9.3.14

Παλεύει το πνεύμα
ο ουρανός με τη γη
και τί θα προκύψει;
Μια μεγάλη έκρηξη
μια μικρή σιγή
αρκετή να με χωρέσει
ελπίζω
πόσο στενή μπορεί να είναι μια φυλακή
πόσο διάφανη
με σίδερα κοφτερά
μα αόρατα
φυλακή του μυαλού
του κορμιού
της ψυχής
είσαι φτιαγμένος από ύλη και φοβάσαι
στέκεσαι μπροστά σε έναν απύθμενο
ωκεανό γνώσης
σε πιάνει ναυτία
νοσταλγείς το παρελθόν
της χαρούμενης άγνοιας
μα και κουράζεσαι να φαντάζεσαι
πιθανότητες ενός
φανταστικού μέλλοντος
μήπως κατά βάθος παραδέχθηκες ότι δεν
θα έρθει ποτέ;
Φθαρτότητα
θνητότητα
απώλεια
και φόβος.
Μεγάλη η εποχή του σκοταδιού
και δεν λέει να σταματήσει
να βρέχει. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: