25.10.21

Σε μία παλιά μου αγάπη...

 Δεν είμαι η κοπέλα σου

ούτε εσύ ο άντρας μου

Η ζωή προχωράει και μας πάει

Κι αυτή η συνειδητοποίηση πονάει.

Χαίρομαι που βρέθηκαν να σε αγαπήσουν

Και να σε φροντίσουν

Όπως το ήθελες κι όπως τώρα πια το υποδεχεσαι 

Και το αντέχεις...

Όσο για εμάς; οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο

Σε κάτι τραγούδια μακρινά μελαγχολικά

Στα φαγωμένα ραβασάκια της εφηβικής μας ήβης...

Στις αθώες μυρωδιές της παιδικής μας ηλικίας.

23.10.21

 Η σιωπή σου με κάνει να φωνάζω...

Να γίνομαι ένα τέρας φωνής.


22.10.21

Τα αποκαΐδια ενός καβγά

 Όταν θυμώνω μου λες πως είμαι άσχημη πως είμαι τέρας.

Κι εγώ αμέσως γίνομαι πιο άσχημη και περισσότερο τέρας.


Όταν θυμώνω θέλω να μου κρατήσεις το χέρι.

Να μου δείξεις ότι είμαι εκτός και να με βάλεις εντός.

Ορκίζομαι παιδί μου θα προσπαθώ εγώ για εμένα σαν να μην έχω άλλο κανένα και θα το κάνω μόνο για εσένα.

Είναι άγριο να εξοργίζονται με τον θυμό σου εκείνοι που δεν θέλουν τελικά να στο επιτρέψουν.

Τι άραγε φοβούνται; ποιον μέσα τους θυμό αναθυμούνται;

Είναι δύσκολο πολύ να μεγαλώνεις ένα παιδί από την αρχή.

Θέλω να θυμάμαι τις λέξεις

 ...που βγαίνουν από το στόμα σου αγόρι μου χρυσό! Και θέλω να στέκομαι στην καθεμία όπως της αξίζει. Και θέλω να σε προσέχω....να πιάνω τις καινούργιες λέξεις στον αέρα και να αναγνωρίζω όλες τις παλιές...αγόρι μου γλυκό....θησαυρέ μου.

Μπα έλεγες και τώρα μπάλια!

Τσάνα για την τσάντα!

Νια νια για την γάτα! 

Και γιάλα με τσαχπίνικο τόνο για το γάλα!

Λες όμως και τατάνι! Για το ταβάνι και το τρυπάνι....

Μπανάμπα για την μπανάνα!

Κρατς κρατς λες τα σταφύλια!

Και λες και κιτσίνια τα κριτσίνια!

τρελαίνεσαι για το κέμα (κέρμα).

Αχ πότε έγινες 20 μηνών μωρό μου; 

Ολόκληρο πλάσμα χαρούμενο και ζωηρό μικρό μου.

Σου αρέσει και απολαμβάνεις να μας παρακούς

Και να γυρνάς γύρω γύρω 

Και να κρατάς το κέρμα

Και να βάζεις τα κιδιά (κλειδιά) στην ντουλάπα!

Αχ αγάπη μου μεγάλη σε ευχαριστώ που ήρθες κοντά μας.

28.9.21

 Αχ βρήκαμε τον τρόπο καρδούλα μου...

Σήμερα ένιωσα ότι έκλεινες τα ματάκια σου και χαλάρωνες την ώρα που έριχνα νερό στο κεφαλακι σου...

Με κοιτάς ενώ σε  λουζω κατάματα....λίγες φορές έχω την ευκαιρία να απολαμβάνω έτσι το βλέμμα σου παιδί μου τρυφερό και μοσχομυριστό.

Αγάπη μου ψυχούλα μου.

Αυτές τις μέρες κάνεις μεγάλες προσπάθειες να επαναλαμβάνεις οτιδήποτε λέμε....

Σύντομα θα ακούμε τα λογάκια σου από το πρωί ως το βράδυ!

Αχ...

27.9.21

Συνεδρία

 Όλοι χρειάζεται να φροντίζουμε αυτό που είμαστε γιατί δυσκολίες πάντοτε εμφανίζονται στον δρόμο.

Δεν χρειάζομαι πια την αίσθηση ότι είμαι θύμα.

Ότι κινδυνεύω κι ότι πρέπει να σωθώ...

Είπαμε ότι θα μιλήσουμε για όλα εκείνα που με βάζουν στον ρόλο του θύματος.

Καλώς απομάκρυνα την θεία μου.

Και τι θα κάνω με την τέφρα του πάτερα μου; θέλω να έχει μία θέση κι αν ναι πού και πώς;

Και με την ανακαίνιση που τόσο με δυσκολεύει;

Είναι δύσκολη η πλήρης αποκοπή από το παρελθόν...

25.9.21

Χέρια που δεν υπήρχαν!

 Μου πήρε 38 χρόνια να το καταλάβω: 

Γιατί δεν έκλαψα όταν έχασα την μαμά μου. Ήμουν δέκα.

Χρειαζόμουν τα χέρια κάποιου για να κλάψω!

Κάποιον να μου κρατάει το βαρύ από τα δάκρυα κεφάλι.

Κάποιον που να μπορώ να εμπιστεύομαι.

Κάποιον που να ξέρω ότι νοιάζεται.

Χρειαζόμουν μία αγκαλιά που μέσα της να κλάψω.

Κάποιον που δεν ήταν μουδιασμένος.

Κάποιον που με πρόσεχε και που τον ενδιέφεραν πάρα πολύ.

Κάποιον που καταλάβαινε τον πόνο της μικρής μου ψυχής.

Χρειαζόμουν τα χέρια κάποιου μέσα τους να κλάψω.

Χρειαζόμουν μία μεγάλη αγκαλιά.

Χρειαζόμουν αγάπη για να με πιάσει το παράπονο και να αφήσω το ποτάμι ελεύθερο.

Κράτησα μέσα μου την ορμή ενός ολόκληρου ποταμιού, ενός ωκεανού. Και δεν είχα ιδέα....όλα μου έμοιαζαν τρομακτικά ήσυχα κι ακίνητα.

Χρειαζόμουν βοήθεια για να αφεθώ να κλάψω.

Χρειαζόμουν τα μάτια που θα με κοίταγαν, τα χέρια που θα με κράταγαν, τα λόγια που θα με σκέπαζαν με την θέρμη της αγάπης.

Δεν υπήρχε ούτε μία αγκαλιά πραγματικά διαθέσιμη για εμένα.

Τα μικρά παιδιά θέλουν να τα παρατηρείς για να αφήσουν το δράμα τους να στάξει.

Ευχαριστώ Φοίβο μου φωτεινέ....ευχαριστώ που νέους δρόμους μέσα κι έξω μου φωτίζεις.

17.9.21

Πρώτες λέξεις

 Δεν θα ξεχάσω πότε το γλυκό σου τρόπο να λες: γάλα! Μπάλα! 

Την Ασπασία την λες Τατά....αχ παιδί μου.

Τσάντα!

Το air condition το λες κο κο!

Αχ αυτή η πνιχτή απαλή φωνή σου.....λιώνω από αγάπη ανθρωπάκι μου.

Κάρτα! Λες κάατα!

Σήμερα γελούσαμε τόσο! Μου έλεγες αμε! Ξανά και ξανά!

Αχ γιαβρί μου....

Μαμόνια 

Λες τα μακαρόνια...

Σήμερα μου έδειξες ένα καλαμάκι....πίνεις με αυτό κέφιρ (κε)...

Αχ μικρό μου αχ .....

25.7.21

Ω ναι


 

 Ξέρεις πληγώθηκα τότε.

"Δεν γνωρίζεις καν πως είμαι, τι είμαι..." μου είπες.

Πόσο άδικο είχες. Άνοιξαν οι πόροι του πόνου. Έτρεξαν τα καυτά δάκρυα. Μέσα μου γινόταν καταιγίδα. Έξω μου σιγή επικρατούσε. Έχεις δίκιο σου είπα.

Κι όμως...

Πόσο άδικο είχες.

Υπήρξαμε παρόντες στις στιγμές μας.

Και φαίνεται ότι τίποτε άλλο δεν μπορεί

Να χωρέσει όλη την αλήθεια

Πέρα από ένα αδιάκοπο τώρα

Γιατί μόνο έτσι υπάρχουμε

Αδιάκοπα

Άλλο είναι αν μας αρέσουνε

Οι παύσεις και οι τέλειες.


Δεν χρειάζονται τα μάτια στον έρωτα.

Δεν χρειάζονται καν τα λόγια.

Ακόμα και οι μουγγοί ερωτεύονται.

Ακόμα και οι τυφλοί.

Το μόνο που χρειάζεται στον έρωτα

Είναι ένα εγώ

Ένα εσύ 

και το τώρα.

Υπήρξαμε παρόντες σε πολλά "τώρα" μας.

Άγγιξαμε πολλά ο ένας του άλλου.

Δεν χρειάζεται τα σώματα για να φωτίσει ο έρωτας.

Άλλο αν έχει από την φύση του σκοτάδι.

4.7.21

Υπόσχεση.

 Θα σου φέρομαι με την ίδια υπομονή κι αγάπη

Όπως φέρομαι στο παιδί.

Η μία στην άλλη υποσχέθηκαμε.

Ήταν μία πολύ τρυφερή στιγμή.

Έτσι το παιδί δεν θα νομίζει ότι είναι κάτι ξεχωριστό το απαλό φέρσιμο η φροντίδα κι η ζεστασιά που λαμβάνει.

Έτσι θα σπάσει και η άρρητη ομοφοβική μας απόφαση να αγαπάμε πια μόνο το παιδί.

Μπορεί βεβαία να πρόκειται για απόφαση απλά συζυγική.

5.6.21

 Αχ μπαμπά μου....

Πόσο μου λείπεις!

Αν ήσουν εδώ πως θα αντιμετώπιζες το παιδί μου;

Είχες τόση αγωνία και τόση λαχτάρα να κάνω ένα παιδί. Δεν πίστευες ότι αυτό θα ήταν εφικτό.

Νομίζω θα ησυχάζες εάν έβρισκες ένα ψέμα να διασκεδάσεις τις εντυπώσεις των άλλων.

Αχ μπαμπάκα. Πόσο άγχος σου δημιουργούσε το γεγονός ότι αν και μοιάζαμε σε τόσο πολλά, την ίδια στιγμή ήμουν εντελώς διαφορετική από εσένα. Με άλλες προτεραιότητές και άλλες επιλογές.

Δεν έχεις ασχοληθεί με την πολιτική. Μου είπες κάποτε κάνοντας έναν απολογισμό της ζωής μου. Άρα και της αξίας σου ως γονιού.

Αχ μπαμπά.....πως άφησα έτσι το χεράκι σου;

Αυτό το χέρι με γράπωνε και με εσφιγγε.

Το λάτρευα αυτό το χέρι. Δεν έβλεπα φως στο σπίτι με την Μαρίνα. Δεν σε φρόντιζε πια. Δεν έβρισκα άλλο άτομο. Είχα μία κοπέλα που δεν κατάφερνε να σε κάνει να φάς και έπεφτες όλη την ώρα. Δεν σε έπλενε. Δεν σε άλλαζε σωστά. Μόλις με είδες μου είπες σου μιλάει απότομα και να την αλλάξω.


Δεν ξέρω εάν έκαναν σωστά την δουλεία τους στο γηροκομείο. Τραγική παράλειψη να μην σε έχει δει ένας καρδιολόγος. Τραγική παράλειψη να μην σε έχουν σε όρθια στάση στο κρεβάτι ιδίως μετά το φαγητό. Από την άλλη ο καρδιολόγος που τότε σε έβλεπε μου είπε ότι το πολύ πολύ να παρατείναμε την ζωή σου για ένα δυο μήνες. Τέλειωνε το σκοινί.

Στο γηροκομείο σε έπλυναν. Έτρωγες! Ήρθαν και σε είδαν οι φίλοι σου.... η Τασούλα.

Δεν ήμουν εκεί. Δεν θα προλάβεις μου είπες. Αχ πάτερα. Με ρώτησες πως είναι το στομάχι μου τότε που το χεράκι σου κατά λάθος με κάλεσε με κάμερα. Μου έδειξες αγάπη.

Όμως μου έλεγες τόσο έντονα λόγια. Μαχαιρώνες το μέσα μου. Μέχρι και δυο μέρες πριν φύγεις. Έχω βρει μία λύση για την ζωή σου μου είπες. Δεν άντεχα να τα ακούω πια αυτά. Ούτε άντεχα να σκέφτομαι ότι μισό χρόνο πριν μου έκανες εξώδικα. Ανησυχούσες μην πουλήσω κάποιο σπίτι μαζί με την σύντροφό μου. Δεν σου άρεσε που αντί να νοικιάσω κάπου το πατρικό το έδωσα στο γονέα που πάλευε με τον καρκίνο του παιδιού του. Το ήξερα αυτό το παιδί. 

Ο αποχωρισμός μας κι ο αποχαιρετισμός μας δεν θα μπορούσαν να είναι απλά ένα μαζί....όπως δεν ήταν και η ζωή μας. Πάλευα να έρθουμε κοντά αλλά ποτέ δεν με θεώρησες ισότιμο συνομιλητή σου.

Κοιτάω τις πρωινές ειδήσεις και είναι σαν να είσαι δίπλα μου. Να πίνεις τον ελληνικό σου. Να κάνεις παρατήρηση ότι δεν είναι πολύ πετυχημένος. Να σχολιάζεις πόσο άμυαλοι είναι οι Έλληνες. Να κοιτάς από το παράθυρο τα περιστέρια και να συνομιλάς μαζί τους... το ξέρεις ότι ο εγγονός σου που σήμερα κλείνει τους 16 μήνες ζωής χθες στο πάρκο δίπλα από το σπίτι κυνηγούσε με λαχτάρα τα περιστέρια; στην αρχή ήθελε να τα πιάσει με τα δυο του χέρια. Μετά με ένα κλαράκι. Στο τέλος ήθελε να τα πιάσει κρατώντας τα παξιμάδια που του έχω πει ότι τρώνε. Ήταν τόσο χαριτωμένος! Πόσα μάτια τον κοίταζαν γλυκά. Νομίζω και τα δικά σου μάτια έτσι θα τον κοιτούσαν. Δεν θα μπορούσες να αντισταθείς στην αγάπη για τον εγγονό σου.

Πιο πολύ με πονάει που δεν φρόντισα καλύτερα τις συνθήκες. Η Μαρίνα να σε βλέπει. Το χαρτονόμισμα που σου πήρα από την τσέπη να το είχες πάνω σου κι ας το έχανες. Ίσως να τους πλήρωνα παραπάνω να σε προσέχουν. Η ψυχολόγος μου δεν το έβρισκε καλή ιδέα....να έμενα εκεί την πρώτη σου εβδομάδα. Ναι είχα διάσκεψη κι έπρεπε να επαναληφθεί γιατί είχε ματαιωθεί. Έπρεπε να την ματαίωσω. Έπρεπε να αντέξω.....έπρεπε;

Ήταν πολύ σημαντικό να προσαρμοστείς. Από την άλλη η αδερφή μου και η γυναίκα σου έκαναν τα πάντα πιο δύσκολα. Πάλευα μόνη με τα πάντα. Το έβλεπε η Μαρίνα. Μου το αναγνώριζε. Εσύ με πολεμούσες για την ζωή και τις επιλογές μου. Είχαν στερέψει τα αποθέματα δύναμης. Αφέθηκα. Έγινα αυτό που έβλεπες: μία αδύναμη.


Κράτησα την δύναμή μου μέσα μου με τον τρόπο μου. Πάλευα για την εξωσωματική τότε και η διετής φροντίδα σου παρά το ότι μέναμε σε άλλες πόλεις με είχε καταλάβει. Είχε κάνει κατάληψη στο ζωτικό μου χώρο. Ο όγκος εργασίας μου συσσωρευόταν. Η ψυχολογία μου στα πατώματα. Κάπως έτσι αποφάσισα να κάνω τα πρώτα μας Χριστούγεννα μακριά σου. Τότε κατάλαβε η αδερφή μου ότι αυτή θα φύγει στα Γρεβενά της και κανένας δεν θα φροντίσει τον πάτερα της. Δεν το πίστευε ότι δεν θα ανεβω. Κατάλαβε ότι κρατούσα την συνοχή όλου αυτού. Γύρισε νωρίτερα για να τον δει και με πήρε ένα τηλέφωνό αγωνίας κάπως να βλεπόμαστε στις γιορτές.

Αχ πάτερα. Ένα μήνα μετά σε χάσαμε. Ο φυσιοθεραπευτής έβλεπε μία κόρη να αγαπάει και να τρέμει για τον πάτερα της και μου έλεγε να μην σε αφήσω. Το έβλεπα. Του έδωσα τα βιβλία σου. Δεν τον άκουσα γιατί οι άλλες επιλογές που είχα έμοιαζαν ακατόρθωτες. Δεν είχα πουθενά να σε αφήσω που να νιώθω εμπιστοσύνη.


Αχ πάτερα. Πόσο μου λείπεις. 

Θα έβλεπες τα πάντα να κλείνουν λόγω του νέου ιού και θα το φιλοσόφουσες βαθιά. Πιστεύω θα το έβρισκες μία δίκαιη τιμωρία για τον άνθρωπο που τα πάντα σπαταλά χωρίς να τον νοιάζει.


Η φωνή σου και η ψυχή σου μου λείπουν.

Σε αγαπώ.

9.5.21

26.4.21

 Σήμερα πήγαμε βόλτα το μωρό στο πεδίο του Άρεως.

Του άρεσαν οι ανοιχτοί χώροι, η πρασινάδα και κυρίως οι τόσες μπάλες που συναντήσαμε!

Ήταν σκέτη απόλαυση να τον παρατηρώ.

Κοντεύει 15 μηνών.

Το βραδύ όταν θηλάζουμε για να κοιμηθεί ανεβαίνει στο πρόσωπό μου και με φιλάει σαν μικρό κροκόδειλακι.

Το μαϊμούνι μου.

Άλλη φορά: να μην του ζητάω να χαιρετήσει κανέναν.


23.4.21

 Κι όταν κάτι σου αρέσει που τρως κάνεις μμμ

Κι όταν κάτι το λαχτάρας κάνεις Ααα...

 Μου λείπεις πάτερα.

Δεν ήρθες στην ορκωμοσία μου.

Πάντα είχες τον τρόπο σου να με κάνεις να νιώθω λιγότερο σημαντική.

Η τέφρα σου δίπλα μου.

Στο γραφείο μου.

Σε όλη μας την κοινή ενήλικη ζωή δεν μπόρεσα να σε έχω τόσο κοντά μου.

Ήσουν αγκάθι ή τσουκνίδα.

 Το τρυφερό μου το μωρό!

Χαιρετά τον κόσμο κάθε πρωί που ξυπνάει και κάθε βραδάκι πριν πέσει για ύπνο.

Είναι τόσο συγκινητικός.

22.3.21

Ο χρόνος περνάει
Το αίνιγμα που είμαστε παραμένει
Το τότε πια δεν υπάρχει
Οι ρίζες έχουνε κοπεί
Κι εγώ έσπειρα τους δικούς μου κόπους
Μαζί με όνειρα και καλοκαιρινές ελπίδες
Έπιασαν τόπο
Τα ανθή έχουνε τώρα ξεμυτίσει
Κάθομαι και τα μυρίζω
Και ευφραίνεται η καρδιά μου
Κάθομαι και ξεφυλλίζω
Το τότε
Που κάποτε ήταν τώρα
Αναμνήσεις φρέσκες γεμάτες χλωροφύλλη
Στον ήλιο της μνήμης τις απλώνω
Με τα χέρια απαλά 
Και μετά μία μία
Στα συρτάρια του μυαλού και τις ψυχής μου
Τις τακτοποιώ γοργά.

17.3.21

 Αυτή η μόνιμα χαρούμενη περσονα μου σύντομα θα καταλήξει να γίνει πνιγηρή για το παιδί.

Κάθε φορά σχεδόν που μιλάω στην Μαργαρίτα για τον θυμό ή την θλίψη μου μου λέει ότι δεν φαίνεται.

Θα αρχίσει να καταλαβαίνει τα ΠΆΝΤΑ.

Ότι δίνω εντολές στην άλλη του μαμά λες και είναι καμία υποδεέστερη.


Ότι του πρόσφερα να πιει μπύρα!

Πόση ασφάλεια να νιώσει; πόση αντίφαση;

Θα προσπαθεί να με καταλάβει...θα λέει είναι λίγο ακατανόητη η μαμά μου.

Όχι θέλω να τρώμε μαζί

Να του δίνω χώρο και χρόνο.

Να είμαι ολόκληρη για να είναι και εκείνος..

Παιδί μου.....παιδί μου!

15.3.21

Απόψε

 Μου λείπεις....αχ πόσο μου λείπεις.

Η φωνή σου

Ρίζες

Τα λόγια σου

Ευφυία

Οι παρατηρήσεις σου

Αγάπη

Η ποίησή σου 

Ομορφιά

Η κριτική σου

Μαχαιριά.

Το φανελάκι σου

Μυρωδιά


22.2.21

Μια άλλη φορά θα πιάσω τις καλοκαιρινές μας βόλτες στον Αρμενιστή και την Σάρτη. 

Τα παιχνίδια μας στο εστιατόριο "ΤΑ ΒΡΑΧΑΚΙΑ". 

Το φεγγάρι που βλέπαμε να ανατέλει με τα ηλιοκαμένα μας πρόσωπα.


Πρόσωπα ήρεμα και χορτάτα από τις ρακέτες και το πολύωρο κολύμπι και τον ήλιο.


Τότε μπορούσα ακόμα να πηγαίνω βαθιά μέσα στη θάλασσα, να προσπαθώ να αγγίζω τον ορίζοντα. Πολλές φορές η παραλία δεν φαινόταν παρά σαν μια απειροελάχιστη κουκίδα από το σημείο που βρισκόμουν. Ένιωθα να με ρουφάει το απέραντο γαλάζιο νερό, να γίνομαι ένα με την φύση. Είμαι σίγουρη ότι χωρίς να το συνειδητοποιώ έμπαινα σε μια κατάσταση αυθόρμητου διαλογισμού.

Η αίσθηση παντοδυναμίας που είχα ως παιδί ήταν απερίγραπτη. 


Ένιωθα πολύ καλά μέσα στο πετσί μου και το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να ανακαλύπτω τον κόσμο. Ναι, στα βραχάκια ήταν όμορφα και γαλήνια, σχεδόν ειδυλλιακά. 

Σε όλες αυτές τις στιγμές, τις βραδιές, τις σκέψεις και τις αισθήσεις με συντρόφευε το ακούραστο μυαλό του πατέρα μου και ο τρόπος που είχε να βλέπει τα πράγματα. 'Άλλοτε για καλό, άλλοτε για κακό, ακόμα ακούω την δική του φωνή να αντηχεί μέσα μου...



 Κάθε Σάββατο πηγαίναμε να φάμε ψάρια στην Νέα Ηράκλεια, στην Παγώνα...

Βλέπαμε τον Πασχάλη τον άντρα της, την Μαρία, την νύφη της, τον Θόδωρο, τον γιο της Παγώνας, την Πένυ...

Κλεινόμουν στις τουαλέτες με ευχαρίστηση και αδημονία, ήταν ευρύχωρες, παρίστανα ότι ήταν το σπιτάκι μου μέσα στο αγαπημένο εστιατόριο...

Οι μεγάλοι διαλέγανε τα ψάρια, ήταν κάτι σαν τελετουργικό.

Πάντα υπήρχε μια καχυποψία αναμεμειγμένη με την φιλία μεταξύ ιδιοκτητών και πελατών.

Πάντα ο πατέρας μου πίστευε ότι πάνε να τον κοροιδέψουν... και φρόντιζε να μην συμβεί αυτό.

Τρώγαμε, βλέπαμε και την Πένη, παίζαμε τα παιδιά όλα μαζί, το μέρος μύριζε επαρχεία, ένιωθα χαρά που δεν μεγάλωσα εκεί, μου έβγαζε μια εγκατάλειψη και μια θλίψη...

Άλλοτε σεργιανίζαμε στο μίνι μάρκετ της μαμάς της Πένυς....άλλοτε πάλι τρώγαμε όλοι μαζί με φίλους των γονιών μας ή συγγενείς και μετά ανάβαμε φωτιά στην αυλή του μικρού σχολείου. Εμείς τα παιδιά πρώτα παίζαμε στις κούνιες. Η αυλή δεν βρισκόταν σε μεγάλη απόσταση από την ταβέρνα και έτσι καταφεύγαμε γρήγορα γρήγορα εκεί. Μετά ερχόντουσαν οι μεγάλοι.

Κοιτούσα την φωτιά που τρεμόπαιζε και ένιωθα ότι "ανήκω". Είχε κάτι που με υπνώτιζε μα πάντα φοβόμουν και λίγο μην απλωθεί.


Μετά κάναμε βόλτα στην παραλία...είχε μια προβλήτα που την περπατούσαμε κατά μήκος. χανόταν το βλέμμα στα δέντρα και στην θάλασσα. Ο πατέρας μου χειμερινός κολυμβητής τιμούσε την φυσιολατρική του φύση και έκανε μπάνιο συχνά ανεξαρτήτως εποχής. Αυτά μέχρι τη διάγνωση της καρδιοπάθειάς του...μετά έγινε πιο δύσκολος στα πάντα.


Ω δεν θα  ξεχάσω πόσο γεμάτη ήμουν από τις μνήμες της ημέρας στην επιστροφή...Όχι δεν το φαντάζομαι, κάποια φορά πήραμε και την Πένυ μαζί μας στο σπίτι στο Πανόραμα, στρώσαμε και κοιμηθήκαμε όλα τα παιδιά μαζί. Ήταν κάπως κακομαθημένο κορίτσι αλλά μας άρεσε να την παρατηρούμε, σε εμένα τουλάχιστον. 


Ναι, εκείνη η υπέροχη αίσθηση στο αυτοκίνητο στο δρόμο της επιστροφής..Είχαμε το στομάχι γεμάτο και κοιτούσαμε τα άλλα αμάξια. Κάναμε στάση στο ζαχαροπλαστείο "Ο ΝΙΚΟΣ" για γλυκό. Έβλεπα την οικεία διαδρομή και όταν δεν τραγουδούσα με την αδερφή μου ένιωθα απλή σκέτη ευτυχία ρεμβάζοντας. Αυτό λοιπόν είναι η πληρότητα.


Κανένας όμως δεν με προειδοποίησε τότε για το πόσο φευγαλέα είναι όλα.

Ούτε ήξερα ότι μπορεί με τους ανθρώπους που αγάπησα να διασταυρωθούν οι ζωές μας απλά για λίγο και κάποτε θα διασχίζω μόνη μου τα σταυροδρόμια της ζωής...


Έτσι νιώθω σήμερα. Έβαλα το μωρό για ύπνο, ναι τον γιο μου. Έχω γιο, εγώ που κάποτε ήμουν μόνο κόρη και σήμερα δεν νιώθω εκείνα τα παιδικά μου χρόνια πιο μακριά από μια στιγμή. 


Κάθε καλοκαίρι πηγαίναμε στη Μεταμόρφωση στα "σκιουράκια". Έτσι έλεγαν το συγκρότημα των θερινών κατοικιών που μέναμε. Και εκεί μια παρέα παιδιών και οι μεγάλοι να μαζεύονται τα βράδια όλοι μαζί. 


Υπήρχε ένας χωματόδρομος που έβγαζε στη θάλασσα...πόσα καλοκαίρια και μνήμες μου χαράχτηκαν εκεί. Με θυμάμαι να παιχνιδίζω για ώρες στα νερά...και τι δεν σκάρωνα με την φαντασία μου...ότι τα κοχύλια μου μιλούσαν, ότι ήμουν μια χαμένη ναυγαγός, ότι η αδερφή μου πνιγόταν και έτρεχα να την σώσω, ότι με παρέσερνε ένας στροβιλισμός..... ο ήλιος έλουζε το κορμί μου και η αρμύρα της θάλασσας ήταν μονίμως στην γλώσσα μου....πλατσούριζα και γέμιζα ήχους και εικόνες και τα βράχια της θάλασσας ζωγραφίστηκαν για πάντα μέσα μου. Θυμόμουν το τραγούδι με τα καβουράκια "η μαμά τους η κυρία καβουρίνα...πάει τσάρκα στην Αθήνα...", έβλεπα πολλά καβούρια και υπόγεια, χωρίς καλά καλά να το γνωρίζω, είχα αρχίσει να με θεωρώ κόρη της θάλασσας και του ήλιου.


Η απόσταση από το σπίτι μέχρι την θάλασσα ήταν δεν ήταν ένα τέταρτο με τα πόδια. Διασχίζαμε ένα χωματόδρομο για να φτάσουμε. Υπήρχε και η επιλογή να κατεβούμε μια απότομη σκάλα από μια χααράδρα στο βουνό η οποια με τρόμαζε και πάντα προτιμούσα την πιο αργή και σίγουρη δαδρομή. 

Η μαμά συχνά έπαιρνε πικέ κουβέρτες και φαγητά σε τάπερ και έστρωνε πάνω στον χωματόδρομο να κάνουμε πικ νικ. Θυμάμαι να καθόμαστε για ώρες δίπλα στις ξερές πευκοβελόνες και να ακούγονται τα τζιτζίκια ρυθμικά....ακούγαμε την μανούλα μας να μας διηγείται παραμύθια και μετά πέφταμε και οι τρεις στον πιο βαθύ ύπνο, εκεί πάνω στο χώμα. Δεν ξέρω αν υπάρχει βαθύτερη ευτυχία από αυτή. 


Στο χέρι μου έχω ένα σημάδι που που θυμίζει τα σκιουράκια (έτσι λέγανε το συγκρότημα γιατί πράγματι είχε και τα βλέπαμε πολλά σκιουράκια πάνω στα δέντρα, όπως περήφανα μας εξηγούσε ο πατέρας μου - διότι του άρεζε να μας εξηγεί αυτά που δεν ξέραμε). 

Άσχημη πτώση με ποδήλατο. Έτσι προκλήθηκε. Ξεχάστηκα και δεν πάτησα φρένο στο τέλος του δρόμου με αποτέλεσμα να πέσω πάνω σε κάτι πεζούλια μέσα στο γήπεδο που υπήρχε μετά το δρόμο. Ακόμα θυμάμαι τα ουρλιαχτά μου και το "φωνάξτε ένα ασθενοφόρο" που φώναξαν κάποιοι παραθεριστές στο ίδιο συγκρότημα. Τελικά με λίγο ιώδιο και λίγη φροντίδα όλα πήγανε καλά. Όποτε κοιτάω το σημάδι που έμεινε στο μεσαίο μου δάχτυλο σκέφτομαι ότι δεν είναι δυνατόν ένα σημάδι από μια πτώση να "κρατάει για πάντα". Και όμως είναι, και μέσα από το σημάδι αυτό κοιτάω το παρελθόν μου να βρίσκεται κατά κάποιον τρόπο ολοζώνταντο στο παρόν. 


Ναι τα καλοκαίρια μας ήταν γεμάτα θάλασσα και μάλιστα η θεία μου η Ρένα με έπαιρνε πριν καν μάθω καλά καλά κολύμβι με το ψαροντούφεκο στα βαθιά. Ο λόγος που επέπλεα ήταν ότι φορούσα μάσκα και αναπνευστήρα και χάζευα τους υφάλους του βυθού και τα ωραία χταπόδια πριν τα καμακώσει η θεία μου. 

Συχνά βρίσκαμε αραγμένο κάποιο κότερο και κάναμε βουτιές. Τα βράδια πάιζαμε κυνηγητό και κρυφτό μεγάλες παρέες από παιδιά και θυμάμαι τα απλωμένα ασπρόρουχα να φεγγοβολούν και εγώ να ψάχνω να κρυφτώ πίσω τους...ναι κι αυτό ήταν ευτυχία. Χιλιάδες μνήμες όμορφες και απαλές σαν χάδια στόλισαν το πρόσωπο, τα μαλλιά μου και όλη μου την ανέμελη ύπαρξη.



15.2.21

 Μπαμπά μου

Χιονίζει! Θα σου έλεγα....

Και θα χαιρόμασταν παρέα.

 Έξω χιονίζει κι εσύ κοιμάσαι στην αγκαλιά μου

Προστατευμένο

Από το κρύο και την παγωνιά

Και θερμαίνεται η ψυχή μου

Από τη ζέστη ρυθμική σου ανάσα

Καθώς θηλάζεις

Κι από τον απαλό χορό 

Των νιφάδων του χιονιού.




10.2.21

Η μυρωδιά σου

 Μου μυρίζεις γη και καθαρό αέρα

Πίτα στην αυλή του χωρίου

Σούσουρο των γυναικών

Μου μυρίζεις την καμμένη πέτσα από το γάλα

Φρέσκο όπως βγήκε από τα στήθη των κατσικών.

Μου θυμίζεις την Αρετσού

Την γλυκιά γλυκιά νοσταλγία

Για μία ζωή τόσο παλιά βιωμένη

Που μοιάζει με όνειρο φευγαλέο

Ακόμα ακούω την φωνή σου.

Φωνή άγρυπνη δραματική

Φωνή που είδε πολλά και άγγιξε αλλά τόσα

Ακόμα χαϊδεύω το χέρι σου

Σου μιλάω από μέσα μου βαθιά 

Κι εσύ με συντροφεύεις

Μυρίζεις Σέιχ Σου και άρωμα πεύκου

Και χωματόδρομους Χαλκιδικής

Και ευγενείς πόθους

Και ρομαντικά κίνητρα

Και ταπεινή γαλήνη.

Την γαλήνη ενός που κοίταξε τον ήλιο

Ψηλά από κορφές

Και δάμασε τα κύματα

Και νίκησε τον χρόνο.


5.2.21

 Σαν αύριο γεννήθηκε το παιδί μου. Δεν θα τον γνωρίσεις και δεν θα σε γνωρίσει ποτέ. Το μικρό πλάσμα μεγαλώνει και μαζί του κι εμείς...του δίνω να ανασαίνει όλη την αχνιστή αγάπη μου.

Η ζωή μου όλη είναι γεμάτη μνήμες.

Από τα πράγματα που έζησα ως παιδί - μα πόσο ζωντανές είναι....μέχρι όλα εκείνα που κατά καιρούς ζήσαμε μαζί.

Το όμορφο κομμάτι σου μου λείπει. Μυρίζει απόψε γρα γρου. Θυμάσαι πως καίγανε και κλαίγανε τα μάτια μας από την πιπεριά; μας πήγες κάτω από την βρύση. Είχες τόσες γνώσεις μέσα σου.

Θυμάμαι όλη την προηγούμενη ζωη μου σαν μία ατέρμονη συνομιλία μαζί σου. Να κάνω υπερβαση του εαυτού μου μου είπες. Και ο άνθρωπος τα πάντα μπορεί ακόμα και να κολυμπήσει στα παγωμένα νερά μίας λίμνης.

Μετά από μία ζόρισμενη στιγμή στην τουαλέτα μου έτριβες το πόδι....τανίστηκα, μου είπες....

Κι όταν ενίοτε δεν ήμουν καλά με έπαιρνες τηλέφωνο να με ακούσεις.

Κόρη! Έλεγες τρυφερά και χαρούμενα και περήφανα.

Αχ τρελέ μου επιστήμονα μου λείπεις.

Θα ήθελα να σου είχα κρατήσει το χέρι.

Ναι θα κάνω όπως είπες : θα διαβάζω την ιστορία των ανθρώπων και του μέρους που επισκέπτομαι.

Αχ πάτερα...μου λείπεις...

Θα τον λάτρευες.

Έχετε αρκετά κοινά.

3.1.21

Φυλλαράκι

 Σήμερα την ώρα που η Δέσποινα σε έφερε από την πρωινή βόλτα σε τράβηξα, όπως κάνω κάθε μέρα, στην αγκαλιά μου. Και τότε είδα να αφήνεται στα σκέπασματα, από το ανοιγμένο σου χέρι, ένα μικρό πράσινο φυλλάρακι. Κρυφά το είχες αρπάξει κρυφά το έπαιζες. Δεν σε αφήνουμε να τα κρατάς γιατί τα βάζεις στο στόμα. Παιδί μου όμορφο. Γλυκό μου φυλλάρακι.....είσαι για μένα ακριβώς αυτό: όλη η πράσινη δροσιά της ζωής πάνω στο ζεστό από τις αγκαλιές μας πάπλωμα. 

6.11.20

 Όλα μέσα μας υπόγεια δουλεύουν

Αχνιστά κρυφά χαμόγελα

Και φόβοι

Εικόνες κι αναμνήσεις και οι πόνοι

Μικροί μεγάλοι αβίωτοι

Όλα μέσα μας φωλιάζουν

Με τα όνειρα κουρνιάζουν

Σαν παιδιά φοβόμαστε

Σαν παιδιά θλίβομαστε

Και η χαρά μας είναι μία τσιρίδα

Μικρή κι αθώα που αυθόρμητα έβγαινε απ' το στόμα 

Όταν ήμασταν βρέφη ακόμα.


4.11.20

Η μικρή αθώα σου τσιρίδα

Σε ευχαριστώ που μου χάρισες απλόχερα
αυτή την τέλεια τσιρίδα ευτυχίας !
Βουίζει ακόμα στα αυτιά μου η ηχώ της καθαρής χαράς..
Αγνή και ολόφρεσκη
σαν την ανατολή του ήλιου την νέα μέρα.

18.10.20

 Αγάπη μου

Έχουμε για πάντα χαθεί μέσα στους νέους μας ρόλους;

Θα μας καταπιεί η διακπεραίωση των καθημερινών μας μικρών υποθέσεων;

Θα αφήσουμε χώρο για τα άλλα, τα μεγάλα;

Με καίει η ανησυχία αγάπη μου...

Τα πράγματα μας μας έχουν....φοβάμαι μην μας καταπιούν.

Αλλά και πάλι, όχι. Πιστεύω σε εμάς και στο πόσο η λαβωμένη μας αγάπη θα βρει τρόπο να επιβιώσει.



7.9.20

Ζητάς να σε κρατάμε
Κι εσύ να εξερευνείς...
Μικρέ μου εξερευνητή....
Απλώνεις τα χεράκια σου...
Έμαθες να επιθυμείς και να ζητάς...
Και δεν έχω δει μεγαλύτερη και πιο αγνή χαρά
Από αυτή που απλώνεται στο πρόσωπό σου όταν σε περπατάμε...

6.9.20

 Η αγάπη που νιώθω για σένα γλυκό μου πλάσμα

Μου καίει την καρδιά....με γεμίζει ζέστη και φως...

Τα τρυφερά σου ματάκια....τα χεράκια σου....

Τα χεράκια σου ψάχνουν να βρουν το νήμα του κόσμου....αγγίζουν δεξιά αριστερά και μετά γεύεσαι με το στόμα τους μικρούς θησαυρούς....

Τα χεράκια σου αγγίζουν τα δικά μου...εξερευνούν τον αέρα μετά πάλι προσγειώνονται, ένας αυτοσχέδιος χορός...


Θέλω να σε αφήσω να με μαλακώσεις από τα αιχμηρά σημεία των παρελθόντων τραυμάτων μου γιατί η ευτυχία που μου χαρίζεις φτάνει στο κέντρο του πυρήνα μου....

Τα χρυσά σου τα μαλλιά....αχ αυτό σου το κεφάλι....είναι ότι πιο απαλό έχω αγγίξει και ότι στον κόσμο περισσότερο αγαπώ.

Τα αθώα σου τα γέλια! Γέλια γάργαρα, τσιριχτά, υπόκωφα, αυθόρμητα! Σε ευχαριστώ καρδιά μου.....

Φως μου.

Αρχίζεις να σκαρφαλώνεις στο στήθος μου και να παίζεις και καταλαβαίνω ότι θέλεις να κατακτήσεις τον κόσμο σου...

Έχεις κλείσει πια τους εφτά μήνες...

Η περιέργεια για τον γύρω κόσμο σου μεγάλη....μαζί με μία ανέμελη χαρά! διψάς ....

Σε παρακολουθώ με τρεμάμενη συγκίνηση.

Σου κρατώ το χέρι

Σου τραγουδώ

Σου κρατώ σκιά μέχρι να μεγαλώσεις ψυχή μου....

28.8.20

Υπήρξα

 Υπήρξα επειδή υπήρξες.

Η ανάσα σου προηγήθηκε της δικής μου.

Τα χέρια σου με πέταξαν ψηλά πριν να μπορώ ακόμα να καταλάβω τον κόσμο.

Ονειρεύτηκες την ζωή μαζί μου.

Μητέρα μανούλα μαμά.

Αχ κάποιος απόψε έβαλε την μορφή σου στο εξώφυλλό του

Και σου χάρισε λίγη ζωή ακόμα.