Νιώθω σαν να με κοιτάζει με αγάπη και να μου λέει:
"Είσαι τόσο φοβισμένη μικρή μου... Δεν πειράζει, δεν θα σε πιέσει κανείς, κανείς δεν θα σε πιέσει να σε σώσει. Μπορείς να χρησιμοποιείς τα χέρια μου, τα χέρια μας ως δίχτυ, μπορείς να κάνεις ότι θέλεις και ότι έχεις πραγματικά ανάγκη εσύ..."
Με συγκινούν όλα αυτά τα λόγια που δεν ειπώθηκαν αλλά τα ένιωσα. Ειπώθηκαν, αλλά διαφορετικά....
Είσαι αλήθεια τόσο πλγωμένη, τόσο φοβισμένη, τόσο βασανισμένη μικρή μου;
Αποφάσισες να γίνεις τόσο ικανή, να τα κάνεις όλα μόνη σου; Να μην αφήσεις ποτέ ξανά κάποιον κοντά, τόσο κοντά ώστε να σε πληγώσει;
Μου είπε ότι είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα που δεν έκλαψα τότε που έχασα τη μαμά...
Πού να βρω χέρι να ακουμπήσω; Πού να βρω χώρο να κλάψω;
Να πάρει, ήμουν ένα τόσο μα τόσο γεμάτο όρεξη για χαρά και για ζωή παιδί, βάφτηκε η ζωή μου με χρώμα μελανό. Οι μεγάλοι φρόντιζαν να είναι πάντα εκεί και να κρατούν ένα μαύρο πανί που ήθελε να τα πνίξει όλα....
Μαζί με τη μαυρίλα όμως πάντα άνθιζε μέσα μου ένα λουλούδι απέραντο.
Ένας εορτασμός της ζωής και της ύπαρξης, της αγάπης, του ονείρου.......
Πόση θέληση είχα και έχω για να ζήσω!
Η φιλία μου με την Κορνηλία, τη Ρωξάνη, τα παιδιά πάντα βρίσκουν δρόμους. Τα παιδιά πάντα βρίσκουν τρόπους διαφυγής. Τις έπαιρνα και πηγαίναμε με τραγούδια στο νεκροταφείο. Υποβιβάζοντας την κατάστασή μου με βοήθησαν, η σκληρή και δίκαιη αγάπη τους με βοήθησε. Με τον τρόπο τους μου είπαν, μου έλεγαν, δεν πρόκειται να σε λυπηθούμε ποτέ.....
Ίσως αν με λυπόντουσαν να έσπαγα. Και θα ήταν καλό ή κακό αυτό;
Μήπως αυτό κάνει δειλά δειλά το σώμα μου; Σπάει; Και το κάνει με έναν τρόπο που κανείς δεν μπορεί να του πει τίποτα και που εγώ να μην μπορώ να το αγνοήσω...
Σε αγαπώ σώμα μου, σε αγαπώ ψυχή μου.
Σπάσε λιγάκι, σπάσε πολύ, σπάσε τόσο όσο δεν σε φοβίζει.
Πλέον έχεις πολλά χέρια γύρω σου να πιαστείς.
Πλέον βρήκες ανθρώπους-νησιά που τραγουδάνε κι εκείνοι το τραγούδι της αγάπης.
"Είσαι τόσο φοβισμένη μικρή μου... Δεν πειράζει, δεν θα σε πιέσει κανείς, κανείς δεν θα σε πιέσει να σε σώσει. Μπορείς να χρησιμοποιείς τα χέρια μου, τα χέρια μας ως δίχτυ, μπορείς να κάνεις ότι θέλεις και ότι έχεις πραγματικά ανάγκη εσύ..."
Με συγκινούν όλα αυτά τα λόγια που δεν ειπώθηκαν αλλά τα ένιωσα. Ειπώθηκαν, αλλά διαφορετικά....
Είσαι αλήθεια τόσο πλγωμένη, τόσο φοβισμένη, τόσο βασανισμένη μικρή μου;
Αποφάσισες να γίνεις τόσο ικανή, να τα κάνεις όλα μόνη σου; Να μην αφήσεις ποτέ ξανά κάποιον κοντά, τόσο κοντά ώστε να σε πληγώσει;
Μου είπε ότι είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα που δεν έκλαψα τότε που έχασα τη μαμά...
Πού να βρω χέρι να ακουμπήσω; Πού να βρω χώρο να κλάψω;
Να πάρει, ήμουν ένα τόσο μα τόσο γεμάτο όρεξη για χαρά και για ζωή παιδί, βάφτηκε η ζωή μου με χρώμα μελανό. Οι μεγάλοι φρόντιζαν να είναι πάντα εκεί και να κρατούν ένα μαύρο πανί που ήθελε να τα πνίξει όλα....
Μαζί με τη μαυρίλα όμως πάντα άνθιζε μέσα μου ένα λουλούδι απέραντο.
Ένας εορτασμός της ζωής και της ύπαρξης, της αγάπης, του ονείρου.......
Πόση θέληση είχα και έχω για να ζήσω!
Η φιλία μου με την Κορνηλία, τη Ρωξάνη, τα παιδιά πάντα βρίσκουν δρόμους. Τα παιδιά πάντα βρίσκουν τρόπους διαφυγής. Τις έπαιρνα και πηγαίναμε με τραγούδια στο νεκροταφείο. Υποβιβάζοντας την κατάστασή μου με βοήθησαν, η σκληρή και δίκαιη αγάπη τους με βοήθησε. Με τον τρόπο τους μου είπαν, μου έλεγαν, δεν πρόκειται να σε λυπηθούμε ποτέ.....
Ίσως αν με λυπόντουσαν να έσπαγα. Και θα ήταν καλό ή κακό αυτό;
Μήπως αυτό κάνει δειλά δειλά το σώμα μου; Σπάει; Και το κάνει με έναν τρόπο που κανείς δεν μπορεί να του πει τίποτα και που εγώ να μην μπορώ να το αγνοήσω...
Σε αγαπώ σώμα μου, σε αγαπώ ψυχή μου.
Σπάσε λιγάκι, σπάσε πολύ, σπάσε τόσο όσο δεν σε φοβίζει.
Πλέον έχεις πολλά χέρια γύρω σου να πιαστείς.
Πλέον βρήκες ανθρώπους-νησιά που τραγουδάνε κι εκείνοι το τραγούδι της αγάπης.



