Αυτό το βιβλίο δεν θα μάθεις ποτέ ότι απευθύνεται σε εσένα...
δεν θα το μάθεις.
Εφόσον έκοψες το νήμα, οφείλω αυτό εγώ να το σεβαστώ. Ακόμα κι αν έκοψα εγώ το νήμα. Οφείλω αυτό να το σεβαστώ.
Θα μιλήσω εδώ λοιπόν μαζί σου, σε ένα ουδέτερο μέσο, μα τόσο χειροπιαστό, σε ένα κομμάτι "χαρτί".
Μου χρειαζόταν λοιπόν ένας έρωτας. Δεν βρίσκω νόημα άλλο στο να ζει κανείς, πέρα από τον έρωτα. Μέσα από αυτόν να ανδρειωθεί, να ενηλικιωθεί η ποιητική μου υπόσταση. Αυτό είχα ανάγκη.
Άκου εσύ, εσύ που είσαι καμωμένος από όλους εκείνους της ζωής μου που χώρισαν οι δρόμοι μας και ο διάλογος από ένα σημείο και μετά, οποιαδήποτε απόπειρα διαλόγου, θα καταπατουσε την εσωτερική μου ελευθερία.
Άκου εσύ, εσείς που γίνατε ένα πρόσωπο που στέκει και με κοιτά σιωπηλά, αυτό το βιβλίο απευθύνεται σε εσένα.
Τον είχα ανάγκη αυτόν τον Έρωτα μα εκείνος με αρνήθηκε. Έμαθα έτσι να μιλώ τη γλώσσα των νόμων, των ανθρώπων του κόσμου, των αριθμών πασχίζοντας να κατασιγάσω τον πόνο της ματαιωθείσας γέννας. Του μέσα μου. Του υψηλότερου μου εαυτού που ήθελε, λαχταρούσε να ζυμωθεί μέσα από συναντήσεις. Να γεννηθεί. Υπάρχει τίποτα πιο ακραίο, πιο δύκσολο από τη ματαίωση μιας γέννας; Σαν να δολοφονείς την ελπίδα ή το ίδιο το χάραμα.
Τι δύσκολο πράγμα που έγιναν στην εποχή μας οι συναντήσεις.
Σου μιλάω, Με ακούς;
Τώρα κάθομαι μόνη, στο μοναχικό μου κελί. Είναι ένα κελί φτιαγμένο από λέξεις. Οι λέξεις με κηνυγάνε παντού. Γεννήθηκα μέσα στις λέξεις. Κάθομαι μόνη και συλλογιέμαι ακόμα εκείνο που θα μπορούσε να είχε γεννηθεί. Τη ματαίωση της δυνατότητας. Το όνομά μου θα μπορούσε, θα ήθελα να είναι Νοσταλγία.
Και ενδεχομένως στην επιθυμία μου αυτή,
έχεις βάλει ένα μικρό λιθαράκι και εσύ.
έχεις βάλει ένα μικρό λιθαράκι και εσύ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου