ να ξεκινήσεις τη δική σου κουκίδα.
Μικρό μου πλάσμα,
με οδηγείς σε κάτι τόσο μεγάλο.
Μας οδηγείς εκεί που ακόμα δεν πατήσαμε.
Στο νέο, το καινούργιο.

Σε ευχαριστώ αγάπη μου. 

22.8.19

Το να μεγαλώνει ο γονιός σου είναι σαν να έχεις ένα μωρό..
Όπως τα μωράκια είναι ανήμπορα, έτσι κι αυτός.
Όπως βοηθάς τα μωράκια να μεγαλώσουν, έτσι πρέπει να βοηθήσεις κι αυτόν.
Και για τον ηλικιωμένο η φυσική εξέλιξη είναι ο θάνατος.
Πρέπει να "του κρατάς το χέρι", στην πιο οδυνηρή στιγμή της κοινής σας ζωής.
Το καταφέρνουν λίγοι..

Απομεινάρια μιας ζωής

Σήμερα πήγα στο σπίτι..
Μύρισα τα φανελάκια σου και ήσουν εκεί..
Πόσο μου έλειψες κακομοίρη μου..
Αγκάλιασα το βάζο με την τέφρα σου
γιατί ήθελα να αγκαλιάσω το αγαπημένο σου σώμα, την πονεμένη σου ψυχή.
Λατρεία μου. Γεράκο μου.
Το bedadin, η nivea σου, όλα τα φάρμακα και οι βιταμίνες σου.. Σε απογυμνώσαμε από αυτά. Για το καλό σου.. το μπαστούνι σου: get up and go! Με πόση δύναμη ψυχής, με πόση αξιοπρέπεια, υπέμεινες το δρόμο της φθοράς. Και το χιούμορ σου.. Αχ το χιούμορ. Αυτό μου επιβεβαίωνε ότι πάντα με αγαπάς.
Κατάφερα να σώσω τις λεμονιές σου..
Πόσο καθαρό ήταν το σπίτι, προσπάθησα να το διατηρήσω έτσι. Γλυκιέ μου, ιδιαίτερε πατέρα. Τα βιβλία σου, τα γράμματά σου, ο υπολογιστής, το κινητό.. αναμνήσεις.. αυτά που μένουν πίσω και μας καίνε την ψυχή.
Και όλα σε θυμίζουν. Τα γλυκά σου τα φιλιά.
Τα όμορφα λόγια που είπαμε. Τα τραγούδια που μου έδινες. Η τέχνη που μου έδειχνες. Και όλη η ποίηση πατέρα. Κατοικούν όλα σε εκείνο το σπίτι.. Πόσο μου λείπεις. Η πλευρά σου που αφηνόταν, εκείνο το "κόρη!" που λεγες με καμάρι, εκείνος ο τρόπος σου να θαυμάζεις την ομορφιά.. Ο Ελύτης με τον οποίο με συνέδεσες. Η τέχνη της επιβίωσης και η υπέρβαση του εαυτού μας ως στόχοι ζωής, το πάθος.. Αχ πατέρα. Πάντα μα πάντα μέσα μου θα ζεις. Κι επειδή κανείς εδώ δεν ενδιαφέρεται, θα πάρω την τέφρα σου μαζί μου.. θα χτίσω ένα εικονοστάσι της αγάπης μου, θα τη φυλάξω εκεί μέσα. Πάντα θα θυμάμαι που έφυγες νιώθοντας πλήρης και ακούγοντας κλασική μουσική.
Πονάω. Μου λείπεις.
Σε αγαπάω.
Η αιώνια κόρη σου.

25.7.19

Η δημιουργία και η Τέχνη είναι μια ευχή που γράφεις
με το μελάνι της ψυχής σε ένα χαρτάκι και κλείνεις καλά μέσα στο μπουκάλι.
Μετά πετάς το μπουκάλι στο πέλαγος με την ελπίδα κάποιος να διαβάσει το μήνυμα.
Η Μοναξιά της Εποχής είναι ενίοτε αβάσταχτη...

18.7.19

Να φύγω, να φύγω!

Σήμερα πέταξα πάνω από μια αίσθηση ελευθερίας στη συνεδρία μας...
ω τι ωραία αίσθηση!
Να αλλάξεις συμβολισμό, μου είπες.
Να αλλάξεις τη θέση σου στο σύμπαν.
Από κάποιον που υπηρετεί τις ζωές των άλλων, λύνει τα προβλήματα άλλων, χωρίς να έχει χώρο για τον ίδιο, σε κάποιον που ζει για τον εαυτό του πρωτίστως.
Τι όμορφες επιθυμίες,
δυνατές, σαν ηφαίστειο πάνω στον ήλιο.
Καλοκαίρι, ακόμα ούτε μια ακρίτσα σου δεν έσκυψα να πιάσω,
κι όμως σε μυρίζω,
με όλα σου τα αρώματα.

17.7.19

Κάθομαι στο μπαλκόνι, το αεράκι μου χτυπάει την πλάτη.
Η απόγνωση της μοναξιάς με βαραίνει όμως γεμίζω τόση χαρά με το βάρος αυτό.
Είναι πολυτέλεια το να μπορώ να νιώθω πόσο μόνη είμαι, τώρα που έχω χρόνο να το αντιληφθώ. Είμαι κάτω από το ποτάμι της προθεσμίας και έτσι μπορώ και νιώθω τον χρόνο. Διψάω για άνθρωπο, διψάω για επαφή.
Η πόρτα της καλής μου καλά κλεισμένη.
Κουράστηκα να χτυπάω σε κλειστές πόρτες.
Θέλω να μπω μέσα σε μια πόρτα ανοιχτή.
Μαζί με το στομάχι μου που ανακατεύεται νιώθω μέσα μου να πιάνει τόπο η ζωή.
Η απόγνωση, πάντα κάπου οδηγεί.
Η απόγνωση σημαίνει πως είσαι ακόμα ζωντανή.

11.7.19

Εκεί που ρέει η αλήθεια...
όταν χαϊδεύεις στον ήλιο τα μαλλιά σου
και ακουμπάς τα τρωτά σου σημεία
θέλοντας να αλλάξεις
τη δική σου ροή...

Εκεί που πιάνει ο ένας το πρόσωπο του άλλου
και κολυμπάνε μαζί μέσα στην αγάπη,

εκεί που όλοι είμαστε μικροί ακόμα
ανέτοιμοι και όμως, τα δίνουμε όλα...

Εκεί που κατοικούν τα ωραία τραγούδια,
οι αλησμόνητες συγνώμες,
τα τρυφερά σου λόγια
και τα δικά μου.

Εκεί που η ώρα είναι πάντα
ακίνητη στο τώρα.
Με πήγε χθες το βράδυ τ' αεράκι που άγγιζε
την απαλή κουτρίνα.

Θολή η νύχτα,
τα αστέρια όμως μοιάζουν καθαρά,
σαν τότε που για πρώτη φορά ένιωσα την καρδιά μου να πάλλεται.
Έχει τόση δύναμη αυτή η επαφή.
Εκεί στη νύχτα, ευχαριστώ το ρεύμα της ζωής
κι εσένα που με άφησες μέσα του να κυλήσω. 

4.7.19

Όταν αφηνόσουν
απλός κι ελεύθερος.

       απλά κι ελεύθερα
       μας αγαπούσες.

             Στην πραγματικότητα όμως
              ακόμα και τότε πάλευες.
     
                Οι φοβοι σου δεν άφηναν να τους ξεφύγει
                                                                             α ν ά σ α. 

30.6.19

Μπορείς να νιώσεις το θέρος
να σου ζεματάει την ψυχή;
Να υποταχθείς στη μαγεία μιας βραδιάς
γεμάτης άστρα;
Να μη φοβάσαι τη μεγάλη πτώση
στα μέσα σου άδυτα,
να ευλογείς το χρόνο που περνά;
Μπορείς σιωπηλή να αφουγκραστείς
τη σιωπή μιας εικόνας γεμάτης ήχους της φύσης;
Να έρθεις σε επαφή με τη δική σου ζωτική
ορμή;
Όλα τα μπορείς, το ξέρω..
Πάρε με μαζί.

16.6.19

"Θέλω να ξαναρχίσει ο διάλογος της αγάπης μας"
μου έγραψες με τα χεράκια σου στις 27.8.2017...

Δεν είπες μεταξύ πατέρα και κόρης είπες "της αγάπης μας".

Αχ μπαμπάκα μου.... πόσο σε αγαπώ γλυκιέ μου, σε ευχαριστώ για αυτή την αναπάντεχη κρούση σου στο κινητό μου....Χθες έκλαιγα και σε σκεφτόμουν τόσο μα τόσο πολύ και σου ζήτησα ένα σημάδι...ότι όλα έγιναν έτσι όπως έπρεπε, ότι είσαι καλά...

Να είσαι καλά, να είσαι καλά με τη μαμάκα και εγώ όλα θα τα φροντίσω...

Να με και να μας φροντίζετε...

Σας λατρεύω.

Η κόρη σας. 

10.6.19

Σήμερα άκουσα στο τηλέφωνο,

τον κλασικό φοβισμένο εαυτό σου...

Άραγε εσύ μπορείς και σε ακούς πίσω από την όλο έμφαση φωνή σου..

Πρέπει να καταλάβεις πόσο υπεραμύνεσαι.

Αυτό είναι οι πληγωμένοι.

Άνθρωποι που υπεραμύνονται αδερφή μου.

Πας να μείνεις μακριά μου αλλά με βρίσκεις σε ένα ηλιοβασίλεμα.

Ο πατέρας μας ρομαντικός.

Ο παππούς μας γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Καταγωγή από Καρδίτσα.

Καρδούλα μου μικρή άραγε χτυπάς;

Νομίζω μπορώ και σε ακούω.

8.6.19

 Κακομοίρη μου..
Πόσο μου λείπεις.
Όταν χάνεται ένας άνθρωπος,
χάνεται ένα σύμπαν ολόκληρο.
Σκέφτομαι τη μορφή σου να κάθεται κάπου,
σε μια ταβέρνα από την οποία περνάω.
Δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να δω τα λευκά σου μαλλιά. Το γνώριμο κεφάλι σου. Δεν είπαμε το αντίο πατέρα.
Πόσο λυπάμαι.
Μα δεν αλλάζει. Και όλα γίνονται όπως γίνονται στο βαθμό που τα αντέχουμε.
Νομίζω ήσουν ήρεμος. Έκανα τη σκέψη ότι προτιμώ τα χέρια της Χρύσας, από εκείνα της Μαρίνας. Μπορεί να τα προτίμησες κι εσύ.
Το πένθος μου μοιάζει αόρατο.
Μα εγώ το νιώθω παντού.
Μου λείπεις, οι ωραίες στιγμές σου.
Το σπάνιο γελάκι σου, το πονηρό.
Ιππότη των δασών.
Μου λείπει η ματιά σου, η ηθική σου
η καθαρή, η έντιμη.
Τα ιδανικά σου.
Σέιχ - Σου, το πολύπαθον.
Πόση αμηχανία και πόση ανημπορία
ένιωθες μπροστά μας πατέρα.
Αμήχανος στον πατρικό σου ρόλο,
αμηχανος στην εκδήλωση μιας ευαισθησίας που αγκαλιάζε μόνο το χαρτί και τις γάτες σου.
Σήμερα το βλέμμα μου έπεσε πάνω στη φωτογραφία σου που έχω στο πορτοφόλι μου. Δεν άντεξα να το κρατήσω εκεί πολλή  ώρα.
Σε αγάπησα κι εσύ εμάς.
Ο φόβος όμως μας έδεσε πολύ
Φόβος, φθόνος, θυμός, εγωισμός.
Με δίδαξες.

26.5.19

Πόσες στιγμές ωραιότητας εξασφάλισες φέτος στον εαυτό σου;

Χάνεσαι με ευχαρίστηση στο πέλαγος της πληροφορίας,

μα θα πρέπει να θυμάσαι να χρησιμοποιείς και τις διαστάσεις του κορμιού σου..

Θυμάσαι;

Κάποτε κυνηγήσαμε με το αμάξι σου
ένα ολόκληρο ηλιοβασίλεμα.

Από τότε σωπάσαμε για πολλά χρόνια,
σαν να μας έφτανε το άγγιγμα του ωραίου που βιώσαμε.

Όμως εμένα ακόμα μου λείπουν τα ηλιοβασιλέματα
και αυτό που δεν ξέρω είναι
γιατί έπαψα να τα κηνυγάω.

Η απώλεια του εαυτού μέσα στο μαζί είναι αναπόφευκτη,
μα και η επανεύρεσή του επίσης...

18.5.19

Διαβάζω για παλαιότερες εποχές και σε σκέφτομαι. Η νοσταλγία βαριά απόψε. Έξω έρχεται το καλοκαίρι μα εσύ λείπεις.
Τα τελευταία σου Χριστούγεννα δεν τα  γιορτάσαμε μαζί..
Πόσο λυπάμαι για το κοντά που δεν ήρθαμε.
Μόνο το αγγίξαμε με τα ακροδάχτυλα των χεριών μας.
Πόσο λυπάμαι πατέρα, αγάπη μου μεγάλη.
Οι εποχές περνάνε γρήγορα, δεν σταματούν να σε κλάψουν.
Μα σε κλαίω, σε κλαίω εγώ, μοναχικό μου στολίδι.
Λευκό στο λαιμό μου μεταγιόν.
Μετά το θάνατο θα σε έχω κοντά μου.
Πάντα ήξερα ότι μας αγαπάς.
Κι ας κάνεις λίγα.
Έχω υπάρξει κι εγώ αμελής.
Έχω καταλάβει κι εγώ πόσο δύσκολο μου είναι το βαρίδι της ευθύνης.
Η μοίρα σου έπαιξε γερό παιχνίδι.
Είπες ότι είσαι περήφανος που μας μεγάλωσες μόνος. Αυτό έλεγες στη μαρίνα.
Να είσαι. Να είσαι..
Γλυκιέ μου πατέρα, μεγάλη μάχη έκανες.
Φοβόσουν μην άθελά σου μαρτυρήσεις το ποσό έτρεμε η ψυχούλα σου.
Πρώτα από όλα πάλευες με εσένα.
Με τα κομμάτια σου για τα οποία ντρεπόσουν. Εκείνα της αδυναμίας.
Μετά ήταν ο εγωισμός.
Πατέρα μου, δεν φοβάσαι το θάνατο μου είπες.
Μακάρι να το εννοούσες.
Μέσα μου θα σε έχω πάντα εγώ.

15.5.19

Είναι που σε έβλεπα σαν ένα πρόβλημα προς διαχείριση. Είναι που δεν σε άκουγα με την καρδιά μου.
Την είχες πονέσει τόσο αυτή την καρδιά.
Είναι που δεν σε πήγα εκείνη τη βόλτα μωρό μου. Γεράκο μου.
Τίναξες από πάνω σου το χέρι μου που σε χάιδευε με οίκτο. Γνήσιος.
Μου λείπεις ψυχή μου. Κοιμήσου τον ύπνο της γαλήνης. Τα άστρα να σου τραγουδούν, το φεγγάρι να σε λούζει, ο ήλιος να σε γεμίζει λάμψη, ο ουρανός να σε ανυψώνει.
Κοιμήσου άγγελε μου.
Συγχώρεσε την προδοσία μας, υμών που ζούμε εδώ κάτω στη γη.

12.5.19

Το καταλαβαινε ότι δεν ήταν καλά.
Έβηχε ξέπνοος.
Αυτό που πήρα σαν σημάδι βελτίωσης δεν ήταν παρά η τελευταία του προσπάθεια να αρθρώσει λόγο:
Που είστε? Με θυμό και αγωνία.
Ελένη δεν θα προλάβεις.

Το τελευταίο "αντίο" σου θα με στοιχειώνει πάντα.
Εγώ τον μπαμπά μου τον αγαπούσα.

Πολύ.

Θα ήθελα να τον ξέρω περισσότερο, να μου μιλάει περισσότερο γλυκά και τρυφερά.

Να μου λέει τα δικά του.

Να με γεμίζει με ενθουσιασμό για τις ομορφιές της ζωής.

Μου έλεγε βέβαια, κοίτα Ελένη, την ομορφιά του ηλιοβασιλέματος..αλλά αμέσως μετά το συμπλήρωνε με ένα "δεν ξέρετε να εκτιμάτε....το βλέμμα σας είναι αδιάφορο".

Σχεδόν ότι έκανε συνοδυεόταν από μια επίκριση μετά...κοίτα μπαμπά, πόσο καλά σε βλέπω.

Η χρόνια αγωνία σου για το μεγάλωμά μας έγινε ένα ατελείωτο παράπονο, μια ηχηρή επίκριση.

Θα ήθελα να μου μιλάει πιο πολύ για τις νομικές του μάχες. Να με θεωρεί ισάξιο συνομιλιτή.

Όχι μια φορά στα τόσα χρόνια, όποτε ένιωθε ότι είναι η στιγμή.

Θα ήθελα να με ρωτούσε πώς είμαι και τι κάνω αντί να με παίρνει τηλέφωνο για να μου θυμίσει τη μια ή την άλλη δουλειά που έπρεπε να γίνουν. Η αντί να πρέπει όταν τον παίρνω εγώ να το κάνει πάντα να είναι για τα λεφτά και να νιώθω ότι είμαι μια οικονομική ρουφήχτρα.

Θα ήθελα να μην με τραβολογάει με το ζόρι στη Χαλκιδική για να παίξει ρακέτες ενώ ήμουν αδιάθετη και είχα μόλις χάσει τη μαμά μου. Να μπορεί να μου πει "μικρή μου, θα κάτσουμε εδώ αφού δεν νιώθεις καλά, πάνω απ' όλα θέλω να είσαι χαρούμενη".

Ποτέ κανείς δεν με είπε "μικρή μου" και ποτέ κανείς δεν θυμάμαι να με αντιμετώπισε ως μικρή.

Θα ήθελα τόσο πολύ να είχα υπάρξει η μικρή τους με τον ίδιο τρόπο που τα παιδιά μου θα τα αντιμετωπίζω ως μικρά και θα αναλαμβάνω την ευθύνη απέναντί τους και απέναντι σε μένα.

Όταν είπα στη μαμά ότι κάποια παιδιά από το νηπιαγωγείο με κοροϊδεύουν μου είπε "έχεις μεγαλώσει, βγάλτα πέρα μόνη σου".

Όταν η μητέρα μου με άφηνε μόνη στο αμάξι, παιδί προσχολικής, για να πάει στο φαρμακείο ή στο μανάβικο ή στο σούπερ απέναντι, και μου ερχόταν άγχος φοβερό, ένιωθα ότι πρόβλημα ήταν δικό μου που φοβόμουν τόσο. Προσπάθησα να της μιλήσω για κάτι που κι εγώ δεν καταλάβαινα, για τα σημάδια του άγχους...Με πονάει η κοιλιά όταν με αφήνεις στο αμάξι....επειδή θέλεις να πάς τουαλέτα, μου είπε. Και έμεινα με την απορία γιατί όταν φεύγει από το αμάξι θέλω πάντα να πάω στην τουαλέτα...

Τον αγαπούσα πάρα πολύ. Περισσότερο κι από ότι θα έπρεπε. Είχα κολλήσει μαζί του.

Τη μισή μου ζωή προσπαθούσα να καταλάβω την αινιγματικότητά του, και την άλλη μισή να καταλάβω εμένα.

Όλη η εξέλιξη της πορείας μου σκόνταφτε πάνω του. Σαν ένα μάτι γυμνό παρατηρούσε όλη μου τη ζωή και την έβρισκε λίγη. Εμένα με έβρισκε ανώριμη και λίγη. Στα μάτια του εδώ που τα λέμε όλοι ήμασταν λίγοι. Το τίμημα της ευφυίας του ή της αλαζονίας του η αναπόφευκτη μοναξιά.


Ναι, θα ήθελα κάποιες φορές να οργανώσει μια εκδρομή ειδικά για εμάς, να μην είμαστε εκεί παρεμπιπτόντως, επειδή είχε να μιλήσει σε ένα περιβαλλοντικό συνέδριο, επειδή τους άρεζε η ταβέρνα, επειδή είχε κάποια εκδήλωση. Θα ήθελα να ήμασταν εκεί επειδή θα άρεσε στην Ελένη και τη Δήμητρα.

Θα ήθελα να μου είχε πάρει ένα δώρο γενεθλίων.
Δεν είναι περίεργο;
Δεν έχω κανένα, κανένα δώρο γενεθλίων από τον πατέρα μου.
Αχ μπαμπά, πόσο το λαχτάρησα να μου κάνεις ένα δώρο. Θα το φύλαγα σαν θησαυρό.
Και όταν τους έκανα εγώ δώρα πάντα τα απαξίωναν.
Γιατί; Δεν έπρεπε, εμάς δεν μας αρέσουν τα δώρα, μην ξοδεύεις τα χρήματά σου.

Μόνο η μητέρα μου μας έκανε πάρτυ γενεθλίων στα GOODY'S.
Μετά όλα άλλαξαν. Όχι πάρτυ γενεθλίων και γενικά όχι πολλά πολλά για να μην εξοργίζεται η Τασούλα.

Πάντα στους καυγάδες όταν την έπιανε υστερική κρίση ούρλιαζε "Η ΕΜΕΝΑ Η ΑΥΤΕΣ!!! ΔΙΑΛΕΞΕ!!".

Δεν είχα έδαφος να πενθήσω τη μητέρα μου, τα προβλήματα που ορθωνόντουσαν απέναντί μου ήταν γιγάντια. Η αμήχανη απουσία του πατέρα μου και η παρουσία ενός νέου ανθρώπου προβλήματος στη ζωή μου. Χαιρόμουν όταν η Τασούλα στην αρχή της γνωριμίας μας μου έκανε σοκολάτες δώρο. Ή όταν με ρωτούσε αν με πειράζει που βλέπω την ταινία με το άρρωστο αγοράκι, αν μου θυμίζει τη μαμά. Δεν έχω κανένα πρόβλημα, της έλεγα, μα μέσα μου χαιρόμουν που κάποιος ρωτούσε.

Ξαφνικά όλα αυτά σταμάτησαν...η σχέση της με το μπαμπά εδραιωνόταν και όποτε ασχολιόταν "με τα μπαλέτα μας" και τα υπόλοιπα τρεχάματα φρόντιζε να μας υπενθυμίζει πόσα πολλά έκανε για εμάς. Πάντα ήταν εμείς οι 3 κι εκείνη. Πάντα μας ένιωθε σαν αντίπαλο δέος και σαν απειλή.
Κι εγώ εκείνη σαν σανίδα σωτηρίας.
Μας γλίτωνε από τον αμήχανο αριθμό τρία.

Η στιγμή που απομάκρυνε τις φωτογραφίες της μαμάς μου από το σαλόνι στο δωμάτιό μου, όταν ούρλιαζα από οργή και απόγνωση, κανένας πατέρας μου δεν παρενέβη.
Δεν θυμάμαι το χέρι που τις απομάκρυνε, μπορεί να ήταν το δικό του και η τασούλα απλά να κοιτούσε.
Ο μπαμπάς έκανε την πάπια που λέμε.
Πάντα εμείς ήμασταν οι ανάωγες, αυτές που στεναχωρούσαμε την τασούλα.
Αυτές που είχαμε πολλά έξοδα όταν ζητούσαμε να πάμε σε κάποιο γιατρό ή να πάρουμε τα απαιραίτητα για την ηλικία μας. Πάντα σαν βάρος, σαν υποχρέωση και σαν ευθύνη.

Δεν είναι ωραίο να μεγαλώνεις νιώθοντας έτσι.
Νιώθεις ότι φταις. Δεν μπορείς να καθορίσεις γιατί.
Φταις που υπάρχεις. Φταις απέναντι σε όλους.
Φταις που αναπνέεις.

Στο τέλος της ζωής του μας ζητούσε, μα ήταν τόσες οι φορές που δεν δίστασε να μας μιλήσει με τον χειρότερο τρόπο που διώχνουμε την Τασούλα. Ακόμα και όταν αναγνώριζε, με δυσκολία, χωρίς να θέλει να το πιστέψει, ότι εκείνη δεν ήταν καν στο χειρουργείο, ότι στις πιο δύσκολες στιγμές του εξαφανίστηκε, ακόμα και τότε ήταν έτοιμος να χυμήξει επάνω μας όταν επρόκειτο να στεναχωρηθεί η Τασούλα.

Ακομα κι όταν τον άφησε μόνο του σε ένα άδειο σπίτι, την περίοδο που δεν ήταν καλά και μέχρι να βρούμε γυναίκα να τον προσέχει ζούσαμε έναν εφιάλτη, τα βράδια φοβόταν, κάποιες φορές πήγε μόνος του σε ένα ξενοδοχείο, ακόμα και τότε δεν θύμωσε ολότελα μαζί της.

Ακόμα και όταν αναγκάστηκε να παραδεχτεί σαν πληγωμένο ζώο από τη φθορά ότι πήρε τη ζωή του λάθος. Δεν δίστασε να μου μιλήσει άσχημα, να πάει να βγάλει όλα τα χρήματα που με δυσκολία διαχειριζόμουν από την τράπεζα και να κεράσει για τα γενέθλιά του την Τασούλα....δεν μπορούσε απλά να το ζητήσει, δεν καταδεχόταν να ζητά πράγματα από εμένα, δεν του άρεσε που διαχειριζόμουν πια τα πάντα. Μου έριξε κάτι φωνές, σαν δεν σε υπολογίζω, εκείνος που δεν περπατούσε χωρίς να χάσει την ισορροπία του, και πήγε στην τράπεζα να τραβήξει όχι ένα κάποιο ποσό, αλλά ότι είχε και δεν είχε.
Έφτυνε πάνω μας τη δυσπιστία του απέναντί μας με κάθε ευκαιρία. Και άντε οκ απέναντι στην αδερφή μου κάπως το καταλαβαίνω, αλλά εγώ δεν του πήρα ποτέ χρήματα, απεναντίας, του πρόσθετα όταν του λείπαν.

Έτσι λοιπόν, τα τελευταία γενέθλια της ζωής του τα γιόρτασε με την Τασούλα, ενώ την επόμενη ημέρα μας κατηγορούσε που δεν του μιλάμε στα γενέθλιά του - πόσο  μετάνιωσα γι αυτό.

Δεν δίστασε να φωνάξει στην αδερφή μου ότι είμαστε φίδια και τα χαλάμε όλα όταν εκείνος ήθελε να αγοράσει ψάρι για την Τασούλα και η αδερφή μου που είχε ήδη μιλήσει μαζί της και καταλάβαινε ότι δεν πρόκειται να έρθει, του έλεγε να μην το κάνει. Μας σιχτίρησε, είπε ότι του καταστρέψαμε τη ζωή και ότι είμαστε φίδια...ο μπαμπάς....

Εάν αυτά τα έκανε μόνο στα τελευταία του, θα τα κατανοούσα σαν παρενέργεια της φθοράς. Όμως όχι, αυτός ήταν ο πατέρας μου...Έτρεφε μια βαθιά περιφρόνηση για τους μικρούς, τους μη έμπειρους, τα παιδιά. Οι αντιλήψεις της κοινωνίας των εποχών του τον είχαν αλώσει: τα παιδιά δεν είναι ακριβώς άνθρωποι, αλλά περίπου.
Και για εκέινον ήμασταν πάντα τα παιδιά του. Αυτά τα ανολοκλήρωτα πλάσματα που χρήζουν ειδικής φροντίδας για να γίνουν σωστοί άνθρωποι.
Στις αντιλήψεις και τις στάσεις του πατέρα μου συναντώ όσα έμαθα για την παιδαγωγική αντίληψη του προ προηγούμενου αιώνα.

Θα ήθελα περισσότερες αγκαλιές,
θα ήθελα περισσότερες συζητήσεις,
θα ήθελα δώρα,
θα ήθελα εκδρομές,
θα ήθελα αφού έχασα τη μαμά μου να είμαι για λίγο καιρό εγώ η πρωταγωνίστρια στη σκέψη τους και όχι εκείνοι,
θα ήθελα να με ρωτάει πώς πάει το σχολείο,
πώς τα πάω με τους συμμαθητές μου,
τί μου αρέσει να κάνω όταν μεγαλώσω.
θα ήθελα να με εκτιμά περισσότερο,

Μα εκείνος δεν εκτιμούσε κανέναν ενώ η γυναίκα του σίγουρα δεν εκτιμούσε εμάς όταν μας ένιωθε σαν απειλή απέναντι στην λιγοστή του εκτίμηση προς εκείνη.




9.5.19

Ένα λεμόνι στο ψυγείο δεν σάπισε.
Ένα λεμόνι που απλά δέχθηκε να συρρικνωθεί.
Μα κανείς δεν βρέθηκε να μου εξηγήσει
ποια η διαφορά ανάμεσα σε εκείνα που συρρικνώνονται και σε εκείνα που χάνονται..
Ένα λεμόνι που θέλω να μείνει για πάντα μαζί μου.
Με την τέφρα μαζί.
Πάντα θα εμπεριέχω λίγο από εσένα.
Και πάντα θα εμπεριέχεις λίγο από εμένα.
Εγώ κι εσύ μαζί.
Ξέρω πόσο με αγάπησες.
Κι εσύ το ξέρεις, πόσο αγάπησα εγώ εσένα.
Καρδιά μου που δεν χτυπάς πια.
Πότε μου δεν σε είχα.
Πάντα συνομιλούσα μαζί σου μέσα μου
χωρίς να το ξέρεις. Και πάντα αναρωτιόμουν : μήπως το ήξερες;
Μήπως εμείς οι δύο επικοινωνούσαμε κάπως;
Τώρα πια, είναι σίγουρο ότι ποτέ δεν θα σε έχω.
Τα βιβλία σου και τα αστεία σου μου λείπουν.
Σε λάτρευα.

8.5.19

Δυσκολευόμουν πολύ να ακούσω την καρδιά σου πατέρα. Δεν έβαζα την ψυχή μου μπροστά αλλά τη λογική μου. Φοβόμουν μην πάθω κάτι από τη θλίψη.
Δεν σε άκουγα πέρα από τα τραύματά Λουί έπρεπε να πάμε βόλτα με το αμάξι.
Έπρεπε να σε αγκαλιάζω όλο το βράδυ.
Δεν άντεχα να έρθω πιο κοντά σου.
Μα δεν θα αφήσω τη λήθη να σε πάρει εύκολα. Θέλω ένα φυλαχτό με την ψυχή σου.

Το θέαμα της ασθένειας είναι δύσκολο.
Το θέαμα της ασθένειας διώχνει τους ανθρώπους μακριά.
Έχει μάτια κουρασμένα, δόντια που χάλασαν.
Στόμα που μυρίζει, κόκαλα που τρέμουν,
Πόδια που δεν στέκονται.
Και σου θυμίζει, το τέλος μιας δικής σου διαδρομής.
Το τέλος ενός ανθρώπου σου, ενός μαζί.
Το σώμα της ασθένειας σε διώχνει μακριά του.
Θέλεις να το κρατήσεις καθαρό και απαλό.
Όταν μου ζήτησε να σου βάζω το baby oil κατάλαβα ότι ήμουν ανάξια.
Το σώμα της ασθένειας είναι σύνορο.
Χωρίζει και απομονώνει.
Να φύγεις μακριά, να ανοίξεις τα φτερά σου μου είπες κάποτε. Θα το θυμάμαι πάντα. Το σκίρτημα του νέου εαυτού σου.
Το κρεβάτι ήταν γεμάτο αγκάθια; ή απλά ο εγωισμός και η απάθεια νίκησαν; μειώθηκε η ικανότητά μου να αγαπώ; με νίκησε το πρέπει της ζωής; έχασα λοιπόν την ψυχή μου; ζεστή, καυτή.
Όταν ήταν να μπεις στο χειρουργείο, πόσο χρόνο σου αφιέρωσα πατέρα μου γλυκιέ.
Έκανες το παράπονο στη μαρίνα. Ότι θα έπρεπε δηλαδή θα ήθελες, να έρθω να μείνω  εκεί, εγώ, που πάντα είχα απέναντί σου το ρόλο μιας κόρης την οποία αγαπούσες αλλά και μισούσες και μιας μητέρας που σε φρόντιζε χωρίς τίποτα να της δίνεις.. Σε άφησα, ναι..
Κουράστηκα, ναι. Δεν είχα βοήθεια από πουθενά, ναι. Απελπίστηκα, ναι. Ένιωθα να πνιγόμαστε σε ένα πέλαγος, ναι. Έβαλα πιο πάνω εμένα, ναι. Για πρώτη φορά στη ζωή μου, ναι. Πρόδωσα εσένα, ναι. Εσένα που με κράτησες στα χέρια για να καλωσορίσεις την ανάσα μου στη γη, ναι. Μαζί με τη μητέρα μου, ναι. Σε άφησα μόνο, ναι. Ρακέτες μου έμαθες εσύ, ναι. Πάλευες με τα κύματα, ναι. Παλέψαμε μαζί, ναι.
Συγνώμη για τον χρόνο που δεν έδωσα. Η αγάπη είναι χρόνος. Συγνώμη για την αγάπη που δεν έδωσα. Εσύ μας έδωσες χρόνο με το θυμό και τη λαβή του λόγου σου. Τα λόγια σου έκοβαν την τρυφερή ψυχή μας. Ήταν λόγια αγάπης από το στόμα σου όταν έβγαιναν, το ξέρω. Η ατμόσφαιρα τα έκανε πικρά.
Τα πικρά σου λόγια. Τα  πικρά σου χάδια. Μια ζωή που ζήσαμε μαζί. Και μια άλλη που δεν ζήσαμε ποτέ. Πάντα θα λαχταράω ότι δεν είχα. Πάντα θα μου λείπει ότι μαζί σου είχα.
Συγνώμη πατέρα μου, γλυκιέ μου  ανήμπορε άνθρωπε. Τελευταία δεν δίνω πολλά, μα θα αλλάξω.

Πόσο..

Πόσο μου λείπεις... αυτό που κατάλαβα, μου είπες τα Χριστούγεννα, είναι ότι τί άλλο θέλω τώρα εγώ, πέρα από το να είμαι με τις κόρες μου?
Δεν σε ακούσαμε, δεν φροντίσαμε να βρούμε λίγο χρόνο για εσένα πατέρα..
Τον πέτρινο δρόμο, το σπίτι μας μόνο.
ΑΧ μπαμπά! Πόσο χρόνο χάσαμε.
Πόσο μόνος έφυγες. Σαν πέτρα. Τώρα έγινες σκληρή. Η άνοιξη είναι για τους ευτυχισμένους, έλεγες. Συγνώμη που έγινα σκληρή!
Γλυκιέ μου πατέρα. Πόσο μόνο σε άφησα.
Ψυχή μου! Κορμί μου!
Πονούσε. Η επαφή μαζί σου ήταν γεμάτη αίμα. Αίμα και δάκρυα. Δεν ήμασταν εκεί. Όχι. Συγνώμη. Συγνώμη για την απουσία όλων μας, μα κυρίως για τη δική μου.
Δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ να με συγχωρήσω. Ποτέ δεν θα μπορέσω. Να τρέξω, να τρέξω πατέρα, μην διώχνεις τα χάδια μου. Να σε πάρω αγκαλιά, τότε που με ζήτησες μέσα στη νύχτα. Να σε έχω στα χέρια μου σαν μωρό. Φοβήθηκα πατέρα. Δεν ήθελα να πεθάνεις στα χέρια μου. Δεν ήθελα να μείνω εκεί, δίπλα σου στο κρεβάτι. Δεν έκανα ποτέ την υπέρβαση. Συγχωρα με. Λυτρώθηκες ψυχή μου.