31.8.12

Χαμένο τρενο



                                                              



Αχνό χαμόγελο
   
 Κρύο το άγγιγμα                                                           

στη σιγαλιά











Γίνηκε τ΄ όνειρο
Μόνος αντίλαλος
Μες την καρδιά
















 

Όπως με κοίταζες
το καταχείμωνο
από μακριά
















Ειν’ η οικειότητα

Καμιά φορά
Σε κάνει ξένο


















Είν’ η ψυχή

που όταν φεύγει
μακριά
















Σκορπάς
και γίνεσαι
χαμένο τρένο














Σκληρή
του χρόνου
η ματιά.

















Δεν υπάρχουν σχόλια: