από γη κι απ' αέρα
9.12.12
Μου λείπεις...
Ύπαρξη
μοναχικά
κοινωνική
απλώνεις μόνη
τον άνεμο
στα μαλλιά
τη νέα μέρα -
ανασυντίθεσαι.
Ω, απαλή ησυχία
που σε γεύτηκα
το καταμεσήμερο της νιότης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Νεότερη ανάρτηση
Παλαιότερη Ανάρτηση
Αρχική σελίδα
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου