Είναι νωρίς ακόμα
να βάλω το αίσθημα σε λέξεις
μα κάποτε θα ωριμάσει
και ελπίζω να ανθίσει
της ποίησης το ρόδο
Γιατί έχει το αγκάθι του
και ο αέρας
που σαν το χρόνο
άπιαστος
και οι μνήμες
και οι στιγμές
μέσα στο εφήμερο λουτρό τους
όταν τις τσακώνεις
σε πληγιάζουν
έχει τον πόνο του
το ρόδο
όταν το κόβεις
και όλοι οι βουβοί
αποχαιρετισμοί
κοστίζουν
ιδίως αυτοί που
δεν καταλαβαίνουμε
ποτέ εγκαίρως
πονάει και η ηθελημένη άγνοια
μα πιο πολύ
οδυνηρές είναι
οι τυφλές ελπίδες
που κρύβει
Θέλει προσοχή
Όλο αυτό το μεγάλωμα
Μην το ρόδο πιάσεις
και ματώσεις
ή μη σε προλάβει
το τέλος μιας εποχής
εσωτερικής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου