Ένιωσα ότι σε δυσκολεύει να με αγαπάς μπροστά στα παιδιά.
Κάποιο είδος εσωτερικής ντροπής ίσως;
Αν ήμασταν σκηνή θεάτρου εσύ θα έτρεχες να με αποφύγεις βγάζοντας νύχια όποτε σε πλησίαζα ενώ εκείνα κοιτούσαν...
Ποιο προπατορικό αμάρτημα διαπράξαμε και γιατί αγάπη μου;
Αυτό σίγουρα πρέπει να το δουλέψουμε.
Είναι κρίμα να ομολογούμε ότι αγαπιόμαστε αφού κοιμηθούνε μόνο.
Σκοπεύω να σε προκαλώ μπροστά τους σε ολοένα και περισσότερες εκδηλώσεις αγάπης.
Μόνο έτσι θα νικήσουμε το χάσμα των ρόλων και των φόβων μας.
Το αόρατο τείχος της εσωτερικής αυτοεπίκρισης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου