Άγρια στριφογυρίζει τα χέρια
κι αγγίζει
μισοτελειωμένα κτίρια σε μπλε άβυσσο.

Γυρνώντας το κεφάλι πίσω
κλαίει
και στάζει δάκρυα
κάτασπρα περιστέρια
πάνω απ' τον κάμπο του κόσμου.
Ψάχνει το σκοτάδι μήπως και δει
χωρίς να ξέρει τί ακριβώς
μα όλη η αθωότητα την ικετεύει
-ακόμα και
τα δέντρα σκύβουν όταν περνά-
να σταματήσει.
Αλλά εκείνη
επιμένει
να αιφνιδιάζει το πρωινό
και με τα κοφτερά δόντια της
ξεκολλάει τα κοχύλια
απ' το στόμα
της θάλασσας.
κι αγγίζει
μισοτελειωμένα κτίρια σε μπλε άβυσσο.

Γυρνώντας το κεφάλι πίσω
κλαίει
και στάζει δάκρυα
κάτασπρα περιστέρια
πάνω απ' τον κάμπο του κόσμου.
Ψάχνει το σκοτάδι μήπως και δει
χωρίς να ξέρει τί ακριβώς
μα όλη η αθωότητα την ικετεύει
-ακόμα και
τα δέντρα σκύβουν όταν περνά-
να σταματήσει.
Αλλά εκείνη
επιμένει
να αιφνιδιάζει το πρωινό
και με τα κοφτερά δόντια της
ξεκολλάει τα κοχύλια
απ' το στόμα
της θάλασσας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου