5.3.14

Οι μάσκες έπεσαν
καθάρισαν όλα
-μέσα μου ήταν θολά
έξω ήταν πάντα τα ίδια-

φοβόμουνα να αγγίξω τον πόνο
τον δικό μου πόνο

Μα τώρα
οι μάσκες έπεσαν

ακροβατώ στην ανάσα της νύχτας

ψύχομαι ανελέητα

με καίει η ανατολή κατόπιν
πώς είναι δύσκολο

να ζει κανείς χωρίς δέρμα

όταν έχει όλο γδαρθεί
στο σύρσιμο της ψυχής. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: