26.8.26

Σκέψεις Αυγούστου

 Αποτυχημένοι δεν είναι οι γάμοι που τέλειωσαν. Εκείνοι ίσως να έκλεισαν επιτυχώς τον κύκλο τους. Αποτυχημένοι είναι οι γάμοι και οι μακροχρόνιες σχέσεις που επιμένουν στο σχήμα παρά την απώλεια του περιεχομένου.

Καθοδηγητής...

 Μία υπέροχη μαμά σήμερα μου είπε τα πιο σπουδαία λόγια μπροστά στη δυσκολία μου να αποθηλάσω τον Ερμή.

Είναι υπέροχο που μπαίνω στη θέση των παιδιών μου είπε, αλλά πολλές φορές χρειάζεται να βγω μπροστά ως καθοδηγητής στην πορεία τους με αγάπη και σεβασμό σε εκείνα και σε εμένα.

Με υπομονή και ηρεμία να επιμείνω ότι το γαλατάκι λιγοστεύει όσο μεγαλώνουμε...

Πολλές φορές τα παιδιά καταλαβαίνουν την αμφιβολία μέσα μας και για αυτό είναι ισως πιο απαιτητικά.

Ετσι μου είπε, και μίλησαν κι άλλες...υπέροχες μανάδες. Ενα πραγματικό δίκτυο αγάπης και υποστήριξης έβρισκα πάντα στην ομάδα ΘΗΛΑΣΜΟΣ.


20.8.26

Η διάσωση της αγάπης

 

Κάπως πάντως πρέπει στις σχέσεις να διασώζεται η αγάπη στο κλείσιμο της μέρας. Των περισσότερων ημερών τουλάχιστον. Να ερχεστε κοντά και να νιώθετε το σε αγαπώ.

Σκληρότητα

 Είναι η δική μου ευθύνη να μην δείχνω τον πόνο μου με σκληρότητα.

4.3.26

Η μεγάλη έλλειψη

 Πάσχω από μεγάλη έλλειψη.

Πάσχω αθεράπευτα από αυτήν.

Με κρατώ μακριά από το πένθος.

Για αυτό που δεν υπήρξε:

Επαφή, τρυφερότητα, στοργή.

Φρόντισα να συνεχίσω να βιώνω

την έλλειψη αυτή με κάθε τρόπο.

Το σχήμα φαινόταν τέλειο,

για αρχή, βρήκα μία γυναίκα.

Μετά κατάλαβα ότι η γυναίκα αυτή έπρεπε

να είναι και ήταν απούσα.

Πώς θα επέτρεπα στον εαυτό μου την παρουσία;

Αόρατη με έγδερνε ενοχή,

αλλά και φοβόμουν πολύ αυτή την παρουσία επαφής.

Αφού εμένα δεν μου δόθηκε.

Αφού εμένα δεν μου άξιζε.

Ζω τιμωρώντας με.

Ζω προστατεύοντάς με.

Και να πότε η προστασία αυτή έγινε πνιγηρή.

Μετά από χρόνια παρουσίας με μοναξιά.

Βρήκα εκείνη που είναι δίπλα μου χωρίς να είναι.

Έτσι επί χρόνια αποτίω φόρο τιμής στο πεθαμένο μου.

Το πατημένο πεθαμένο μου κομμάτι...

Βάρυνε πολύ η μοναξιά, χρόνια ολόκληρα.

Κι έπειτα, έγινα εγώ η μαμά.

Και είδα πως είναι να αγαπώ τα δυο μου παιδιά.

Δυνάμωσα και τώρα λαχταρώ αυτό που πάντοτε δεν ήταν εδώ.

Την παρουσία, την επικοινωνία, τη φροντίδα.

Για να μπορώ να ζω ολόκληρη.

Εβαλα το πεθαμένο μου σε ένα φέρετρο.

Βρήκε την θέση του κι ανήκει πια εκεί.

Κι εγώ μπορώ να ζήσω, δικαιούμαι,

μία σχέση υγιή, γεμάτη δέσιμο και επαφή.



19.2.26

Συνειδητοποιώ

 Ο πατέρας μου ήθελε να με αγαπήσει

Πάντα όμως το μυαλό του του έβαζε ενα φρένο

Δυσκολευόταν φοβερά να με εγκρίνει.

Οτιδήποτε απέκλινε από τον τρόπο

λειτουργίας του ήταν για εκείνον σήμα κινδύνου.

Πάντα την έγκριση περίμενα...νομίζω πιο πολύ εκείνος.

Κι όπως ήταν φυσικό, η έγκριση ποτέ δεν ήρθε.

15.2.26

ΣΤΑ ΑΓΡΙΑ ΚΥΜΑΤΑ



Το μυαλό σου
      μου λέει έλα να χορέψουμε 
   τον μυστικό χορό.
     Το σώμα σου προλαβαίνει 
           και με σταματά 
    –σχεδόν αμέσως.
Γραπώνομαι από το χέρι σου,
που στέκεται άκαμπτο δίπλα μου, 
        όπως από σανίδα.
Η θάλασσα γύρω μας δεν αστειεύεται: 
το τελευταίο που θέλω
είναι να σε χάσω
μέσα στα άγρια κύματα.

Ακόμα ελπίζω...

 Σε εκείνο το μικρό μικρό 

κομμάτι σου που μιλάει

με το συναίσθημα,

πετάγεται σε άσχετη θαρρείς στιγμή

και λέει την αλήθεια.

Σε εκείνο το μικρό μικρό 

κομμάτι σου που 

μέσα στα χρόνια

έχεις συχνά

καταπνίξει.

Ομως εσύ

 Ολοι μου λένε

Δύσκολος άνθρωπος

Προβληματικός

Ομως εσύ 

το μέσα μου ανοίγεις.

Δεν είναι το δύσκολό σου,

που με τράβηξε.

Είναι παρά αυτό 

που σε ερωτεύτηκα:

έτσι ακριβώς 

όπως είσαι.

21.11.25

Η πιθανότητα

 Παγιδεύτηκα στην πιθανότητα

Εθελοτυφλώντας για τη δυνατότητα.

Μόνη μας ελπίδα

η φυγή μου.

10.7.25

Έχασα τη μαμά μου.

 Εχασα τη μαμά μου κι από τότε νιώθω σαν μία κουκκίδα μικρή που πλέει σε πέλαγο τεραστιο και αχανές.

Η ζωή είναι επικίνδυνη όταν σου λείπουν η σταθερή πυξίδα και το λιμάνι.

Εχασα στα δέκα μου τη μαμά μου και την χάνω από τότε κάθε μέρα. Περνάνε χρόνια και κάθε μέρα γίνομαι και λίγο δέκα.

Οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν τη σημασία του δεσμού αν δεν έχουν χάσει την μητέρα τους όταν ήταν ακόμα παιδιά.

Τί εύκολα που αφήνουν ένα δεσμό να μαράζωσει.

Φιλίες και σχέσεις που με πληγώνετε κουβαλάτε μέσα σας ένα πέλαγο αναμνήσεις.

Ενα πέλαγο χωρίς λιμάνι, χωρίς πυξίδα.

Νιώθω τόσο μόνη και φοβάμαι.

Συγνώμη παιδιά μου, για εσάς θέλω πάντα να είμαι καταφύγιο.

Ρίχνω το χαρτάκι μου στο μπουκάλι και το μπουκάλι μου στο πέλαγος και συνεχίζω.

4.7.25

Αμελής στην πισίνα.

 Σαν αυτά που ακούς στις ειδήσεις...

Πνίγηκε δίπλα στους γονείς του...

Ερμή! Ευτυχώς είσαι καλά....παιδί μου ολόψυχα σου ζητώ μία απέραντη συγνώμη.


Μου είπες κάτι φοβερό...

 Βρισκόμαστε στη στάση του λεωφορείου. Αμέσως μετά το μάθημα που είχες στο κολυμβητήριο. Το πρώτο σου μάθημα.

Και τότε σαν από ένστικτο, σε ρώτησα.

Έχεις σκεφτεί ποτέ ότι είμαι κακιά;

Βλέπεις παιδί μου, όταν θύμωνα μικρή με τους γονείς μου, σκεφτόμουν έτσι για εκείνους.

Μου είπες τότε ότι πολλές φορές νιώθεις ότι είμαι μία γριά και όχι η μαμά σου....

Οταν σε πληγώνω;

Ναι...

Με συγχωρείς παιδί μου, για όλα αυτά.

Το υπόσχομαι οτι θα βρω τρόπο το χέρι σου πάλι να πιάσω.

Αλεπουδάκι μου.

17.5.25

 Πώς να πας εκεί έξω μακριά,

όταν μες στο σπίτι σου έχεις τόσο μέλι;

Αυτό είστε γλυκά μου παιδιά...

Το μέλι, το μέλι,

της ζωής μας το μέλι.

Έμπνευση

 Νόμιζες ότι οι δυσκολίες θα μας χωρίσουν αλλά χωρίς εκείνες πώς θα ερχόμασταν πιο κοντά; Άγονο κι άχαρο το έδαφος μίας ατέρμονα βολικής στιγμής. 

Μα γίνεται να γλιτώσει κανείς από του κόσμου τα προβλήματα; αναρωτιέσαι... Σίγουρα δεν γίνεται. 

Αλλά έχει η ωμότητα το μεγαλείο της κι εκτός του στέκονται οι κάθε λογής ευνοημένοι. 

Γι' αυτό κι εσύ ευλόγησε τη δυσκολία σου, εκείνη που νιώθεις να σε κατατρέχει. 

Υπάρχουν τόσο διαφορετικά πρόσωπα μα τα πιο άχαρα δεν είναι πάντα αδιάφορα ούτε και βαρετά.

Είναι συνήθως πάνω τους που θα βρεις κάτι να σου μιλάει.

Κι εσύ θα το κοιτάς πίσω για ώρες. 

5.2.25

Χρόνια πολλά! Απέραντα!

 Μου είπες σήμερα:


Εσύ μαμά πάντα μιλάς πολύ προσεκτικά και πολύ όμορφα....

Και έκανες την ψυχή μου ένα χαρούμενο αερόστατο...

"Που μου φωτίζεις την ψυχή..."

2.2.25

Σήμερα

 Σήμερα ήρθες με την γλυκιά και απαλή φωνή σου και μου είπες:

Σε παρακαλώ μαμά μην της φωνάζεις την αγαπάω πολύ την μαμάκα.

Κι αυτό που τόσο μου μαχαίρωσε την καρδιά δεν θα το ξεχάσω ποτέ παιδί μου...

Πόνεσε το μέσα μου.

Οι φωνές σε ενοχλούν. Ο θόρυβος κι η φασαρία.

Αντιδρά το σώμα σου κάθε φορά αν σου ζητηθεί κάτι με τον λάθος τρόπο...

Κι εγώ την αγαπάω...κι εσένα. Κι εσάς. Σε ευχαριστώ! Θέλω να είμαι απαλή σαν φως επάνω σας που σας χαϊδεύει χωρίς καν να σας ξυπνάει.



Κι αυτό θέλω πάντα να το έχω στο νου μου.


Δεν θα ξεχάσω τα λόγια σου.

Προσπαθώ παιδί μου προσπαθώ. Να γίνω η πιο υγιής και απαλή εκδοχή του εαυτού μου...γνωρίζοντας παράλληλα ότι η τελειότητα δεν υπάρχει και ότι είναι λάθος να την επιδιώκουμε.

22.1.25

 Σήμερα δεν πήγα για φυσιοθεραπεία.

Πατάω αρκετά καλά το πόδι μου πια. Ποιος θα το πίστευε από μία απλή πτώση...

Είχαμε συνάντηση στο σχολείο του Φοίβου. Η ναντια μας μίλησε για τα όρια και το πώς θα μπαίνουν με σεβασμό στον μικρό άνθρωπο.


Η Χρύσα, η νέα μας νταντά κρατησε τα παιδιά.

Τα καταφέρνει πολύ καλά.

Το πρωί τα βγάλαμε βόλτα στο ζατοπέκ.

Καλά ήταν αλλά την ενδιέφερε πολύ να γυρίσει πίσω στην ώρα ύπνου του μωρού.

Η Δέσποινα τα έβαλε και τα δυο για μπάνιο.

Μόλις με είδαν όρμησαν πάνω μου οι αγάπες μου!

Ακόμα ψάχνουμε πώς θα γιορτάσουμε τα γενέθλια του Φοίβου.

Το μανάρι μου κλείνει τα πέντε!

3.12.24

 Αχ Ερμή μου....

Ο τρόπος που φρόντιζες σήμερα τον αδερφό σου δίνοντάς του στο στόμα πατατάκια και λέγοντάς τον "Φοίβακο!" είναι κάτι που θέλω να θυμάμαι στην αιωνιότητα.


Σήμερα...

 Ένιωσα ότι σε δυσκολεύει να με αγαπάς μπροστά στα παιδιά.

Κάποιο είδος εσωτερικής ντροπής ίσως;

Αν ήμασταν σκηνή θεάτρου εσύ θα έτρεχες να με αποφύγεις βγάζοντας νύχια όποτε σε πλησίαζα ενώ εκείνα κοιτούσαν...

Ποιο προπατορικό αμάρτημα διαπράξαμε και γιατί αγάπη μου;

Αυτό σίγουρα πρέπει να το δουλέψουμε.

Είναι κρίμα να ομολογούμε ότι αγαπιόμαστε αφού κοιμηθούνε μόνο.

Σκοπεύω να σε προκαλώ μπροστά τους σε ολοένα και περισσότερες εκδηλώσεις αγάπης.

Μόνο έτσι θα νικήσουμε το χάσμα των ρόλων και των φόβων μας.

Το αόρατο τείχος της εσωτερικής αυτοεπίκρισης.

31.7.24

Θα το θυμάμαι...

 Δεν θέλω να μου μιλήσεις τώρα για τα νεύρα σου...



5.6.24

 Ο μόνος τρόπος που ήξερε ο πατέρας μου να μας διαχειριστεί ήταν να πετάει βόμβες στην ψυχή μας.

Βόμβες φόβου κι ανασφάλειας ιδανικές για την άμεση συμμόρφωσή μας.

Βόμβες υπερβολικής αυστηρότητας και θυμού.

Βόμβες που έκλεβαν την παιδική μας αθωότητα κι έτρωγαν το παιδικό μυαλό μας με τις ενήλικες σκέψεις του.

Δεν θέλω να κάνω το ίδιο στα παιδιά μου.

Δεν θα το επιτρέψω.

Τα λατρεμένα μου.

Παίζουν κι απολαμβάνουν ο ενας την παρέα του άλλου.

Το μωρό γίνεται πιο μεγάλο ανθρωπάκι. Βλέπω το κορμάκι του να απλώνεται στην κούνια και συγκινούμαι...δεκαπέντε μηνών σήμερα.

Ολόκληρο πλάσμα. Ολόκληρος κόσμος.

Οταν τον Φοίβο τον πιάνει η μανία θα πρέπει να φοράω το μωρό στην πλάτη. Θα πρέπει να κάνω κουράγιο να είμαι μαζί του και να τον ηρεμώ.

Να συζητήσουμε για την φωτογραφία που έσκισε. Εμάς και την αγάπη μας δεν μπορεί ποτέ ούτε να τα χάσει ούτε να τα καταστρέψει... να του το κάνω σαφές.


Λυπάμαι για τα παιδικά ναρκισσιστικά μου στοιχεία. Λυπάμαι που δεν είμαι τέλεια. Ευτυχώς δεν χρειάζεται...

Ονειρα γλυκά λατρεμένα μου παιδιά.


19.5.24

 Μεταιχμιακό βραχυκύκλωμα

Ο θύμος σου μυρίζει απόρριψη

Στέλνει τον χρόνο πίσω

Γίνεται

Μικρό κορίτσι

που τις φωνές φοβάται

Και το τραχύ σου πρόσωπο

Συνέχεια αποφεύγει..

Σκιές της νύχτας

Φανερωθείτε

Πόση αγάπη 

σπατάλήθηκε απόψε;







Το πααδπκ

2.4.24

Εφυγε...

 Εφυγε λοιπόν η Ασπασία μας...

Εκείνη που αρχισα άθελά μου να θεωρώ μέλος της οικογένειάς μας. Που πρόσεχε ότι πολυτιμότερο είχα...

Εκείνη που ηταν πάντα μαζί σου απαλή και με έκανε να στρέψω το βλέμμα πάνω σου μετά τον ερχομό του Ερμή.

Η γλυκιά αγαπημένη μας Ασπασία. 

Πόσο πόνεσα αλλά αναρωτιέμαι αν μπόρεσα να αγκαλιάσω τον δικό σου πόνο καρδία μου...παιδί μου..


Σήμερα εκδικητικά σου είπα ενώ έβηχες ότι θα πας στο σχολείο γιατί ήσουν επιθετικός με το μωρό.


Διαπράττω τα ίδια λάθη με τους γονείς μου λατρεία μου...

Θέλω να το αλλάξω αυτό και στο υπόσχομαι....θα το κάνω.

21.3.24

Φοίβος

 Η καινούργια μου δασκάλα στο χορό εχει πολύ όμορφο μίλημα.


20.2.24

Σήμερα.

 Σήμερα είναι η πρώτη μέρα 

που δεν είπες: "δεν θέλω να πάω σχολείο"

Και δεν σε ρωτήσαμε: "γιατί;"

Ούτε απάντησες: "γιατί με αφήνετε...".

Σήμερα δεν είχε κάποιο βάρος ιδιαίτερο για σένα ο αποχωρισμός.

Θα έρθουν μπροστά μας μέρες που θα σηκώνεσαι από το κρεβάτι και θα ετοιμάζεσαι για το σχολείο σαν να είναι το πιο αυτονόητο και φυσικό πράγμα στον κόσμο.

Και ούτε θα θυμάσαι τις μάχες που έδωσες 

για να μην φύγεις από την γνωστή φωλιά σου.

Από την μεγάλη αγκαλιά σου

Από ότι ηταν για εσένα ως τότε ο κόσμος ολος.

Από την μαμά. Από το σπίτι σου.

Πάντα θα θυμάσαι σαν μικρό επίγειο μέσα σου παράδεισο μικρέ μου τότε που όλη μέρα την γέμιζαμε μαζί με παιχνίδια και με το τίποτα. Καταφύγιο στον κόσμο σου θα είναι το μαζί μας.

Όμως εγώ θα θυμάμαι για εσένα όλες τις μάχες που έδωσες την ώρα που οι μεγάλοι γύρω σου ράβαμε τα ρούχα της κουλτούρας που θα φορούσε η τρυφερή σου σάρκα.

Και θα έρθει η μέρα σύντομα που δεν θα αποζητάς ούτε το στήθος μου. Ηδη μου λες ότι δεν εχει γάλα. Μεγαλώνεις αγάπη μου. Κι αλλάζει ο δεσμός μας. Οτι ομως τόσο σαρκικά μας ένωσε δεν θα χαθεί ποτέ.

Καλήμερα σε όλα μου τα δάκρυα.

Καλήμερα στη γεύση της απώλειας που φέρνει το μεγάλωμα.

Καλήμερα σε όλους μας τους εαυτούς. Αυτούς που ήμασταν, είμαστε, θα γίνουμε κι αυτούς που θα μείνουν μέσα μας για πάντα.

Εστω σαν ένα μικρό ίχνος μνήμης.


8.10.23

Έτσι.

 Σπόροι chia 

Ακουστικά λευκού ήχου

Οθόνη σβηστή

Συνθηματικά κι ανάσες 

Μπερδεμένα 

Έτσι είναι μωρό μου

η αγάπη

φτιάχνεται από πράγματα

ακατάληπτα.

23.7.23

Κολυμβητήριο

 Θέλεις να σε γράψουμε στο κολυμβητήριο;

Θέλω αλλά να μου κρατάνε το χεράκι μαμά...

16.7.23

Λέξεις...

 Θα σε προσέχω για πάντα Εμή

Θα σε προσέχω για πάντα μαμά

Θα είμαι πάντα μαζί σου Εμή

Το γάλα σου έχει γεύση μπανάνα...

Με αγαπάς γιατί με τάιζεις με το γάλα σου

Πρέπει να πάω να φάω τώρα Εμή (απολογητικά που φεύγει...)


8.6.23

 Η στιγμή που μπροστά στο παιδί σε κατηγόρησα κι εσύ απλά σιώπησες και μετά από λίγο σηκώθηκες να πάρεις το πιάτο...να μετακινηθείς να φύγεις από την ταμπέλα που σου έβαλα....τόσο βίαια και άδικα...δεν θα φύγει από την μνήμη. Θα με βοηθήσει να γίνω περισσότερο ικανή να σε αγαπήσω. Να σε δέχομαι όπως είσαι.

Λυπάμαι πολύ και θλίβομαι μα θα τα καταφέρω.


Και εσένα Φοίβο μου....όταν γλυκά και προσεκτικά σου μιλάω σου δίνω αυτό που λαχταρά η ψυχούλα σου...αγάπη και αποδοχή...πόσο τα στερήθηκες γλυκό μου παιδί μέσα στο άγχος το καθημερινό. Και πόσο σε επηρεάζουν το ύφος και ο τόνος μου και η ένταση που μεταδίδω...θα είμαι η πηγή της ηρεμίας. Θα είμαι μία γλυκιά αταραξία παιδί μου. Λατρεμένο μου πλάσμα. Ένιωσα και νιώθω ξανά τέτοιο δεσμό μαζί σου...

Μόλις σε ησύχασα μου είπες πεινάω πάλι...θα φάω τα κρουτόν που θα φτιάξεις με τα χέρια σου...τα μαγικά χέρια...αχ

28.5.23

Ομάδα

Είμαστε ομάδα.
Όσο περισσότερο φροντίζω εσένα
Τόσο περισσότερο εμένα φροντίζω.
Είσαι ο στύλος της ψυχής μου
Η αγάπη της ζωής μου.
Δεν αξίζει να το μειώνω όλο αυτό.
Είμαστε αλήθεια.
Άς μην φοβάμαι άλλο να το δείξω.
Να σε φροντίσω
Να με φροντίσω
Να σε αγαπήσω
Να με αγαπήσω
Κι ας πάψω να είμαι θυμωμένη
Που είσαι διαφορετική
Που δεν είσαι τέλεια
Που είμαι διαφορετική
Που δεν είμαι τέλεια
Που πρέπει να εκφράζομαι
Και να εξηγώ
Που δεν είσαι στο μυαλό μου
Ας απλώσουμε άφοβα το χέρι
Αγάπη μου.
Μου έλειψες τόσο πολύ.
Από φόβο κι από συνήθεια.
Μα κανένα φάντασμα δεν είναι ικανό
Να με κάνει να αφήσω στην άκρη την ζεστασιά μου και την στήριξή μου και την κατανόησή μου για σενα αγάπη μου.
Είχες δίκιο που σε έπιασε το παράπονο.

Μεταμόρφωση

 Εγώ να σπέρνω την καταστροφή

Κι εσύ να με ακολουθείς σαν έρημο πιστό σκυλί.

Θα φύγει όλη η καταχνιά

Και θα γελάμε η μία μέσα στης άλλης την καρδιά.

Κρατήσου αγάπη μου σφιχτά.


1.3.23

Νταντά

Λατρεύω τον δεσμό σου με την Ασπασία....
Η αντίληψη και η γλυκιά σου τρυφερή καρδιά με αγγίζουν γλυκό μου παιδί, μου φέρνουν δάκρυα στα μάτια....
Είναι τόσο συγκινητικό για εμένα την μητέρα σου να σε βλέπω να δένεσαι με έναν άλλο φροντιστή...η εικόνα που με τα χειλάκια σου μας περιέγραψες με γέμισε έντονα συναισθήματα αγγίζοντας την ψυχή μου ολόκληρη.
Σήμερα πονούσε η νταντά.
Πηγαίνατε αργά απλά....
Την κρατούσες από το χεράκι...

Γλυκό μου αγόρι
Καλό μου παιδί
Πόσο την αγαπάς
Πόσο την συμπονάς...
Πόσο με κάνεις κι εμένα να γίνομαι 
πάλι αγνή...
Πόση ομορφιά σκορπά
η φωτεινή σου η πηγή.

21.12.22

Δυο.

 Δυο μωρά

Δυο αγόρια

Δυο άντρες...

Η ευλογία μου και η προστασία μου...

Θα κάνω Σύμπαν ότι καλύτερο μπορώ..

Ευγνωμοσύνη.

5.10.22

Τα παιδιά σου...

 Τα παιδιά σου σε διαλέγουν....

Ασχέτως του τί μπορεί να είχες στο νου σου, πέρα από μία ανοιχτή αποδοχή,

εκείνα σε διάλεξαν.

Κι εμένα τα εκείνα μου είναι δυο μικρά αγόρια, 

ο Φοίβος κι ο Ερμής....

Και σας υπόσχομαι αγάπες μου,

το σύμπαν όλο θα σας δώσω, 

κάθε φως θα ξεριζώσω

από αστέρια μακρινά και γαλαξίες, 

στο προσκεφάλι σας να το αφήσω,

όλη την πλάση θα ρουφήξω

για να στολίσω τα τραγούδια μου με ποίηση βαθιά

όλα μας τα ηλιοβασιλέματα θα χρωματίσω

με εσάς μέσα στην ζέστη μου αγκαλιά..

Την αγορίστικη ψυχή σας θα φροντίσω

σε όλη της την ακεραιότητα

κι έτσι ολόκληρους και έτοιμους και αθώους θα σας παραδώσω

στο σύμπαν που μου χάρισε την υπερκόσμια αυτή ομορφιά.