Χαμένο τρενο
Αχνό χαμόγελο
Κρύο το άγγιγμα
στη σιγαλιά
Γίνηκε τ΄ όνειρο
Μόνος αντίλαλος
Μες την καρδιά
Όπως με κοίταζες
το καταχείμωνο
από μακριά
Ειν’ η οικειότητα
Καμιά φορά
Σε κάνει ξένο
Είν’ η ψυχή
που όταν φεύγει
μακριά
Σκορπάς
και γίνεσαι
χαμένο τρένο
Σκληρή
του χρόνου
η ματιά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου