15.1.13

Δρόμοι...

Δρόμοι

Δρόμοι της ζωής
Δρόμοι παραμύθια
Δρόμοι άγριας φυγής
Δρόμοι του μαζί
Δρόμοι του απέραντου
Δρόμοι σταθεροί
Δρόμοι πλανεροί
Δρόμοι φλεγόμενοι
Δρόμοι ολισθηροί
Δρόμοι γόνιμοι
Δρόμοι φρενήρεις
Δρόμοι ζωντανοί

























Κυλάμε σε δρόμους
Μόνοι ή με άλλους
γνωστούς ή αγνώστους
ρουφάμε τους δρόμους
κι εκείνοι εμάς.
Ρέουμε σαν σταγόνες
σε έναν ωκεανό ταχύτητας,
όλα κινούνται
τίποτα δεν μένει-
οι δρόμοι που διανύσαμε
αποτύπωμα της ύπαρξής μας
έστω για λίγο.





Φωτο - ποιείν



Έλα να με βρεις στο καθαρό γαλάζιο





εκεί που φιλιούνται γη και ουρανός




Στο πιο βαθύ πράσινο της ύλης
και του ορίζοντα
Στο πιο αδιόρατο σύνορο της ψυχής
Έλα πετώντας


Πάνω από τα ψηλά βουνά και τις ρυτίδες
Χαμογελώντας
Έλα...
Διπολικό μου κύμα






                                                                                                                                                            χαρμόσυνο σούρουπο
που είσαι κι ελπίδα μαζί
Στοιχειωμένο σπίτι
από ποιο σημείο του χρόνου με καλείς
από ποιο σημείο του δρόμου υπάρχεις
κυνηγώντας παιδικά όνειρα



Χορεύεις τον πορτοκαλί λυγμό σου
κι όλο καλείς
γύρω σου αναθυμιάσεις
από κυδώνι αθωότητας


Στοιχειωμένο σπίτι
στοιχειωμένο μου όνειρο
παρασυρέ με
στον ωραίο σου ίλιγγο. 


1.1.13















Σκούρο χαμόγελο
πληγή από γρανίτη
λίγο άνοιγμα στον ουρανό
να βρει το βλέμμα
μια συννεφιασμένη μέρα
αυτό
είναι αρκετό







30.12.12

Βάπτισμα πυρός
χάρτινες αναμνήσεις
τα πόδια καίνε
όταν χορεύουν το χορό του χρόνου
δάκρυα στα μάτια
την ήξερα από παιδί
και τώρα μεγαλώνει
τα πόδια καίνε
δάκρυα στα μάτια
χορός οι αναμνήσεις
σωτήριο τελετουργικό
εμπρός σαν υπμνωτισμένοι
όλοι μαζί
νυχτερινή ακολουθία
στη μια το μεσημέρι
δίπλα στο παλιό σχολείο
ακούγονται φωνές παιδιών
μικρές λησμονημένες μου πατρίδες
εκεί που φώλιασα
στην αγκαλιά της
την ήξερα από παιδί
και τώρα μεγαλώνει
τα πόδια καίνε
Βάπτισμα πυρός

                                                                    Το νέο κλάμα

9.12.12

Μου λείπεις...

Ύπαρξη

μοναχικά

κοινωνική


απλώνεις μόνη

τον άνεμο

στα μαλλιά

τη νέα μέρα -

ανασυντίθεσαι.




Ω, απαλή ησυχία

που σε γεύτηκα

το καταμεσήμερο της νιότης.


6.12.12

Που και που καταλαβαίνω
πόσο
μου λείπει η ψυχή μου
Το ξέρω
θα αργήσει
εκείνη η ώρα
της μυσταγωγικής συνάντησής μας
έτσι όπως έχω
βουτηχτεί μέσα στα ανθρώπινα,
θα αργήσει.




1.10.12

Απόψε....

Δεν θέλω να σπάσει το κέλυφος
της ωραίας μοναξιάς
των ακατοίκητων στιγμών ...

31.8.12

Χαμένο τρενο



                                                              



Αχνό χαμόγελο
   
 Κρύο το άγγιγμα                                                           

στη σιγαλιά











Γίνηκε τ΄ όνειρο
Μόνος αντίλαλος
Μες την καρδιά
















 

Όπως με κοίταζες
το καταχείμωνο
από μακριά
















Ειν’ η οικειότητα

Καμιά φορά
Σε κάνει ξένο


















Είν’ η ψυχή

που όταν φεύγει
μακριά
















Σκορπάς
και γίνεσαι
χαμένο τρένο














Σκληρή
του χρόνου
η ματιά.

















22.7.12






 Τυχαίνει συχνά
να βρω γύρω μου
στους δρόμους που περπατώ
τους μικρούς ή τους μεγάλους
κάτι αξιοπρόσεκτο
- το κοιτώ με θαλπωρή...







Γνωρίζω 
ότι η προοπτική
είναι μια παράμετρος
εξαιρετικά σημαντική.
Καμιά φορά, 
βλέπεις αλλίως ένα πράγμα
απ' τις αντανακλάσεις του...






Ιούλης μήνας 
στα Λαδάδικα
κι οι στιγμές ηλεκτρίζονται
απο τη φωσφορούχα
αύρα του καλοκαιριού
-παλλόνται 
μπροστά μου.





Μια γυναίκα που θέλει 
να περάσει το δρόμο
τα αμάξια που τρέχουν
και το κορίτσι
σιωπηλό στον τοίχο
χαμηλώνει το βλέμμα
- γλυκιά παραφωνία.





Πιο πέρα η Αριστοτέλους
μαγνητίζει πάντα
με τα κλειστα
και ανοιχτά της παράθυρα..







και τα μπαλκόνια






να θυμίζουν άλλες
εποχές...
Ανάσες στιγμών
που έμειναν πίσω.













15.7.12

Έλα

Μέσα μου
εκκολάπτεται ανέμελη
η άγρια ζωή μου









Μα εγώ
θερίζω τους καρπους μιας
άγονης νύχτας
εξημερωμένης


Τα χείλη βάφονται 
λόγια ευχής
ανείπωτης

Θα πέσω επάνω σου με δύναμη
να σε κατασπαράξω
θέλω να βρω εκείνη τη γεύση ελευθερίας
που μπορώ να αισθανθώ
οτι μου λείπει



Κάπου
κρύβεσαι
ίσως στην ηρεμία των στιγμών
όταν όλα μυρίζουν χρώμα
και ο ήλιος κρέμεται
πάνω απ' τα μάτια
της αιωνιότητας





Ανοίκεια γνώριμη
που ποτέ δεν σε είχα
όπως σε ονειρεύτηκα
Έλα.

28.6.12

ελάχιστη αφή

Υπάρχουν άνθρωποι
που μέσα τους κουρνιάζει μια μόνιμη καταιγίδα..

Δεν μπορεί μέσα τους κάτι, κάποιος, να ανθίσει, να τους ακουμπήσει.

Περπατούν μισοναρκωμένοι, ξυπνούν κοιμώμενοι.

Έτσι περνούν τη ζωή τους, με λίγη χαρά, ελαφριά, λίγη θλίψη, ελαφριά,
πάντα ξένοι με το εσωτερικό τους,
πάντα στο λίγο. Ποτέ δεν πατάνε γκάζι στο συναισθημα.

Στην όψη μπορεί να μοιάζουν γελαστοί, στο βάθος όμως του ακίνητου βλέμματός τους,
μόνο άχρωμο πάγο μπορεί να δει κανείς.

Περνούν τη ζωή τους κι αλίμονο..σπέρνουν μικρές ή μεγάλες μπόρες στους γύρω τους,
χωρίς να πολυιδρώνουν,
αφού μέσα στην νάρκη τους, δεν νιώθουν
παρά ελάχιστα.


20.6.12

Σήμερα σκόνταψα

πάνω
στις κενές στιγμές μου
άρχισαν να γεμίζουν υπέρμετρα
τον άδειο μου χώρο

τις ξεφλούδισα
μήπως βρω λίγο χρώμα

να σημαδεύω
μ' αυτό
τα σημεία του δρόμου
κάθε φορά που
κοντεύω να πέσω
επάνω τους.






Το νόημα...



Εσύ

να πορεύεσαι
κοιτώντας στα μάτια
την ψυχή σου.

Να μην χαθείς
μην αναλωθείς
στους άλλους
στο μακριά
στο παρα πέρα
σε όσα υπνωτίζουν
στα εύκολα
τα γρήγορα
τα υποσχόμενα πολλά
τα αποχαυνωτικά
μελλούμενα.

10.6.12






               Τα σπίτια μας.. ιπτάμενα καράβια στην άκρη τ' ουρανού.

21.5.12

Nα ζεις
κατά τα όνειρά σου
σε κάθε πρωινό να προσθέτεις
εκείνη τη σπάνια δροσιά
που είχες στο πρόσωπο
όταν γεύτηκες παιδί
το άπειρο
πασάλειψε με τούτο
τις στιγμές σου
κι ολάκερος ο κόσμος σου ανήκει.

2.5.12

Αποδοχή

Το να συμβιβάζεσαι με τους συμβιβασμούς που έχεις κάνει
μπορεί να είναι μια πραγματικά επαναστατική πράξη.

25.4.12

Τα μαθηματικά της καρδιάς

Αξίωμα

Το βάθος και η ένταση του ερωτικού συναισθήματος είναι ευθέως ανάλογα με το βαθος και την ένταση της ψυχικής επικοινωνίας ανάμεσα στα δύο πρόσωπα.

3.4.12

Κοφτές ανάσες

Κλειδωμένο είναι
μέσα
είναι
μέσα κλειδωμένο
σε άσπρο κουτί
μαύρο άσπρο
χάρτινο

Μπαίνει κοφτερό
λεπίδι εκείνο
μπαίνει άδειο
γεμίζει αίμα
γεμάτο πόνο
στάζει

Καρδιά
από
κιγκλιδώματα πίσω
κάγκελα
χάνεται
οξυγόνο
λίγο
χάνεται πίσω


Μόνη
αθεράπευτα
η στιγμή μικρή
χρόνο στιγμή
έρχεται
πηγαίνει
μόνη 
πια
ελέυθερα.