27.11.16

Το σώμα μου...

ψάχνει τη χωρίς πόνο ισορροπία του...
πότε τη χανει, πότε τη βρίσκει.
Είμαι αντιμέτωπη με το μεγάλο άκουσμα:
σκύβω πάνω του τα βράδια και το φιλώ
περιμένοντας υπομονετικά  να μου ψιθυρίσει τα μυστικά του.
Είναι άγριο πράγμα το σώμα μας,
κουβαλάει μέσα του
ολάκερη την ψυχή μας. 

2.11.16

Στη μητέρα μου..

* που μέσα στα χρόνια με συντροφεύει...

Για μένα
είσαι πάντα εκεί
μια κρυφή ζωγραφιά
ένα άγνωστο ποίημα
σιωπηλή προσευχή

που όλη η πλάση ακούει,
μαγεύεται,
και με κοιτά μετά
πίσω
με μάτια παιδικά
και ωραία
άφθονα χαμόγελα.


29.10.16

Τώρα ξέρω οτι δεν μας αγάπησες.

Κάποιες αλήθειες
είναι τόσο δυσβάστακτες
που χρειάζονται χρόνια
να τις χωνέψεις.

Και μπορεί να πιστεύεις
οτι δεν χωράνε,
δεν τις αντέχεις μέσα σου.
Και πράγματι αυτό να ισχύει για το παιδικό σου μυαλό
Και την παιδική ψυχή σου


Για το ενήλικο κομμάτι σου όμως,
Οι Αλήθειες αυτές μπορεί να είναι
κάτι σαν αποκάλυψη,
λυτρωτικές,
αφού έχουν γεύση πικρή
μα κομίζουν ελευθερία. 

26.10.16


Σήμερα έσπασε κάτι μέσα μου.
Αυτή τη στιγμή μοιάζω ενωμένη
μα τα κομμάτια μου
περιφέρονται γύρω μου
τα βλέπω στο πάτωμα
και η καρδιά μου είναι γεμάτη αίμα
αίμα παραπανίσιο
αίμα πληγής βαθιάς
αίμα ανθρώπου που δεν αγαπήθηκε.


Σήμερα τελείωσε για 'μένα.
Μετά από τόση καταπόνηση.
Πλέον είναι επιτακτικό να προστατέψω τον εαυτό μου.
Και όσοι θεωρούν ότι υπερβάλλω
ότι πρόκειται για ευαισθησίες μου
αντί να βλέπουν την αναισθησία με την οποία αντιμετωπίζομαι,
αυτοί,
αυτοί θα μείνουν εκτός.
Εκτός της ζωής μου.
Εκτός της σφαίρας μου.

20.10.16

Κερί

Ένα μικρό κερί στο χέρι
μοιάζει με ίχνος μικροσκοπικό
αυτού
που κάποτε υπήρξε
και θυμίζει
μια ελπίδα βουβή
για αυτό που μπορεί ξανά να υπάρξει
-έστω κάπως ακαθόριστα.

Κι ας είναι μικρή η φλόγα
και βαθύ το σκοτάδι
και δύσκολο.
Ένα χέρι
που κρατάει ένα άλλο χέρι
και ένα κερί
μπορεί να πλανέψει
το άγνωστο
-αφού είναι το ίδιο
λίγο άτρωτο. 

12.10.16

Δεν είναι που...

Δεν είναι που δεν θέλω
να σε πιάσω.
Είναι που τα χέρια μου
τα πρόσφερα στα πεινασμένα ψάρια
-όταν ακόμα δεν ήξερα να μιλώ τη γλώσσα,
κι έτσι δεν ερωτήθηκα καν πιο πριν.
Έρμαιο μιας μεγάλης απόστασης
τους έδωσα ότι είχα.
Δεν είναι που δεν θέλω
να σε πιάσω.
Είναι που σε τάισα
τα χέρια μου. 

O ωραίος θλιμμένος εαυτός μου...

Το ξέρω αυτό το χαμόγελο. Το ξέρω καλά.
Δείχνει γεμάτο ζωντάνια και αθώο και κάπως παιδικό.
Είναι παράταιρο, σαν τη θλίψη που κρύβει μέσα του..
Πότε σταμάτησα να μου επιτρέπω να θλίβομαι;
Πότε θα με αφήσω να αναπνεύσω ελεύθερα;
Θα τα καταφέρω μέσα σε αυτό το φωτεινό και στενό χρονικό διάστημα που λέμε "ζωή";

Δεν ξέρω. Μα δεν παύω να ελπίζω.
Θέλω να σπάσει το προσωπείο της χαράς, αυτής της ανερμάτιστης χαράς.
Μπορώ να μου επιτρέψω να νιώσω τον πόνο μου;
Φοβάμαι για την τσιρίδα που θα βγει από το στόμα μου,
νιώθω ότι θα ενοχλήσω τους γείτονες.
Οι τσιρίδες πάντα κάποιον ενοχλούν έτσι που ζούμε.
Ξεπουλήσαμε προ πολλού την άγρια ελευθερία μας.

Πρέπει να χαράξω την πορεία μου, διαφορετικά δεν θα έχω υπάρξει.
Να γράφω με τα σύμβολα και με το φως.
Τί άλλο μπορεί να μου δώσει περισσότερο νόημα από το να αφήνω πίσω μου τη μαρτυρία αυτού που υπήρξα και που υπήρξε γύρω μου;
Ο κόσμος όπως τον έζησα, οι άνθρωποι τους οποίους συνάντησα.
Όλα όσα ακούμπησα και με ακούμπησαν πίσω, όλα όσα με χάραξαν.
Αυτή η μοιρασιά, η θεσπέσια μοιρασιά που οραματίζομαι, θα με λύτρωνε.
Μα πρέπει να αποδεχτώ τα βουβά μου δάκρυα.
Ίσως ο λόγος που μιλάω δυνατά, που χαίρομαι δυνατά
είναι για να κρύψω αυτή την απέραντη σιωπή που απλώνεται μέσα μου.
Το θυμό μου, ω ναι, το θυμό μου, έχω κάθε δικαίωμα να τον έχω.
Είναι δικός μου, μου ανήκει.

Είμαι μια θλιμμένη, τραυματισμένη, θυμωμένη ύπαρξη
και δεν πρέπει να φοβάμαι να είμαι μια θλιμμένη, τραυματισμένη, θυμωμένη ύπαρξη.
Ας είμαι λοιπόν ο εαυτός μου.

Και πού ξέρει κανείς;
Μπορεί τελικά τα κρίνα να σκύψουν τα απαλά τους σβέρκα
και να συνομιλήσουν μαζί μου τα βράδια.
Και ο ήλιος το πρωί να μου χαμογελά ολόθερμα.
Και μετά; Και μετά μπορεί να έρθει και η λήθη, όχι ως άρνηση αλλά ως η μεγαλύτερη της ζωής μου κατάφαση.
Άλλωστε ένα σμίξιμο δεν μπορεί να έρθει αν δεν υποδεχθεί κανείς προηγουμένως
τη σχάση που το κάνει και να αποκτά το πλήρες νόημά του.


*έχω κάτι να εκφράσω αλλά μου κρύβεται.
*μου κρύβεσαι ακόμα, μου κρύβεσαι. 

9.10.16

Αυτοί που τρέμουν, που έχουν φοβίες να αντιμετωπίσουν, είναι αυτοί που δεν αγαπήθηκαν αρκετά.
Όσο λιγότερη αγάπη πάρουμε στην κρίσιμη, ευάλωτη, παιδική μας ηλικία και εφηβεία,
τόσο περισσότερο χώρο βρίσκει μέσα μας να καταλάβει ο φόβος.

Ξέρω πως όταν βλέπω ανθρώπους φοβισμένους, αγαπήθηκαν λίγο.
Λυπημένα χαμόγελα και μάτια αδειανά.
Χλωμά μάγουλα και μαγκωμένο σώμα.
Καμπουριάζουν και κρύβονται.
Ξέρω να αναγνωρίζω τις ψυχές τους. 

5.10.16

Όταν κάποιος που σε γέννησε
δεν σε αγαπάει,
εσύ μαθαίνεις να τον αγαπάς απελπισμένα,
με όλο σου το είναι,
μήπως και τον πείσεις
να σου ρίξει ένα βλέμμα.
Όταν κάποιος που σε γέννησε,
δεν σε αγαπάει
εσύ μαθαίνεις να ερωτεύεσαι απελπισμένα,
εκείνους που δεν σε αγαπούν,
μήπως και τους πείσεις ότι αξίζεις
την αγάπη.
Δεν μπορούμε να ελέγξουμε τις εγγραφές
που σαν αθόρυβα μικροσκοπικά λεπίδια
αφήνουν μέσα μας οι λύπες,
ιδίως οι βουβές και ανεπίγνωστες λύπες της παιδικής μας ηλικίας.
Μπορεί όμως ο τωρινός μας έρωτας να έχει μέσα του
ένα κομμάτι από τη δική μας βούληση,
ένα κομμάτι μας δηλαδή από το Τώρα
και τότε είναι περισσότερο αληθινός.

19.9.16

Πρέπει να βρω το θάρρος να με αποδομήσω
να αποδομήσω
ό,τι για χρόνια έχτιζα με κόπο.
Το κελί μας εμείς το φτιάχνουμε,
μόνοι μας.
Μα συνήθως τα υλικά μας τα δίνουν
στο χέρι άλλοι.
Άλλοτε ανυποψίαστοι, άλλοτε επί τούτου.
Πρέπει να βρω το κουράγιο να με διαλύσω.
Μόνο έτσι θα ξετρυπώσω γυμνή μέσα από τα ερείπια.
Να τολμήσω να πω, ελεύθερη;
Σήμερα ήμουν τόσο κουρασμένη
-κοιτώ το πρόσωπό μου και ίσα που το αναγνωρίζω-
που σκόνταψα.
Δεν μπορούσα να δω το πόδι μου να αιμορραγεί μέσα
από το παπούτσι. Αλλιώς δεν θα είχα φανεί τόσο γενναία
με τον πόνο. Συνέχισα κουτσά στραβά να περπατάω.
Τώρα κοιτώ το αίμα μου.
Αίμα....αίμα... μας συνδέεις με τόσα πολλά.
Με ιστορίες, με μύθους, με αιώνες, με αγάπες,
με πολέμους, με πατρίδες, με έριδες, με φροντίδες,
με έγνοιες, με θυσίες, με όρκους, με ανδραγαθίες,
με φόνους, με μυστήρια, με γέννες.
Κουβαλούμε όλοι αίμα που το γέννησε η γη,
που την γέννησε το σύμπαν.
Κουβαλούμε όλοι το ίδιο αίμα.
Ακούς αίμα μου που διαμαρτυρόσουν ζεστό μέσα από το παπούτσι;
Μην νιώθεις φόβο, νιώσε τη σύνδεση με το μέσα σου.
Προχώρα...

17.9.16

Γιατί να χάνομαι για πάντα στη φωνή σου;

Μέρες παράξενες
περιμένω ακόμα να φανείς
πίσω απ' τα φαντάσματα
να αναμετρηθώ με το Άγνωστο
μα πάνω απ' όλα,
μ' εμένα.

Από όλες τις αρχές
κι από τις πιο παράξενες διαδρομές,
στο ίδιο τέλος φθάνουμε,
στην ίδια πηγή,
στον εαυτό μας.

Κι από κάθε εαυτό,
κάθε άνθρωπο ξεχωριστό,
στην ίδια όχθη φθάνουμε,
στην ίδια πηγή,
στον Άλλο.

Μέρες παράξενες,
περιμένω ακόμα να με βρω
πίσω από ένα παλιό αγαπημένο τραγούδι
να αναμετρηθώ με το Οικείο,
μα πάνω απ' όλα,
μ' εσένα. 
Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς τη μελαγχολία.
Έχω δικαίωμα στα πεθαμένα φεγγάρια μου,
μου ανήκουν.
Δεν γίνεται φως να γεννηθεί,
χωρίς σκοτάδι.
Θα είναι κάπλικο, φτηνό, ρηχό, βιαστικό.
χωρίς τον πόλεμο δεν έρχεται ειρήνη.
Κι ενώ μέσα μου σηκώνεται θαλασσοταραχή,
μπορώ και ατενίζω την πέρα όχθη μου. 


Η παράσταση













Άραγε θα θυμάται κάποιος τ' όνομά μας;

Της ζωής μας τα εξαίσια φεγγάρια;

Τα πάθη μας.

Τις λύπες.

Τα δεινά μας.

Άραγε υπήρξαμε ποτέ στα όνειρά μας;





Πες μας πού πάει ο άνθρωπος, τον κόσμο σαν αφήνει...
Σκιές ονείρων είμαστε, σύννεφα που περνούνε...






Κι η αγάπη πάλι θα καλεί...

...αγαπημένε εσύ
που δεν σε γνώρισα μα υπήρξαμε,
υπήρξαμε μαζί
πνεύματα συγγενικά
κάτω από ένα ίδιο φεγγάρι,
καρφωμένοι στην ίδια απελπισία,
καρφωμένοι στην ίδια ελπίδα.
Απόψε μου λείπεις...
αγαπημένε εσύ.
Αυτό το τραγούδι είναι για σένα.
Θάνο, το δικό σου αστέρι δεν θα σβήσει ποτέ.
Συγχώρεσέ με για τότε
στους Χάρτες
που σε έκανα
να μου κάνεις παρατήρηση...
γελούσα ασταμάτητα, μεθυσμένη από αμηχανία,
-μια μικρή τρελή αμηχανία-
μα Θάνο, δεν υπήρχε άνθρωπος στο μικρό εκείνο χώρο
να σε ακούει
με μεγαλύτερη προσήλωση,
να μαρτυράει με τους στίχους σου,
να κάνει έρωτα με την ψυχή σου.
Κι αυτή η αντίφαση,
κι αυτή η Αλήθεια,
με σκοτώνει. 
Ναι, συμβαίνουν θαύματα σ' αυτή τη ζωή.
Μόνο που θέλει κόπο, αγάπη και προσπάθεια να τα γεννήσεις.
Αρκεί και η ατομική προσπάθεια, τα καλύτερα όμως,
τα πιο φωτεινά, πηγάζουν από την κοινωνία μας με τον άλλον.

8.9.16

Δώσε σε κάποιον μια μάσκα να δεις το αληθινό του πρόσωπο.
Δώσε σε κάποιον εξουσία να δεις το αληθινό του πρόσωπο.
Με αηδιάζει το πρόσωπο της εγωπάθειας, με απωθεί.
Δεν λέω πως την έχω εντελώς αποκηρύξει από τη χώρα μου,
αναπάντεχα βουτάω μεσα της κάποιες στιγμές γιατί στην τελική
ο εαυτός μας είναι ότι περισσότερο έχουμε και είναι πάντα εκεί.
Μα με τρομάζει η συναισθηματική ανημποριά, τα ψυχρά εκτελεσμένα
εγκλήματα των ανθρώπων,
όταν σαν επαγγελματίες εκτελεστές, αφήνουν μια φιλία να γλιστρήσει
στη ροή του παρελθόντος, λένε μια λάθος κουβέντα και επιμένουν να είναι η τελευταία,
αρνούνται να στήσουν τον εαυτό τους στον τοίχο,
αρνούνται να ζητήσουν συγνώμη απλά και μόνο για να δώσουν στον άλλο
μια ακόμα ευκαιρία, χωρίς να φταίνε,
αρνούνται να μπούνε στη θέση του άλλου, να τον καταλάβουν.
Νομίζω πως αυτή η δοτικότητα που ψάχνω, δεν υπάρχει παρά σε ελάχιστα κρίνα
που φυτρώνουν ξεμοναχιασμένα μέσα στο καταχείμωνο σε απόκρυμνες πλαγιές.



Το γράψιμό μου επιδιώκω να μετουσιώνει ποίηση και ορθό λόγο, συναίσθημα και λογική,
σε ένα αρμονικό σύνολο. Να τα λιώνει στο καμίνι της ψυχής μου και να τους δίνει συμπαγή μορφή.


 Πρέπει να πάρω να διαβάσω βιβλία της Λου Σαλομέ.
Νομίζω εκείνη γράφει έτσι.

Καλημέρα κόσμε, ετοιμάζομαι να βουτήξω στα άδυτα του Φ.Π.Α.
Κάποτε γελούσα με όλα αυτά τα καμώματα των ανθρώπων. Μου φαίνονταν
μια αστεία φάρσα οι διευθετήσεις τους. Τώρα κοιτάω την κατάσταση με πρόσωπο
θλιμμένο και μελαγχολικό. Μπορεί ο καθένας να ονειρεύεται έναν κόσμο,
σπάνια όμως η αίσθηση του ιδανικού που έχει ο καθένας συγκλίνει με εκείνη των άλλων.
Το καλύτερο, το εντιμότερο που έχουμε να κάνουμε είναι να επιμείνουμε σε αντικειμενικές
διευθετήσεις.
Τουλάχιστον μέσα στο κοινωνικοπολιτικό μοντέλο της κοινωνίας που βιώνουμε.

5.9.16

Ο χρόνος..

πάντα με κηνυγά.

Τέρμα τα ψέματα.

Αποφάσισα να ζήσω.

Ακόμα κι αν είναι να ζήσω ένα ακόμα ψέμα μου. 

2.8.16

Μεγαλώνουμε,
ξοδεύουμε,
ξεδευόμαστε...

Ο χρόνος. 

1.8.16

Στην ψηφιακή εποχή μας

Στην ψηφιακή εποχή μας
αφήνουμε πίσω μας
ίχνη φωτός
απολιθώματα χρόνου
μας ακολουθούν
σαν ουρές από κομίτες. 

30.7.16

το βλέμμα

...άνοιξε η καρδιά
και ξεπήδησαν από μέσα
όλα της τα μυστικά
-τώρα πια ξέρω γιατί
μου δόθηκε τέτοιο
βλέμμα...

29.7.16

Ευτυχώς κρατήθηκα μακριά
από ανούσιες συναναστροφές
την πολυλογία του κόσμου
την ανία και την ενασχόλησή του
με τόσα μικρά αδιάφορα πράγματα
επειδή φοβούνται τα μεγάλα
διώχνουν τη μελαγχολία σαν να ταν κατάρα
βγαίνουν στα μπαρ και όλο μιλάνε,
ασταμάτητα.
Δεν γνωρίζουν αν ακούνε,
ψάχνουν διαρκώς να βρουν τί θα πούνε.

Ευτυχώς κρατήθηκα μακριά από ανούσιες συναναστροφές
καλύτερη συντροφιά η μοναξιά μου
όχι πως δεν είναι πολύτιμοι οι άλλοι,
είναι, όταν δεν χάνονται στο πλήθος.
Σε φέρνει τότε η αλληλεπίδραση μαζί τους
πιο κοντά
και όχι πιο μακριά από τον εαυτό σου.

Η ανταριασμένη μου ψυχή ξύπνησε πια.
Ξύπνησε για τα καλά.
Πέρασαν οι πόνοι της γέννας.
Καλημέρα Κόσμε. 

18.7.16

Αν μπορούσες να καταλάβεις
αυτο που λένε τα μάτια μου
θα έβλεπες ότι κλαίνε
για όλη την απελπιστική
σκληρότητα που επέδειξες
εγκλωβισμένος στην ασπίδα του
εγωισμού σου
για όλη τη ζωή που έχασες
αδυνατώντας να σχετισθείς με τον
δίπλα σου άνθρωπο
για όλη τη μοναξιά που επέβαλες
στον εαυτό σου και εκείνους που
σ' αγάπησαν
για όλο τον πόνο που προκάλεσες
σε όσους μοιραία διασταυρώθηκαν
με τη ζωή σου.
Αν μπορούσες να καταλάβεις
αυτό που λένε τα μάτια μου
θα έβλεπες ότι αδιαφορούν για
ανθρώπους σαν εσένα
και μόνο ένα χρέος γραμμένο
πάνω στον κοινό γενετικό μας κώδικα
με κάνει να υπομένω
τις μικρές και μεγάλες
ανοησίες σου
τις εγωπάθειες
και όλα τα τρισάθλια φερσίματά σου.
Στη ζωή σου όλοι οι υπόλοιποι
ήμασταν μια παρένθεση.
Μόνο για το εγώ σου υπήρχε
άπλετος χώρος
κι όμως,
δεν έχω δει άνθρωπο να αποδέχεται λιγότερο
τον εαυτό του από εσένα.
Πάντα έτσι θα βαδίζεις μέσα στον κόσμο,
σαν έρμαιο,
ανασφαλής,
συναισθηματικά ανάπηρος.
Ας είναι,
αυτός είναι ο μόνος τρόπος
που ξέρεις να υπάρχεις
και αδιαμφισβήτητα
ευλόγησες τον τόπο με καλά
-αρκεί να μην είχες να κάνεις με ανθρώπους,
κατά τα άλλα, καλά τα κατάφερες.




14.7.16

ψάχνω
ν' αποκαταστήσω
τη χαμένη ακεραιότητα:
θραυσματα εαυτού
συντρίμμια
σκόρπια
να ενώσω
σε ένα Όλον

την πορτοκαλί ώρα της ημέρας
                 -την αγαπημένη μου. 

13.7.16

Αντέχεις;

Η αλήθεια που έχω
να σου πρόσφέρω
δεν έχει πυροτεχνήματα
τεχνάσματα,
μύηση,
γητειές,
φερσίματα
ή ύφος αινιγματικό.
Δεν έχει σιωπές
λέξεις ακατάληπτες σχεδόν,
υπονοούμενα, 
δεν έχει κάτι μαγικό
ή σπουδαίο
που σε αυτό βρίσκεται
κρυμμένη η μαγεία 
των πραγμάτων.
Η αλήθεια μου 
μοιάζει με λευκή πέτρα
κάτω από 
τον ολόγιομο ήλιο,
ίδια με τη διαφάνεια
του φωτός
και με μια παπαρούνα,
που θριαμβεύει
καταμεσίς
του καλοκαιριού.
Η αλήθεια μου τη νύχτα
εξημερώνει τ' άστρα,
ονοματίζοντάς τα,
και την ημέρα,
προφέρεται σε λέξεις
μικρές
κοφτές 
και γήινες. 
Αντέχεις; 

12.7.16

ΑΣΤΕΓΑ
...
Να καείς πρέπει, να γίνεις στάχτη πρώτα, για να 'ρθει η ποίηση.
Τα πράγματα είναι αλύπητα μαχαίρια:
σ' έχουν χαράξει.
Βαριά λιθάρια σωρός, έχουν συνθλίψει τη μικρή ζωή σου.
...
Ιεροί δείκτες ματωμένης πορείας τα ποιήματα είναι.

Μες στους αγρούς της συμφοράς, αδάμαστο
το άνθος σου, ποίηση.
...
Στόμα της νύχτας που όλους θα μας ρουφήξεις,
σε καταγγέλω.
...
Με το θεριό μετρήθηκα για σένα.
Να με θυμάσαι.

Ανέστης Ευαγγέλου