Δώσε σε κάποιον μια μάσκα να δεις το αληθινό του πρόσωπο.
Δώσε σε κάποιον εξουσία να δεις το αληθινό του πρόσωπο.
Με αηδιάζει το πρόσωπο της εγωπάθειας, με απωθεί.
Δεν λέω πως την έχω εντελώς αποκηρύξει από τη χώρα μου,
αναπάντεχα βουτάω μεσα της κάποιες στιγμές γιατί στην τελική
ο εαυτός μας είναι ότι περισσότερο έχουμε και είναι πάντα εκεί.
Μα με τρομάζει η συναισθηματική ανημποριά, τα ψυχρά εκτελεσμένα
εγκλήματα των ανθρώπων,
όταν σαν επαγγελματίες εκτελεστές, αφήνουν μια φιλία να γλιστρήσει
στη ροή του παρελθόντος, λένε μια λάθος κουβέντα και επιμένουν να είναι η τελευταία,
αρνούνται να στήσουν τον εαυτό τους στον τοίχο,
αρνούνται να ζητήσουν συγνώμη απλά και μόνο για να δώσουν στον άλλο
μια ακόμα ευκαιρία, χωρίς να φταίνε,
αρνούνται να μπούνε στη θέση του άλλου, να τον καταλάβουν.
Νομίζω πως αυτή η δοτικότητα που ψάχνω, δεν υπάρχει παρά σε ελάχιστα κρίνα
που φυτρώνουν ξεμοναχιασμένα μέσα στο καταχείμωνο σε απόκρυμνες πλαγιές.
Το γράψιμό μου επιδιώκω να μετουσιώνει ποίηση και ορθό λόγο, συναίσθημα και λογική,
σε ένα αρμονικό σύνολο. Να τα λιώνει στο καμίνι της ψυχής μου και να τους δίνει συμπαγή μορφή.
Πρέπει να πάρω να διαβάσω βιβλία της Λου Σαλομέ.
Νομίζω εκείνη γράφει έτσι.
Καλημέρα κόσμε, ετοιμάζομαι να βουτήξω στα άδυτα του Φ.Π.Α.
Κάποτε γελούσα με όλα αυτά τα καμώματα των ανθρώπων. Μου φαίνονταν
μια αστεία φάρσα οι διευθετήσεις τους. Τώρα κοιτάω την κατάσταση με πρόσωπο
θλιμμένο και μελαγχολικό. Μπορεί ο καθένας να ονειρεύεται έναν κόσμο,
σπάνια όμως η αίσθηση του ιδανικού που έχει ο καθένας συγκλίνει με εκείνη των άλλων.
Το καλύτερο, το εντιμότερο που έχουμε να κάνουμε είναι να επιμείνουμε σε αντικειμενικές
διευθετήσεις.
Τουλάχιστον μέσα στο κοινωνικοπολιτικό μοντέλο της κοινωνίας που βιώνουμε.
Δώσε σε κάποιον εξουσία να δεις το αληθινό του πρόσωπο.
Με αηδιάζει το πρόσωπο της εγωπάθειας, με απωθεί.
Δεν λέω πως την έχω εντελώς αποκηρύξει από τη χώρα μου,
αναπάντεχα βουτάω μεσα της κάποιες στιγμές γιατί στην τελική
ο εαυτός μας είναι ότι περισσότερο έχουμε και είναι πάντα εκεί.
Μα με τρομάζει η συναισθηματική ανημποριά, τα ψυχρά εκτελεσμένα
εγκλήματα των ανθρώπων,
όταν σαν επαγγελματίες εκτελεστές, αφήνουν μια φιλία να γλιστρήσει
στη ροή του παρελθόντος, λένε μια λάθος κουβέντα και επιμένουν να είναι η τελευταία,
αρνούνται να στήσουν τον εαυτό τους στον τοίχο,
αρνούνται να ζητήσουν συγνώμη απλά και μόνο για να δώσουν στον άλλο
μια ακόμα ευκαιρία, χωρίς να φταίνε,
αρνούνται να μπούνε στη θέση του άλλου, να τον καταλάβουν.
Νομίζω πως αυτή η δοτικότητα που ψάχνω, δεν υπάρχει παρά σε ελάχιστα κρίνα
που φυτρώνουν ξεμοναχιασμένα μέσα στο καταχείμωνο σε απόκρυμνες πλαγιές.
Το γράψιμό μου επιδιώκω να μετουσιώνει ποίηση και ορθό λόγο, συναίσθημα και λογική,
σε ένα αρμονικό σύνολο. Να τα λιώνει στο καμίνι της ψυχής μου και να τους δίνει συμπαγή μορφή.
Πρέπει να πάρω να διαβάσω βιβλία της Λου Σαλομέ.
Νομίζω εκείνη γράφει έτσι.
Καλημέρα κόσμε, ετοιμάζομαι να βουτήξω στα άδυτα του Φ.Π.Α.
Κάποτε γελούσα με όλα αυτά τα καμώματα των ανθρώπων. Μου φαίνονταν
μια αστεία φάρσα οι διευθετήσεις τους. Τώρα κοιτάω την κατάσταση με πρόσωπο
θλιμμένο και μελαγχολικό. Μπορεί ο καθένας να ονειρεύεται έναν κόσμο,
σπάνια όμως η αίσθηση του ιδανικού που έχει ο καθένας συγκλίνει με εκείνη των άλλων.
Το καλύτερο, το εντιμότερο που έχουμε να κάνουμε είναι να επιμείνουμε σε αντικειμενικές
διευθετήσεις.
Τουλάχιστον μέσα στο κοινωνικοπολιτικό μοντέλο της κοινωνίας που βιώνουμε.










