29.7.16

Ευτυχώς κρατήθηκα μακριά
από ανούσιες συναναστροφές
την πολυλογία του κόσμου
την ανία και την ενασχόλησή του
με τόσα μικρά αδιάφορα πράγματα
επειδή φοβούνται τα μεγάλα
διώχνουν τη μελαγχολία σαν να ταν κατάρα
βγαίνουν στα μπαρ και όλο μιλάνε,
ασταμάτητα.
Δεν γνωρίζουν αν ακούνε,
ψάχνουν διαρκώς να βρουν τί θα πούνε.

Ευτυχώς κρατήθηκα μακριά από ανούσιες συναναστροφές
καλύτερη συντροφιά η μοναξιά μου
όχι πως δεν είναι πολύτιμοι οι άλλοι,
είναι, όταν δεν χάνονται στο πλήθος.
Σε φέρνει τότε η αλληλεπίδραση μαζί τους
πιο κοντά
και όχι πιο μακριά από τον εαυτό σου.

Η ανταριασμένη μου ψυχή ξύπνησε πια.
Ξύπνησε για τα καλά.
Πέρασαν οι πόνοι της γέννας.
Καλημέρα Κόσμε. 

18.7.16

Αν μπορούσες να καταλάβεις
αυτο που λένε τα μάτια μου
θα έβλεπες ότι κλαίνε
για όλη την απελπιστική
σκληρότητα που επέδειξες
εγκλωβισμένος στην ασπίδα του
εγωισμού σου
για όλη τη ζωή που έχασες
αδυνατώντας να σχετισθείς με τον
δίπλα σου άνθρωπο
για όλη τη μοναξιά που επέβαλες
στον εαυτό σου και εκείνους που
σ' αγάπησαν
για όλο τον πόνο που προκάλεσες
σε όσους μοιραία διασταυρώθηκαν
με τη ζωή σου.
Αν μπορούσες να καταλάβεις
αυτό που λένε τα μάτια μου
θα έβλεπες ότι αδιαφορούν για
ανθρώπους σαν εσένα
και μόνο ένα χρέος γραμμένο
πάνω στον κοινό γενετικό μας κώδικα
με κάνει να υπομένω
τις μικρές και μεγάλες
ανοησίες σου
τις εγωπάθειες
και όλα τα τρισάθλια φερσίματά σου.
Στη ζωή σου όλοι οι υπόλοιποι
ήμασταν μια παρένθεση.
Μόνο για το εγώ σου υπήρχε
άπλετος χώρος
κι όμως,
δεν έχω δει άνθρωπο να αποδέχεται λιγότερο
τον εαυτό του από εσένα.
Πάντα έτσι θα βαδίζεις μέσα στον κόσμο,
σαν έρμαιο,
ανασφαλής,
συναισθηματικά ανάπηρος.
Ας είναι,
αυτός είναι ο μόνος τρόπος
που ξέρεις να υπάρχεις
και αδιαμφισβήτητα
ευλόγησες τον τόπο με καλά
-αρκεί να μην είχες να κάνεις με ανθρώπους,
κατά τα άλλα, καλά τα κατάφερες.




14.7.16

ψάχνω
ν' αποκαταστήσω
τη χαμένη ακεραιότητα:
θραυσματα εαυτού
συντρίμμια
σκόρπια
να ενώσω
σε ένα Όλον

την πορτοκαλί ώρα της ημέρας
                 -την αγαπημένη μου. 

13.7.16

Αντέχεις;

Η αλήθεια που έχω
να σου πρόσφέρω
δεν έχει πυροτεχνήματα
τεχνάσματα,
μύηση,
γητειές,
φερσίματα
ή ύφος αινιγματικό.
Δεν έχει σιωπές
λέξεις ακατάληπτες σχεδόν,
υπονοούμενα, 
δεν έχει κάτι μαγικό
ή σπουδαίο
που σε αυτό βρίσκεται
κρυμμένη η μαγεία 
των πραγμάτων.
Η αλήθεια μου 
μοιάζει με λευκή πέτρα
κάτω από 
τον ολόγιομο ήλιο,
ίδια με τη διαφάνεια
του φωτός
και με μια παπαρούνα,
που θριαμβεύει
καταμεσίς
του καλοκαιριού.
Η αλήθεια μου τη νύχτα
εξημερώνει τ' άστρα,
ονοματίζοντάς τα,
και την ημέρα,
προφέρεται σε λέξεις
μικρές
κοφτές 
και γήινες. 
Αντέχεις; 

12.7.16

ΑΣΤΕΓΑ
...
Να καείς πρέπει, να γίνεις στάχτη πρώτα, για να 'ρθει η ποίηση.
Τα πράγματα είναι αλύπητα μαχαίρια:
σ' έχουν χαράξει.
Βαριά λιθάρια σωρός, έχουν συνθλίψει τη μικρή ζωή σου.
...
Ιεροί δείκτες ματωμένης πορείας τα ποιήματα είναι.

Μες στους αγρούς της συμφοράς, αδάμαστο
το άνθος σου, ποίηση.
...
Στόμα της νύχτας που όλους θα μας ρουφήξεις,
σε καταγγέλω.
...
Με το θεριό μετρήθηκα για σένα.
Να με θυμάσαι.

Ανέστης Ευαγγέλου

28.6.16

Ακούω Chopin και σκέφτομαι...
Σκέφτομαι εσένα πατέρα....πόσο όμορφα συνδεδεμένη αισθάνομαι μαζί σου,
τώρα πια, απαλλαγμένη από τις δυσκολίες μιας καθημερινής μας αλληλεπίδρασης.
Πληκτρολογώ τις λέξεις πατέρα.
Πληκτρολογώ τις λέξεις, ακούω τις νότες, ανατριχιάζω, μετέχω...
και τα πλήκτρα δίνουν την αίσθηση ότι εκπέμπουν ήχους...
γίνονται πλήκτρα πιάνου...
Πόση μαγεία κρύβει η μουσική...η ανθρώπινη ψυχή, η δημιουργία.
Και άραγε πατέρα, άραγε πόση δημιουργικότητα ανθρώπινη δεν άνθισε,
αλλά παγιδεύτηκε σε έγνοιες;
Να, σαν τη δική σου. Παγιδεύτηκε στον αγώνα για το περιβάλλον,
στα κείμενα των νόμων. Κάθε επιλογή είναι και θυσία μιας άλλης.
Πόσο αισθαντική είναι όμως η ποίησή σου, αυτό μόνο εγώ το ξέρω,
που με έχει αγγίξει και με έχει κατακλύσει εκέινο το ποίημα που έγραψες
εκ μέρους σου, εκ μέρους μας, για τη μαμά...την αποχαιρετούσες.
Το πιο σπαρακτικό αντίο που έχω ακούσει μπαμπά.
Να, όπως αυτά τα πλήκτρα, αυτές οι λέξεις, αυτές οι νότες,
σπαράζουν από θλίψη και ομορφιά.
Θέλω να ακούσω τη φωνή σου απόψε.
Θέλω να συνδεθώ με τη δική μου φωνή.










































Εγώ εγώ
τη σοβαρότητά μου αγαπώ
και το βάρος μου
και τη θλίψη μου
και το βάρος της θλίψης μου
και το κουράγιο μου
και την υψηλή μου ανάλυση
και την υψηλή μου ευαισθησία
εγώ εγώ εγώ θα την κρατώ. 

Κι εμένα ποιος...

Κι εμένα ποιος την πληγή μου θα χαϊδέψει;
Κι εμένα ποιος το τραγούδι μου θ' ακούσει;
Κι εμένα ποιος τα δάκρυα τα σκουπίσει;
Κι εμένα ποιος θα αγαπήσει;
Κι εμένα ποιος θα με κρατήσει;



5.5.16

όλα έχουν θέση
στη ζωή
χαρά και πόνος
πίκρα και αποχωρισμός
καινούργιο και παλιό
φθορά και γέννηση
Είμαστε όλοι ανήμποροι μπροστά στο τέλος. 

21.4.16

Το μόνο όπλο...

...που επιτρέπεται
να κρατά
στα χέρια του
ένας ποιητής
είναι
ο Νόμος. 

Πολύ μου άρεσε...


Η ακόλουθη παιδαγωγική  υπενθύμιση του Montaigne είναι αειθαλής. Η διάπλαση των νέων στοχεύει να τους καταστήσει εφ' όρου ζωής κριτικά σκεπτόμενους πολίτες, είτε ως ιδιώτες είτε ως φορείς κρατικής εξουσίας: να τους κάνει να διυλίζουν το κάθε τι και να μη βάζουν τίποτε στο νου τους που να στηρίζεται απλώς στο κύρος και στην αξιοπιστία των άλλων. ΄Όπως, ας πούμε, μία τυφλή εμπιστοσύνη στην ορθότητα της υπάρχουσας νομολογίας. Δοκίμια (1580), μτφρ. Θ. Νάκας, εκδ. Κάλβος, Αθήνα, 1979, σ. 65.

Δεν θα μάθεις ποτέ

Αυτό το βιβλίο δεν θα μάθεις ποτέ ότι απευθύνεται σε εσένα...
δεν θα το μάθεις.
Εφόσον έκοψες το νήμα, οφείλω αυτό εγώ να το σεβαστώ. Ακόμα κι αν έκοψα εγώ το νήμα. Οφείλω αυτό να το σεβαστώ. 

Θα μιλήσω εδώ λοιπόν μαζί σου, σε ένα ουδέτερο μέσο, μα τόσο χειροπιαστό, σε ένα κομμάτι "χαρτί".

Μου χρειαζόταν λοιπόν ένας έρωτας. Δεν βρίσκω νόημα άλλο στο να ζει κανείς, πέρα από τον έρωτα. Μέσα από αυτόν να ανδρειωθεί, να ενηλικιωθεί η ποιητική μου υπόσταση. Αυτό είχα ανάγκη. 
Άκου εσύ, εσύ που είσαι καμωμένος από όλους εκείνους της ζωής μου που χώρισαν οι δρόμοι μας και ο διάλογος από ένα σημείο και μετά, οποιαδήποτε απόπειρα διαλόγου, θα καταπατουσε την εσωτερική μου ελευθερία. 
Άκου εσύ, εσείς που γίνατε ένα πρόσωπο που στέκει και με κοιτά σιωπηλά, αυτό το βιβλίο απευθύνεται σε εσένα.
Τον είχα ανάγκη αυτόν τον Έρωτα μα εκείνος με αρνήθηκε. Έμαθα έτσι να μιλώ τη γλώσσα των νόμων, των ανθρώπων του κόσμου, των αριθμών πασχίζοντας να κατασιγάσω τον πόνο της ματαιωθείσας γέννας. Του μέσα μου. Του υψηλότερου μου εαυτού που ήθελε, λαχταρούσε να ζυμωθεί μέσα από συναντήσεις.  Να γεννηθεί. Υπάρχει τίποτα πιο ακραίο, πιο δύκσολο από τη ματαίωση μιας γέννας; Σαν να δολοφονείς την ελπίδα ή το ίδιο το χάραμα. 
Τι δύσκολο πράγμα που έγιναν στην εποχή μας οι συναντήσεις. 
Σου μιλάω, Με ακούς;
Τώρα κάθομαι μόνη, στο μοναχικό μου κελί. Είναι ένα κελί φτιαγμένο από λέξεις. Οι λέξεις με κηνυγάνε παντού. Γεννήθηκα μέσα στις λέξεις. Κάθομαι μόνη και συλλογιέμαι ακόμα εκείνο που θα μπορούσε να είχε γεννηθεί. Τη ματαίωση της δυνατότητας. Το όνομά μου θα μπορούσε, θα ήθελα να είναι Νοσταλγία. 
Και ενδεχομένως στην επιθυμία μου αυτή,
έχεις βάλει ένα μικρό λιθαράκι και εσύ. 

Η Αθήνα.... 



η Αθήνα είναι σαν μια άσχημη γυναίκα που εύχεσαι να μην ερωτευθείς αλλά τελικά βρίσκεσαι αιχμάλωτος της γοητείας της χωρίς καλά καλά να το καταλάβεις. 
Έτσι είναι ο μόχθος της καθημερινότητας σε αποσπά από τις ωραίες συγκινήσεις και τα υψηλά νοήματα.

μήπως όμως υπάρχει ποίηση μέσα στην καθημερινότητα απλά πρέπει να βρούμε ένα τρόπο να την καλέσουμε;

ή άραγε είναι καλύτερο να ζει ο καθένας ελεύθερος περιπλανόμενος μακριά από συνθήκες υπερβολικής ασφάλειας, αποκομίζοντας κυρίως απόλαυση και έμπνευση από τις εμπειρίες του;

Μήπως όμως και αυτό αποκτά με την τριβή και τον καιρό τη ρουτίνα του;

Άραγε είναι και εδώ η μεσότητα το καλύτερο; Ή άραγε εκείνοι που ακολούθησαν το πάθος τους στη ζωή ήταν οι πιο τυχεροί όλων μας;
Πάθος να γίνω δασκάλα, πάθος να κάνω ανακαλύψεις, πάθος να συζητώ με άλλους, πάθος να βοηθώ, πάθος να επικοινωνώ, πάθος να δημιουργώ. 


Παρακολουθώντας τα μαθήματα του ΜΟΜΑ για τη φωτογραφία, πολύ μου άρεσε αυτό: 


η εικόνα ως τρόπος να δηλώσει κανείς, εδώ ήμουν, υπήρξα εδώ και ορίστε τί είδα...

11.4.16

Βόλτες...











Αυτό.
Ένα
Άγρια
Χαρούμενα
Θλιμμένο
Παιδί. 
Μόνη μας ελπίδα
το ξημέρωμα. 
"Ο Χάρος απαιτεί μοναξιά"
ο Ύμνος της ζωής,
το απέραντο.
Κανείς δεν μπορεί να είναι εκφραστικός
χωρίς να είναι ερωτικός.


Νομίζω έχω αρχίσει να ιδρύω
μια βαθύτερη σχέση με τη σιωπή.
Ο βιομηχανικός πολιτισμός μας
ατσάλινο κουκούλι
προστατεύει το γυμνό μας σώμα
από το κρύο της φύσης. 

20.3.16




Εγώ θα σε ευγνωμονώ
και ας μη ξέρεις το λόγο,
καθώς τα χιλιόμετρα αναιρούνται
και του χρόνου προδίδεται
η πλανερή φύση
που υπάρχει και δεν υπάρχει
ταυτόχρονα.

Από μακριά
από κοντά
από το πουθενά
στο τότε
στο τώρα
στο πάντοτε εφικτό

φτερούγισμα της μνήμης

σε βρίσκω
και με καθοδηγεί
η φλόγα της επικοινωνίας μας
γιατί τελικά
συναντηθήκαμε έστω για μια στιγμή
και όλα τα κάνουμε για το μοίρασμα
και όλα από εκεί παίρνουν 
έμπνευση
σχήμα και πνοή. 



όταν με κυριεύει η ζήλια
δεν γνωρίζω τί ακριβώς είναι αυτό που ζηλεύω
Δε ζηλεύω ποτέ πρόσωπα
αν και μπορεί να ζηλέψω με αφορμή κάποιο πρόσωπο
Ζηλέυω πάντοτε κάτι αόριστο και ασαφές
Σαν μια πιθανότητα που ματαιώθηκε
Σαν μια πιθανότητα που ματαιώνω
Ματαιώνω και ματώνω και μετανιώνω
Δεν είναι τυχαία η ομοιότητα.
Ζηλεύω αυτό που δεν άντεξα
που δεν μπόρεσα
που δεν έγινα
που δεν είδα
που δεν άκουσα
που δεν ένιωσα
ένα μεγάλο ΔΕΝ
Εμένα η ζηλια μου λέγεται ΔΕΝ
αυτό που δεν είχα το χρόνο
εκείνο που δεν είχα το θάρρος
αυτό που δεν είχα τον τρόπο
αυτό που δεν είχα το λόγο
την έμπνευση
την αφορμή
τη φαντασία
την ορμή.


Κάθομαι στο βαρύ μου περίβλημα.
Κινούμαι αργά και καταστρώνω σχέδια που μάλλον δεν θα προλάβω να υλοποιήσω.
Με καταδιώκει μια εσωτερική βραδύτητα.
Επεξεργάζομαι τα πάντα τόσο βαθιά
σαν σαλιγκάρι
τι ωραίο το χώμα
το σχήμα του
η γεύση του
το χρώμα του
στο σώμα μου
σωρεύονται πάνω μου χιλιάδες εντυπώσεις και εικόνες
και όλο τρέχω παραμένοντας στην αρχή
μιας αέναης δυνατότητας
μιας ατέρμονης πιθανότητας.

Αυτό ζηλεύω.
Την πραγμάτωση που είναι αντίθετη στην αδράνεια,
την ταχύτητα, την ευελιξία, την ποικιλία.
Και κάνω υπομονή,
με τη φύση μου
αλλά και προσπαθώ να της πηγαίνω κόντρα.
Αγώνας και συμφιλίωση μαζί.
Αποδοχή και εναντίωση μαζί.

Και αν δεν χαϊδέψουμε εμείς τις αντιφάσεις μας,
τότε ποιος;


13.2.16


Η ηχώς της φωνής της, τη ρώτησε  «Δεν γίνεται όμως να μην καίγεσαι...γίνεται;»

Η Σιωπή δεν ήξερε τί να απαντήσει. 
Όταν η Σιωπή μίλησε και είπε:

Πλημμυρίζω από αγάπη,
αγαπώ τόσο πολύ τα πράγματα που ενίοτε
κινδυνεύω να τα καταβροχθίσω από αγάπη,
ή να με καταβροχθίσουνε εκείνα, 
να χαθώ κάπου στη φύση,
ή σε ένα ατέλειωτο ηλιοβασίλεμα

Προχθές σε μια παρέα μια κοπέλα μου είπε " επιτέλους έκανα κάτι που ένιωθα ότι έδινε νόημα στη ζωή μου". Τα μάτια της έλαμπαν, ολόκληρη έλαμπε.
Μου λείπει η λάμψη εκείνη στο βλέμμα, όταν νιώθεις ότι όλα σου ανήκουν. 
Μου λείπει μια καλή θεατρική παράσταση, ή ένας άνθρωπος που θα με κάνει να ξεχάσω που βρίσκομαι,
θα με παρασύρει στο άχρονο. 

Αναζητώ κάτι να με στοιχειώσει γιατί στον κόσμο μας, στη γκρίζα πόλη, όλα μοιάζει να έχουνε οριστικά χαθεί. 
Ή απλά, ίσως κάτι μέσα μου να χάθηκε και προσπαθώ να το κρατήσω στα χέρια χωρίς να καίγομαι.
Ή να το βγάλω μια φωτογραφία, να το αποθανατίσω.

8.2.16

 Είμαι φυλακισμένη στο γραφείο μου και κανείς δεν με ρώτησε
   πόσο μου αρέσει η ανατολή
      πόσο αγαπώ να χαϊδεύω το γρασίδι
         να ατενίζω τα βουνά
             να χάνομαι στα μάτια άλλων ανθρώπων

Είμαι φυλακισμένη 
    και κανείς δεν με ρώτησε
              εάν επιθυμώ το αντάλλαγμα
                         του εφησυχασμού μου,
                              τη γκρι αγκαλιά των ψηλών κτιρίων,
                                    την ατσάλινη ασφάλεια


                                         και τους μονότονους ήχους της πόλης.  

11.1.16

Ανάποδα πρώτα :

Ah, toi, Existence,
tu rends tout tant difficile pour nous
que, enfin, on ne sait pas dire 
quelle est la plus bonne ou la plus mauvaise
de tes singeries
quand nous avons un peu de clarté
à sentir
pendant une nuit profonde
quelques gouttes du sens
désigné 
sur les chemins arachnéens
qui ornent ton châle
et couvrent, en même temps,
le rêve et le réel 
ensemble.



Ακόμα έχουν μείνει αρκετές ανάσες...ελπίδας. 


Ανάσες....ζωής.


Ανάσες...αλλαγής. 


Αχ, Ύπαρξη εσύ, τόσο μας δυσκολεύεις που να μην ξέρουμε στο τέλος να πούμε πιο είναι πιότερο καλό ή πιότερο κακό απ\' όλα τα καμώματά σου αν λίγο παραπάνω έχουμε τη διαύγεια να νιώσουμε μέσα σε κάτι νύχτες βαθιές μια στάλα νοήματος να διαγράφεται πάνω στα αραχνοΰφαντα σχέδια που στολίζουν το σάλι σου Αυτό το σάλι που καλύπτει τ' όνειρο και το πραγματικό συνάμα..


Τόση χαρά....

μόνο με αντικαταθλιπτικά την αντέχω.  

3.1.16

Θέλω να κατανοηθώ
Θέλω να κατανοηθώ αληθινά
Θέλω να κατανοηθώ στην ολότητά μου
Θέλω να κατανοηθώ βαθιά



Στην ολότητά μου.

10.12.15

Επιτέλους και πάλι στην Καλαμάτα, μετά από καιρό....

Μια πινελιά ομορφιάς αυτή η πόλη που ποτέ δεν προλαβαίνω να ρουφήξω παρά γεύομαι απλά λίγο.

Απέναντι από τα δωμάτια το μικρό λιμανάκι. Καθαρός αέρας.

Τα φύλλα των δέντρων είναι κίτρινα, επιβλητικά, όπως φαντάζουν μέσα από το μπλε πλαίσιο του παραθύρου στο γραφείο μου.
Τα δικαστήρια θα έπρεπε να μυρίζουν περισσότερο αγάπη, κρίνουν ανθρώπινες ζωές.
Μας επηρεάζει η ενέργεια των χώρων, τα χρώματα των χώρων..

Σκέφτομαι το ποίημά μου : κι όμως, ήθελε μόνο λίγη αγάπη.
Είναι εύκολο να αγαπάμε εκείνους που εμπνέουν την αγάπη μας, αλλα συνήθως όσοι την έχουν περισσοτερο αναγκη οχι απλά δεν θα μας τη ζητήσουν αλλά θα "φροντίσουν"  να μας γίνονται απωθητικοί.

Υποδέχομαι το βαθύ βράδυ με τη σκέψη αυτή και με μια βαθιά λαχτάρα να χαθώ σε ενα ταξίδι, κοντά στη φύση, έστω για λίγο. Κάτι που τόσο έλειψε και μου έλειψε.

Εξω μυρίζει Καμμένο ξύλο. Στην επαρχία οι άνθρωποι καίνε περισσότερα τζάκια..

Μου θυμίζει το χωριό μου, τον Πεντάλοφο...και την Καστανιά. Και τα αγκάθια στα χέρια...και τη γλύκα που ανέδιδαν τα κάστανα που με τόσο κόπο μαζέψαμε - ναι ηταν τα δικά μας κάστανα- όταν τρώγαμε την πρώτη δαγκωνιά.

Μου λείπει η γιαγιά μου.
Και οι δύο. 
Σαν ο χρόνος να σταμάτησε....


Τότε που όλα τα κατάλαβα
και κυρίως
οτι ποτέ δεν θα καταλάβαινα τίποτα
παρά μόνο θα σκάλιζα εντυπώσεις
στα θολά τζάμια των αναμνήσεων
παιχνίδι με τα χνώτα η στιγμή
-μια ανάσα.