31.8.12

Χαμένο τρενο



                                                              



Αχνό χαμόγελο
   
 Κρύο το άγγιγμα                                                           

στη σιγαλιά











Γίνηκε τ΄ όνειρο
Μόνος αντίλαλος
Μες την καρδιά
















 

Όπως με κοίταζες
το καταχείμωνο
από μακριά
















Ειν’ η οικειότητα

Καμιά φορά
Σε κάνει ξένο


















Είν’ η ψυχή

που όταν φεύγει
μακριά
















Σκορπάς
και γίνεσαι
χαμένο τρένο














Σκληρή
του χρόνου
η ματιά.

















22.7.12






 Τυχαίνει συχνά
να βρω γύρω μου
στους δρόμους που περπατώ
τους μικρούς ή τους μεγάλους
κάτι αξιοπρόσεκτο
- το κοιτώ με θαλπωρή...







Γνωρίζω 
ότι η προοπτική
είναι μια παράμετρος
εξαιρετικά σημαντική.
Καμιά φορά, 
βλέπεις αλλίως ένα πράγμα
απ' τις αντανακλάσεις του...






Ιούλης μήνας 
στα Λαδάδικα
κι οι στιγμές ηλεκτρίζονται
απο τη φωσφορούχα
αύρα του καλοκαιριού
-παλλόνται 
μπροστά μου.





Μια γυναίκα που θέλει 
να περάσει το δρόμο
τα αμάξια που τρέχουν
και το κορίτσι
σιωπηλό στον τοίχο
χαμηλώνει το βλέμμα
- γλυκιά παραφωνία.





Πιο πέρα η Αριστοτέλους
μαγνητίζει πάντα
με τα κλειστα
και ανοιχτά της παράθυρα..







και τα μπαλκόνια






να θυμίζουν άλλες
εποχές...
Ανάσες στιγμών
που έμειναν πίσω.













15.7.12

Έλα

Μέσα μου
εκκολάπτεται ανέμελη
η άγρια ζωή μου









Μα εγώ
θερίζω τους καρπους μιας
άγονης νύχτας
εξημερωμένης


Τα χείλη βάφονται 
λόγια ευχής
ανείπωτης

Θα πέσω επάνω σου με δύναμη
να σε κατασπαράξω
θέλω να βρω εκείνη τη γεύση ελευθερίας
που μπορώ να αισθανθώ
οτι μου λείπει



Κάπου
κρύβεσαι
ίσως στην ηρεμία των στιγμών
όταν όλα μυρίζουν χρώμα
και ο ήλιος κρέμεται
πάνω απ' τα μάτια
της αιωνιότητας





Ανοίκεια γνώριμη
που ποτέ δεν σε είχα
όπως σε ονειρεύτηκα
Έλα.

28.6.12

ελάχιστη αφή

Υπάρχουν άνθρωποι
που μέσα τους κουρνιάζει μια μόνιμη καταιγίδα..

Δεν μπορεί μέσα τους κάτι, κάποιος, να ανθίσει, να τους ακουμπήσει.

Περπατούν μισοναρκωμένοι, ξυπνούν κοιμώμενοι.

Έτσι περνούν τη ζωή τους, με λίγη χαρά, ελαφριά, λίγη θλίψη, ελαφριά,
πάντα ξένοι με το εσωτερικό τους,
πάντα στο λίγο. Ποτέ δεν πατάνε γκάζι στο συναισθημα.

Στην όψη μπορεί να μοιάζουν γελαστοί, στο βάθος όμως του ακίνητου βλέμματός τους,
μόνο άχρωμο πάγο μπορεί να δει κανείς.

Περνούν τη ζωή τους κι αλίμονο..σπέρνουν μικρές ή μεγάλες μπόρες στους γύρω τους,
χωρίς να πολυιδρώνουν,
αφού μέσα στην νάρκη τους, δεν νιώθουν
παρά ελάχιστα.


20.6.12

Σήμερα σκόνταψα

πάνω
στις κενές στιγμές μου
άρχισαν να γεμίζουν υπέρμετρα
τον άδειο μου χώρο

τις ξεφλούδισα
μήπως βρω λίγο χρώμα

να σημαδεύω
μ' αυτό
τα σημεία του δρόμου
κάθε φορά που
κοντεύω να πέσω
επάνω τους.






Το νόημα...



Εσύ

να πορεύεσαι
κοιτώντας στα μάτια
την ψυχή σου.

Να μην χαθείς
μην αναλωθείς
στους άλλους
στο μακριά
στο παρα πέρα
σε όσα υπνωτίζουν
στα εύκολα
τα γρήγορα
τα υποσχόμενα πολλά
τα αποχαυνωτικά
μελλούμενα.

10.6.12






               Τα σπίτια μας.. ιπτάμενα καράβια στην άκρη τ' ουρανού.

21.5.12

Nα ζεις
κατά τα όνειρά σου
σε κάθε πρωινό να προσθέτεις
εκείνη τη σπάνια δροσιά
που είχες στο πρόσωπο
όταν γεύτηκες παιδί
το άπειρο
πασάλειψε με τούτο
τις στιγμές σου
κι ολάκερος ο κόσμος σου ανήκει.

2.5.12

Αποδοχή

Το να συμβιβάζεσαι με τους συμβιβασμούς που έχεις κάνει
μπορεί να είναι μια πραγματικά επαναστατική πράξη.

25.4.12

Τα μαθηματικά της καρδιάς

Αξίωμα

Το βάθος και η ένταση του ερωτικού συναισθήματος είναι ευθέως ανάλογα με το βαθος και την ένταση της ψυχικής επικοινωνίας ανάμεσα στα δύο πρόσωπα.

3.4.12

Κοφτές ανάσες

Κλειδωμένο είναι
μέσα
είναι
μέσα κλειδωμένο
σε άσπρο κουτί
μαύρο άσπρο
χάρτινο

Μπαίνει κοφτερό
λεπίδι εκείνο
μπαίνει άδειο
γεμίζει αίμα
γεμάτο πόνο
στάζει

Καρδιά
από
κιγκλιδώματα πίσω
κάγκελα
χάνεται
οξυγόνο
λίγο
χάνεται πίσω


Μόνη
αθεράπευτα
η στιγμή μικρή
χρόνο στιγμή
έρχεται
πηγαίνει
μόνη 
πια
ελέυθερα. 

28.3.12

θέλησα να πω..

σε έναν αλλοτινό μου έρωτα
θέλησα να πω, την πολύ ωραία φράση,
από κάπου τη δανείστηκα, ταίριαζε τόσο :

Είσαι στην ουσία σου ακοινώνητος, για σένα, ο άλλος υπάρχει μόνο ως ακροατής  των εμβριθών αυτιστικών στοχασμών σου ή, στην καλύτερη ακόμα περίπτωση, ως χειροκροτητής του μεγαλείου σου..

Μα σιώπησα, τί νόημα έχουν οι ειπωμένες λέξεις, όταν δεν πραγματώνουν μια επι - κοινωνία;
Κι έτσι αφέθηκα στην ήρεμη σιωπή μου.

27.3.12

μοναχικός σκοπός

παγωμένα
τα τραγούδια
της αλλοτινής στιγμής
ψάχνω μέσα σε κενό
μια συγκίνηση
ανεξίτηλη
εσένα
βλέμμα που πλανιέσαι
στο φωσφορούχο της ψυχής
αναδύσου
με γδύνει η αναμονή
στο λήθαργο της άνοιας
εκεί
που έχω κρυφτεί.

Σήμερα διάβασα...

 ...ότι ο άνθρωπος είναι ένα πακέτο μεγαλείου και κατάντιας. Και μου άρεσε πολύ.
 

28.1.12

Ξεφυλλίζοντας...

Μέσα στα
βιβλία μου
κατοικούν πολύτιμες στιγμές

Φύλλα διπλωμένα
γραμματάκια που ανταλλάχθηκαν
ζωγραφιές

Τα ανοίγω και άνεμος
φυσσάει την καρδιά μου
φαντάσματα απο το παρελθόν
βιώματα, λόγια, σκέψεις
όλα ανθίζουν ξαφνικά
μπροστά μου

Τί ωραία να
οσφραίνομαι
την αίσθηση
του παντοτινού παραδείσου

13.1.12

Σωκράτης Σκαρτσής, η γραμμή της ποίησης.

"Δροσίζει το βράδυ
πού πας, θάλασσα;"

"ένας κόσμος μέσα μου κι ένας κόσμος έξω μου,
έλα να γνωριστούμε."

27.12.11

Έξω απο το παράθυρο

Κοιτάς έξω
απ' το παράθυρο

ο ήλιος λαμπερός
προσπαθείς να τον συγκρατήσεις

και μέσα στις παλάμες σου
φουντώνει απρόσμενα

μια αίσθηση
μια μνήμη
παιδικά χρωματισμένη



22.12.11

Σήμερα...

....όλο το δωμάτιό μου
χόρευε
στο ρυθμό
του τανγκό....

ενώ
απ' έξω
πέταξαν
βιαστικά
τρία περιστέρια.

10.12.11

Ο ήλιος ο ηλιάτορας...


Μέχρι που..






...μέχρι πού φθάνει
η αγάπη;







Ως την άκρη του σύμπαντος.





9 π.μ.

Παράξενο τι!          


                

Μεγαλώνοντας
άρχισαν να μου αρέσουν
τα συννεφιασμένα
πρωινά...