Είναι νωρίς ακόμα
για να βάλω τον πόνο
σε λέξεις
μα κάποτε θα ωριμάσει
κι ελπίζω να ανθίσει
της ποίησης
το φλεγόμενο άνθος.
24.3.14
23.3.14
Προσοχή όταν
βαδίζεις
στην κοιλάδα
των ανθρώπων
Γιατί τα αγκάθια κρύβονται
κάτω από ωραία άνθη
και ορισμένα αρώματα
μυρίζουν αιώνιες υποσχέσεις
μέσα στο φθαρτό σχήμα
του προσώπου της
Και στο πιο απαλό γρασίδι
ίσως φωλιάζει
ένα κοφτερό γυαλί
προσοχή
πώς πατάς
ξυπόλυτος εκεί
πάνω στον κυρτό λαιμό της
σε μια στιγμή αυγής
προσμονής
και ακαθόριστων αγγιγμάτων
12.3.14
11.3.14
Ίσως οι κατατρεγμένοι αυτού του κόσμου να είναι κατά κάποιο τρόπο οι ευκαιρίες που μας δίνονται να γίνουμε καλύτεροι.
9.3.14
Παλεύει το πνεύμα
ο ουρανός με τη γη
και τί θα προκύψει;
Μια μεγάλη έκρηξη
μια μικρή σιγή
αρκετή να με χωρέσει
ελπίζω
πόσο στενή μπορεί να είναι μια φυλακή
πόσο διάφανη
με σίδερα κοφτερά
μα αόρατα
φυλακή του μυαλού
του κορμιού
της ψυχής
είσαι φτιαγμένος από ύλη και φοβάσαι
στέκεσαι μπροστά σε έναν απύθμενο
ωκεανό γνώσης
σε πιάνει ναυτία
νοσταλγείς το παρελθόν
της χαρούμενης άγνοιας
μα και κουράζεσαι να φαντάζεσαι
πιθανότητες ενός
φανταστικού μέλλοντος
μήπως κατά βάθος παραδέχθηκες ότι δεν
θα έρθει ποτέ;
Φθαρτότητα
θνητότητα
απώλεια
και φόβος.
Μεγάλη η εποχή του σκοταδιού
και δεν λέει να σταματήσει
να βρέχει.
5.3.14
Οι μάσκες έπεσαν
καθάρισαν όλα
-μέσα μου ήταν θολά
έξω ήταν πάντα τα ίδια-
Η ευθύνη είναι μια ευθεία γραμμή
καμιά φορά μακριά τόσο
που δεν αντέχουν όλοι
να ακολουθήσουν
συνήθως πάνε μέχρι εκεί που βλέπουν
ή μέχρι εκεί που φαντάστηκαν ότι θα τέλειωναν μαζί της
αλλά όχι εκεί που ο δρόμος
καταλήγει στην ομίχλη
δύσκολη η ομίχλη
άβολη
άβολη κι η ευθύνη
δύσκολη
κι ας είναι ο μόνος δρόμος
που μπορεί κάποια μέρα
να βγάλει σε ξέφωτο.
Θέλω να γίνω ολόκληρη
μια αίσθηση από Αθήνα
ήχοι, φωτάκια
τρεμοπαίζουν
μυρωδιά από Σύνταγμα
Εξάρχεια
τραπέζια στους δρόμους
χαρούπια στην Αρεοπαγίτου
ή και στην Αθηνάς
χορός
χαρούμενο μπαλέτο
μια μικρή γειτονιά
γνώριμη μέσα στην πόλη
βράδυ φωτισμένο
το φεγγάρι παίζει με τις πολυκατοικίες
δραπετεύει κι επιστρέφει πάλι
αιώνια ξανά
το περίπτερο από κάτω
Πακιστάν
Ομόνοια
Φιξ
παλλόμενο ψηφιδωτό
πολύχρωμη κηλίδα
ανθρωπότητας
Μετρό σκάβει τη γη
αρχαία σε βιτρίνες
κι ο Παρθενώνας
για καλό μετατοπισμένος
Μουσείο Ακρόπολης
κι ένα μικρό σχολείο
με φωνές παιδιών απ' το πουθενά
στην Πλάκα ξεχνάς
υπνωτίζεσαι
Πόλη της λήθης και
των αντιθέσεων
Καθ' εικόνα
Κατ΄ ομοιώση
δικών μας ελλειμμάτων
ή πλεονασμάτων
Μουσικοί των δρόμων
Καλλιτέχνες της κίνησης
Πολύβουη Ερμού
Παλιατζίδικα περήφανα
και οι γνήσιοι Αθηναίοι
περήφανοι ή αμήχανοι;
Ποιος μπορεί να πει
Κολωνάκι γεμάτο γλυκά
μυρωδιές και θελκτικές
βιτρίνες
πόσο χρώμα για να οχυρωθούν
από τη θλίψη και την φτώχεια
οι πλούσιοι;
Κι οι άστεγοι
α αυτή η πόλη σχεδόν σας ανήκει
Κάνετε την ομορφιά να ματώνει
Ασκληπιού
Απόμακρη οδηγείς στο Λόφο
Θέατρα μικρά
χωμένα σε κάθε γωνιά
Μυρίζεις κάτι από
γκράφιτι
και Τέχνη
Θέλω να γίνω ολόκληρη
μια αίσθηση
Μια αίσθηση από Αθήνα.
15.1.14
14.1.14
Πατούσα με δύναμη
Πάνω στον ίσκιο των πουλιών
Καθώς κατέβαινα
Δ. Αγγέλου, Στάζουν μεσάνυχτα.
Ακούω τη φωνή μου
Εμένα δε με έχω ακούσει ποτέ
Δ. Αγγέλου, Στάζουν μεσάνυχτα.
Ανοίγει το στόμα
Κι αντί να σε καταπιεί ο κόσμος
Σε φυσάει δυνατά
Άγρια
Μετατοπίζοντας
Την εξορία σου
Όλο και πιο μακριά
Δ. Αγγέλου, Στάζουν μεσάνυχτα.
Κρέμασε τόσο το μαστάρι της μητέρας μου...
Πόσο ακόμη να πέσω για να το φτάσω;
Δ. Αγγέλου, Στάζουν μεσάνυχτα.
Ήξερα μόνο πως θα ήθελα τα χέρια μου να ήτανε τροφή
Να τα έτρωγες
Να έχυναν από μέσα τους όλο το μελάνι
Όλη τη σιωπή
Δ. Αγγέλου, Στάζουν μεσάνυχτα.
Μερικές φορές όταν σε κοιτώ
Το μόνο που βλέπω είναι
Ο χρόνος
Συντονιστήκαμε λοιπόν.
Και μη ξεχνάς.
Κρατάς το απολίθωμα
του ομφάλιου λώρου μου.
Μην ξεχνάς
πόσα ανέμελα χαμόγελα σπείραμε
στους ανέμους
κι έπιασαν και βγάλανε φτερά.
Πόσο ωραίοι και τρυφεροί γίναμε
για να μπορέσει ο ένας να αγαπήσει τον άλλο
άραγε πρώτη ήρθε η αγάπη ή η τρυφερότητα
που την εκφράζει;
Και μην ξεχνάς
ότι κρατάς στα χέρια σου
τη μικρή απολιθωμένη μου καρδιά
-έχει μάτια αλανιού
και περιμένει από σένα απαντήσεις.
Στη νηνεμία όμως των χορτασμένων
ερωτήσεων,
σ' αυτό
πίνω απόψε.
Στο λαμπερό μας συναπάντημα,
στους δρόμους που τελείωνουν
κι κείνους που αρχίζουν
και σ' όσους ωριμάζουν.
Στην υγειά μας!
Άγρια στριφογυρίζει τα χέρια
κι αγγίζει
μισοτελειωμένα κτίρια σε μπλε άβυσσο.
Γυρνώντας το κεφάλι πίσω
κλαίει
και στάζει δάκρυα
κάτασπρα περιστέρια
πάνω απ' τον κάμπο του κόσμου.
Ψάχνει το σκοτάδι μήπως και δει
χωρίς να ξέρει τί ακριβώς
μα όλη η αθωότητα την ικετεύει
-ακόμα και
τα δέντρα σκύβουν όταν περνά-
να σταματήσει.
Αλλά εκείνη
επιμένει
να αιφνιδιάζει το πρωινό
και με τα κοφτερά δόντια της
ξεκολλάει τα κοχύλια
απ' το στόμα
της θάλασσας.
6.1.14
«Η ελευθερία, ο έρωτας και η ποίηση σημαίνουν ότι το αδύνατο μας έλκει»
«Η πραγματικότητα της ποιητικής εικόνας είναι η πραγματικότητα του Σύμπαντος»
...Και αυτό ακριβώς είναι που επιθυμεί να δώσει με τη ζωγραφική του ο Ρενέ Μαγκρίτ: όλα όσα δεν μπορούν να εξηγηθούν ή να εκφραστούν και κατοικούν αυτό που, ελλείψει πιο συγκεκριμένου όρου, ονομάζουμε Μυστήριο του Κόσμου.
«..το μυστήριο δεν είναι μια από τις δυνατότητες της πραγματικότητας, το μυστήριο είναι αυτό που είναι απόλυτα αναγκαίο για να υπάρξει η πραγματικότητα», του αρέσει να τονίζει.