19.9.16

Πρέπει να βρω το θάρρος να με αποδομήσω
να αποδομήσω
ό,τι για χρόνια έχτιζα με κόπο.
Το κελί μας εμείς το φτιάχνουμε,
μόνοι μας.
Μα συνήθως τα υλικά μας τα δίνουν
στο χέρι άλλοι.
Άλλοτε ανυποψίαστοι, άλλοτε επί τούτου.
Πρέπει να βρω το κουράγιο να με διαλύσω.
Μόνο έτσι θα ξετρυπώσω γυμνή μέσα από τα ερείπια.
Να τολμήσω να πω, ελεύθερη;
Σήμερα ήμουν τόσο κουρασμένη
-κοιτώ το πρόσωπό μου και ίσα που το αναγνωρίζω-
που σκόνταψα.
Δεν μπορούσα να δω το πόδι μου να αιμορραγεί μέσα
από το παπούτσι. Αλλιώς δεν θα είχα φανεί τόσο γενναία
με τον πόνο. Συνέχισα κουτσά στραβά να περπατάω.
Τώρα κοιτώ το αίμα μου.
Αίμα....αίμα... μας συνδέεις με τόσα πολλά.
Με ιστορίες, με μύθους, με αιώνες, με αγάπες,
με πολέμους, με πατρίδες, με έριδες, με φροντίδες,
με έγνοιες, με θυσίες, με όρκους, με ανδραγαθίες,
με φόνους, με μυστήρια, με γέννες.
Κουβαλούμε όλοι αίμα που το γέννησε η γη,
που την γέννησε το σύμπαν.
Κουβαλούμε όλοι το ίδιο αίμα.
Ακούς αίμα μου που διαμαρτυρόσουν ζεστό μέσα από το παπούτσι;
Μην νιώθεις φόβο, νιώσε τη σύνδεση με το μέσα σου.
Προχώρα...

17.9.16

Γιατί να χάνομαι για πάντα στη φωνή σου;

Μέρες παράξενες
περιμένω ακόμα να φανείς
πίσω απ' τα φαντάσματα
να αναμετρηθώ με το Άγνωστο
μα πάνω απ' όλα,
μ' εμένα.

Από όλες τις αρχές
κι από τις πιο παράξενες διαδρομές,
στο ίδιο τέλος φθάνουμε,
στην ίδια πηγή,
στον εαυτό μας.

Κι από κάθε εαυτό,
κάθε άνθρωπο ξεχωριστό,
στην ίδια όχθη φθάνουμε,
στην ίδια πηγή,
στον Άλλο.

Μέρες παράξενες,
περιμένω ακόμα να με βρω
πίσω από ένα παλιό αγαπημένο τραγούδι
να αναμετρηθώ με το Οικείο,
μα πάνω απ' όλα,
μ' εσένα. 
Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς τη μελαγχολία.
Έχω δικαίωμα στα πεθαμένα φεγγάρια μου,
μου ανήκουν.
Δεν γίνεται φως να γεννηθεί,
χωρίς σκοτάδι.
Θα είναι κάπλικο, φτηνό, ρηχό, βιαστικό.
χωρίς τον πόλεμο δεν έρχεται ειρήνη.
Κι ενώ μέσα μου σηκώνεται θαλασσοταραχή,
μπορώ και ατενίζω την πέρα όχθη μου. 


Η παράσταση













Άραγε θα θυμάται κάποιος τ' όνομά μας;

Της ζωής μας τα εξαίσια φεγγάρια;

Τα πάθη μας.

Τις λύπες.

Τα δεινά μας.

Άραγε υπήρξαμε ποτέ στα όνειρά μας;





Πες μας πού πάει ο άνθρωπος, τον κόσμο σαν αφήνει...
Σκιές ονείρων είμαστε, σύννεφα που περνούνε...






Κι η αγάπη πάλι θα καλεί...

...αγαπημένε εσύ
που δεν σε γνώρισα μα υπήρξαμε,
υπήρξαμε μαζί
πνεύματα συγγενικά
κάτω από ένα ίδιο φεγγάρι,
καρφωμένοι στην ίδια απελπισία,
καρφωμένοι στην ίδια ελπίδα.
Απόψε μου λείπεις...
αγαπημένε εσύ.
Αυτό το τραγούδι είναι για σένα.
Θάνο, το δικό σου αστέρι δεν θα σβήσει ποτέ.
Συγχώρεσέ με για τότε
στους Χάρτες
που σε έκανα
να μου κάνεις παρατήρηση...
γελούσα ασταμάτητα, μεθυσμένη από αμηχανία,
-μια μικρή τρελή αμηχανία-
μα Θάνο, δεν υπήρχε άνθρωπος στο μικρό εκείνο χώρο
να σε ακούει
με μεγαλύτερη προσήλωση,
να μαρτυράει με τους στίχους σου,
να κάνει έρωτα με την ψυχή σου.
Κι αυτή η αντίφαση,
κι αυτή η Αλήθεια,
με σκοτώνει. 
Ναι, συμβαίνουν θαύματα σ' αυτή τη ζωή.
Μόνο που θέλει κόπο, αγάπη και προσπάθεια να τα γεννήσεις.
Αρκεί και η ατομική προσπάθεια, τα καλύτερα όμως,
τα πιο φωτεινά, πηγάζουν από την κοινωνία μας με τον άλλον.

8.9.16

Δώσε σε κάποιον μια μάσκα να δεις το αληθινό του πρόσωπο.
Δώσε σε κάποιον εξουσία να δεις το αληθινό του πρόσωπο.
Με αηδιάζει το πρόσωπο της εγωπάθειας, με απωθεί.
Δεν λέω πως την έχω εντελώς αποκηρύξει από τη χώρα μου,
αναπάντεχα βουτάω μεσα της κάποιες στιγμές γιατί στην τελική
ο εαυτός μας είναι ότι περισσότερο έχουμε και είναι πάντα εκεί.
Μα με τρομάζει η συναισθηματική ανημποριά, τα ψυχρά εκτελεσμένα
εγκλήματα των ανθρώπων,
όταν σαν επαγγελματίες εκτελεστές, αφήνουν μια φιλία να γλιστρήσει
στη ροή του παρελθόντος, λένε μια λάθος κουβέντα και επιμένουν να είναι η τελευταία,
αρνούνται να στήσουν τον εαυτό τους στον τοίχο,
αρνούνται να ζητήσουν συγνώμη απλά και μόνο για να δώσουν στον άλλο
μια ακόμα ευκαιρία, χωρίς να φταίνε,
αρνούνται να μπούνε στη θέση του άλλου, να τον καταλάβουν.
Νομίζω πως αυτή η δοτικότητα που ψάχνω, δεν υπάρχει παρά σε ελάχιστα κρίνα
που φυτρώνουν ξεμοναχιασμένα μέσα στο καταχείμωνο σε απόκρυμνες πλαγιές.



Το γράψιμό μου επιδιώκω να μετουσιώνει ποίηση και ορθό λόγο, συναίσθημα και λογική,
σε ένα αρμονικό σύνολο. Να τα λιώνει στο καμίνι της ψυχής μου και να τους δίνει συμπαγή μορφή.


 Πρέπει να πάρω να διαβάσω βιβλία της Λου Σαλομέ.
Νομίζω εκείνη γράφει έτσι.

Καλημέρα κόσμε, ετοιμάζομαι να βουτήξω στα άδυτα του Φ.Π.Α.
Κάποτε γελούσα με όλα αυτά τα καμώματα των ανθρώπων. Μου φαίνονταν
μια αστεία φάρσα οι διευθετήσεις τους. Τώρα κοιτάω την κατάσταση με πρόσωπο
θλιμμένο και μελαγχολικό. Μπορεί ο καθένας να ονειρεύεται έναν κόσμο,
σπάνια όμως η αίσθηση του ιδανικού που έχει ο καθένας συγκλίνει με εκείνη των άλλων.
Το καλύτερο, το εντιμότερο που έχουμε να κάνουμε είναι να επιμείνουμε σε αντικειμενικές
διευθετήσεις.
Τουλάχιστον μέσα στο κοινωνικοπολιτικό μοντέλο της κοινωνίας που βιώνουμε.

5.9.16

Ο χρόνος..

πάντα με κηνυγά.

Τέρμα τα ψέματα.

Αποφάσισα να ζήσω.

Ακόμα κι αν είναι να ζήσω ένα ακόμα ψέμα μου. 

2.8.16

Μεγαλώνουμε,
ξοδεύουμε,
ξεδευόμαστε...

Ο χρόνος. 

1.8.16

Στην ψηφιακή εποχή μας

Στην ψηφιακή εποχή μας
αφήνουμε πίσω μας
ίχνη φωτός
απολιθώματα χρόνου
μας ακολουθούν
σαν ουρές από κομίτες. 

30.7.16

το βλέμμα

...άνοιξε η καρδιά
και ξεπήδησαν από μέσα
όλα της τα μυστικά
-τώρα πια ξέρω γιατί
μου δόθηκε τέτοιο
βλέμμα...

29.7.16

Ευτυχώς κρατήθηκα μακριά
από ανούσιες συναναστροφές
την πολυλογία του κόσμου
την ανία και την ενασχόλησή του
με τόσα μικρά αδιάφορα πράγματα
επειδή φοβούνται τα μεγάλα
διώχνουν τη μελαγχολία σαν να ταν κατάρα
βγαίνουν στα μπαρ και όλο μιλάνε,
ασταμάτητα.
Δεν γνωρίζουν αν ακούνε,
ψάχνουν διαρκώς να βρουν τί θα πούνε.

Ευτυχώς κρατήθηκα μακριά από ανούσιες συναναστροφές
καλύτερη συντροφιά η μοναξιά μου
όχι πως δεν είναι πολύτιμοι οι άλλοι,
είναι, όταν δεν χάνονται στο πλήθος.
Σε φέρνει τότε η αλληλεπίδραση μαζί τους
πιο κοντά
και όχι πιο μακριά από τον εαυτό σου.

Η ανταριασμένη μου ψυχή ξύπνησε πια.
Ξύπνησε για τα καλά.
Πέρασαν οι πόνοι της γέννας.
Καλημέρα Κόσμε. 

18.7.16

Αν μπορούσες να καταλάβεις
αυτο που λένε τα μάτια μου
θα έβλεπες ότι κλαίνε
για όλη την απελπιστική
σκληρότητα που επέδειξες
εγκλωβισμένος στην ασπίδα του
εγωισμού σου
για όλη τη ζωή που έχασες
αδυνατώντας να σχετισθείς με τον
δίπλα σου άνθρωπο
για όλη τη μοναξιά που επέβαλες
στον εαυτό σου και εκείνους που
σ' αγάπησαν
για όλο τον πόνο που προκάλεσες
σε όσους μοιραία διασταυρώθηκαν
με τη ζωή σου.
Αν μπορούσες να καταλάβεις
αυτό που λένε τα μάτια μου
θα έβλεπες ότι αδιαφορούν για
ανθρώπους σαν εσένα
και μόνο ένα χρέος γραμμένο
πάνω στον κοινό γενετικό μας κώδικα
με κάνει να υπομένω
τις μικρές και μεγάλες
ανοησίες σου
τις εγωπάθειες
και όλα τα τρισάθλια φερσίματά σου.
Στη ζωή σου όλοι οι υπόλοιποι
ήμασταν μια παρένθεση.
Μόνο για το εγώ σου υπήρχε
άπλετος χώρος
κι όμως,
δεν έχω δει άνθρωπο να αποδέχεται λιγότερο
τον εαυτό του από εσένα.
Πάντα έτσι θα βαδίζεις μέσα στον κόσμο,
σαν έρμαιο,
ανασφαλής,
συναισθηματικά ανάπηρος.
Ας είναι,
αυτός είναι ο μόνος τρόπος
που ξέρεις να υπάρχεις
και αδιαμφισβήτητα
ευλόγησες τον τόπο με καλά
-αρκεί να μην είχες να κάνεις με ανθρώπους,
κατά τα άλλα, καλά τα κατάφερες.




14.7.16

ψάχνω
ν' αποκαταστήσω
τη χαμένη ακεραιότητα:
θραυσματα εαυτού
συντρίμμια
σκόρπια
να ενώσω
σε ένα Όλον

την πορτοκαλί ώρα της ημέρας
                 -την αγαπημένη μου. 

13.7.16

Αντέχεις;

Η αλήθεια που έχω
να σου πρόσφέρω
δεν έχει πυροτεχνήματα
τεχνάσματα,
μύηση,
γητειές,
φερσίματα
ή ύφος αινιγματικό.
Δεν έχει σιωπές
λέξεις ακατάληπτες σχεδόν,
υπονοούμενα, 
δεν έχει κάτι μαγικό
ή σπουδαίο
που σε αυτό βρίσκεται
κρυμμένη η μαγεία 
των πραγμάτων.
Η αλήθεια μου 
μοιάζει με λευκή πέτρα
κάτω από 
τον ολόγιομο ήλιο,
ίδια με τη διαφάνεια
του φωτός
και με μια παπαρούνα,
που θριαμβεύει
καταμεσίς
του καλοκαιριού.
Η αλήθεια μου τη νύχτα
εξημερώνει τ' άστρα,
ονοματίζοντάς τα,
και την ημέρα,
προφέρεται σε λέξεις
μικρές
κοφτές 
και γήινες. 
Αντέχεις; 

12.7.16

ΑΣΤΕΓΑ
...
Να καείς πρέπει, να γίνεις στάχτη πρώτα, για να 'ρθει η ποίηση.
Τα πράγματα είναι αλύπητα μαχαίρια:
σ' έχουν χαράξει.
Βαριά λιθάρια σωρός, έχουν συνθλίψει τη μικρή ζωή σου.
...
Ιεροί δείκτες ματωμένης πορείας τα ποιήματα είναι.

Μες στους αγρούς της συμφοράς, αδάμαστο
το άνθος σου, ποίηση.
...
Στόμα της νύχτας που όλους θα μας ρουφήξεις,
σε καταγγέλω.
...
Με το θεριό μετρήθηκα για σένα.
Να με θυμάσαι.

Ανέστης Ευαγγέλου

28.6.16

Ακούω Chopin και σκέφτομαι...
Σκέφτομαι εσένα πατέρα....πόσο όμορφα συνδεδεμένη αισθάνομαι μαζί σου,
τώρα πια, απαλλαγμένη από τις δυσκολίες μιας καθημερινής μας αλληλεπίδρασης.
Πληκτρολογώ τις λέξεις πατέρα.
Πληκτρολογώ τις λέξεις, ακούω τις νότες, ανατριχιάζω, μετέχω...
και τα πλήκτρα δίνουν την αίσθηση ότι εκπέμπουν ήχους...
γίνονται πλήκτρα πιάνου...
Πόση μαγεία κρύβει η μουσική...η ανθρώπινη ψυχή, η δημιουργία.
Και άραγε πατέρα, άραγε πόση δημιουργικότητα ανθρώπινη δεν άνθισε,
αλλά παγιδεύτηκε σε έγνοιες;
Να, σαν τη δική σου. Παγιδεύτηκε στον αγώνα για το περιβάλλον,
στα κείμενα των νόμων. Κάθε επιλογή είναι και θυσία μιας άλλης.
Πόσο αισθαντική είναι όμως η ποίησή σου, αυτό μόνο εγώ το ξέρω,
που με έχει αγγίξει και με έχει κατακλύσει εκέινο το ποίημα που έγραψες
εκ μέρους σου, εκ μέρους μας, για τη μαμά...την αποχαιρετούσες.
Το πιο σπαρακτικό αντίο που έχω ακούσει μπαμπά.
Να, όπως αυτά τα πλήκτρα, αυτές οι λέξεις, αυτές οι νότες,
σπαράζουν από θλίψη και ομορφιά.
Θέλω να ακούσω τη φωνή σου απόψε.
Θέλω να συνδεθώ με τη δική μου φωνή.










































Εγώ εγώ
τη σοβαρότητά μου αγαπώ
και το βάρος μου
και τη θλίψη μου
και το βάρος της θλίψης μου
και το κουράγιο μου
και την υψηλή μου ανάλυση
και την υψηλή μου ευαισθησία
εγώ εγώ εγώ θα την κρατώ. 

Κι εμένα ποιος...

Κι εμένα ποιος την πληγή μου θα χαϊδέψει;
Κι εμένα ποιος το τραγούδι μου θ' ακούσει;
Κι εμένα ποιος τα δάκρυα τα σκουπίσει;
Κι εμένα ποιος θα αγαπήσει;
Κι εμένα ποιος θα με κρατήσει;



5.5.16

όλα έχουν θέση
στη ζωή
χαρά και πόνος
πίκρα και αποχωρισμός
καινούργιο και παλιό
φθορά και γέννηση
Είμαστε όλοι ανήμποροι μπροστά στο τέλος. 

21.4.16

Το μόνο όπλο...

...που επιτρέπεται
να κρατά
στα χέρια του
ένας ποιητής
είναι
ο Νόμος. 

Πολύ μου άρεσε...


Η ακόλουθη παιδαγωγική  υπενθύμιση του Montaigne είναι αειθαλής. Η διάπλαση των νέων στοχεύει να τους καταστήσει εφ' όρου ζωής κριτικά σκεπτόμενους πολίτες, είτε ως ιδιώτες είτε ως φορείς κρατικής εξουσίας: να τους κάνει να διυλίζουν το κάθε τι και να μη βάζουν τίποτε στο νου τους που να στηρίζεται απλώς στο κύρος και στην αξιοπιστία των άλλων. ΄Όπως, ας πούμε, μία τυφλή εμπιστοσύνη στην ορθότητα της υπάρχουσας νομολογίας. Δοκίμια (1580), μτφρ. Θ. Νάκας, εκδ. Κάλβος, Αθήνα, 1979, σ. 65.

Δεν θα μάθεις ποτέ

Αυτό το βιβλίο δεν θα μάθεις ποτέ ότι απευθύνεται σε εσένα...
δεν θα το μάθεις.
Εφόσον έκοψες το νήμα, οφείλω αυτό εγώ να το σεβαστώ. Ακόμα κι αν έκοψα εγώ το νήμα. Οφείλω αυτό να το σεβαστώ. 

Θα μιλήσω εδώ λοιπόν μαζί σου, σε ένα ουδέτερο μέσο, μα τόσο χειροπιαστό, σε ένα κομμάτι "χαρτί".

Μου χρειαζόταν λοιπόν ένας έρωτας. Δεν βρίσκω νόημα άλλο στο να ζει κανείς, πέρα από τον έρωτα. Μέσα από αυτόν να ανδρειωθεί, να ενηλικιωθεί η ποιητική μου υπόσταση. Αυτό είχα ανάγκη. 
Άκου εσύ, εσύ που είσαι καμωμένος από όλους εκείνους της ζωής μου που χώρισαν οι δρόμοι μας και ο διάλογος από ένα σημείο και μετά, οποιαδήποτε απόπειρα διαλόγου, θα καταπατουσε την εσωτερική μου ελευθερία. 
Άκου εσύ, εσείς που γίνατε ένα πρόσωπο που στέκει και με κοιτά σιωπηλά, αυτό το βιβλίο απευθύνεται σε εσένα.
Τον είχα ανάγκη αυτόν τον Έρωτα μα εκείνος με αρνήθηκε. Έμαθα έτσι να μιλώ τη γλώσσα των νόμων, των ανθρώπων του κόσμου, των αριθμών πασχίζοντας να κατασιγάσω τον πόνο της ματαιωθείσας γέννας. Του μέσα μου. Του υψηλότερου μου εαυτού που ήθελε, λαχταρούσε να ζυμωθεί μέσα από συναντήσεις.  Να γεννηθεί. Υπάρχει τίποτα πιο ακραίο, πιο δύκσολο από τη ματαίωση μιας γέννας; Σαν να δολοφονείς την ελπίδα ή το ίδιο το χάραμα. 
Τι δύσκολο πράγμα που έγιναν στην εποχή μας οι συναντήσεις. 
Σου μιλάω, Με ακούς;
Τώρα κάθομαι μόνη, στο μοναχικό μου κελί. Είναι ένα κελί φτιαγμένο από λέξεις. Οι λέξεις με κηνυγάνε παντού. Γεννήθηκα μέσα στις λέξεις. Κάθομαι μόνη και συλλογιέμαι ακόμα εκείνο που θα μπορούσε να είχε γεννηθεί. Τη ματαίωση της δυνατότητας. Το όνομά μου θα μπορούσε, θα ήθελα να είναι Νοσταλγία. 
Και ενδεχομένως στην επιθυμία μου αυτή,
έχεις βάλει ένα μικρό λιθαράκι και εσύ. 

Η Αθήνα.... 



η Αθήνα είναι σαν μια άσχημη γυναίκα που εύχεσαι να μην ερωτευθείς αλλά τελικά βρίσκεσαι αιχμάλωτος της γοητείας της χωρίς καλά καλά να το καταλάβεις.