15.7.13

ήτανε ένας άνθρωπος θυμάμαι...

το σώμα του έβγαζε μουσική
όταν κινούταν

αισθαντικός

μύριζε βουνό
μικρό ναυτίλο του Ελύτη

κοιτούσε μακριά
χωρίς να βλέπει

σκούρο βλέμμα
άγρυπνο

ψυχή παιδιού

μικρές σγουρές τρίχες
στο στέρνο

ήταν ένας άνθρωπος θυμάμαι...
μια πλάση ολόκληρη. 

9.7.13

Είναι κάτι μπλε

ηλιοβασιλέματα

στον Άρη


που ταράζουν

το θερινό

ουρανό μου.



19.6.13

Τα παιδιά έχουν ανάγκη τα όρια και την επίγνωση ότι η παραβίασή τους έχει συνέπειες.

Πληροφορία χρήσιμη για να μπορούν να μάθουν να φέρουν αργότερα ευθύνες.

Προσοχή όμως. Όρια δεν σημαίνει σκληρή τιμωρία ούτε έλλειψη αγάπης.

18.6.13

Μόλις αφήσεις το κατώφλι της οικογένειας και περάσεις εκείνο της κοινωνίας καταλαβαίνεις ότι η βία που εισέπραξες δεν ήταν παρά η βία της κοινωνίας.

12.6.13

Η απονομιμοποίηση που προσάπτει η διαδικασία.

...όταν η διαδικασία είναι παράνομη, δεν μπορεί κανείς να επικαλείται ουσιαστική νομιμότητα.
Συντεταγμένη Πολιτεία
πόσο θα διψούσες
για ένα δημοψήφισμα τώρα
ή απλά για ένα λαό
αστράγγιστο. 

7.6.13

Εκεί, στη γραφή, βρίσκεται του εαυτού το απόσταγμα...

29.5.13

Γυρεύω ένα κενό

μια ησυχία με νόημα. 

Το μέσα μου

Μια σχισμή
που στάζει άγχος και
ακατέργαστο υλικό
Προσπαθώ να μπω στη μάζα, έλεγε ο Εγγονόπουλος, και δεν μπορώ.

προσπαθώ κι εγώ..

προσπαθώ προσπαθώ αλλά δεν μπορώ.

Δεν είμαι σαν αυτούς.

Δεν είναι σαν κι εμένα.

24.5.13

Πάντα ερωτεύεσαι

τον τρόπο που σε κοίταξαν,

εσένα. 
Πέρασαν τα χρόνια μα

ευτυχώς στις φλέβες μου

τρέχουν ακόμα

κάτι  δάκρυα αληθινά

και μου δίνουν οξυγόνο

23.5.13


Αργά τη νύχτα

η ησυχία δυναμώνει

κι ονειρεύομαι

μια πλεούμενη κοιλάδα

ίδια με θάλασσα από χόρτα

ο αέρας φυσάει

αυτά πάλλονται

σ΄έναν αόρατο βυθό.

Πόση αλήθεια κρύβει

μια λησμονημένη εικόνα

-ακόμα κι αν χρειάζεται 

να την επινοήσεις.

2.5.13


η μεγάλη πείνα

για όλα εκείνα που διαφεύγουν

στο χλωμό φως της νύχτας

στην άκρη του κρεβατιού

στο τέρμα της μέρας

εξευμενίζεται

με μια κάμερα

ένα κομμάτι χαρτί

καταγραφέα της αυταπάτης

κάτω από το λιοπύρι του ήλιου

αντιμέτωπης με τη μοναξιά

στην πιο εκκωφαντική μορφή ησυχίας

εκεί που

το βλέμμα απλανές

ψάχνει κι αυτό να αναπνεύσει

30.4.13

Πολύ με βασάνισε στη ζωή μου
η σύγκρουση η υπαρξιακή
για το πού να την αφιερώσω
στα εγκόσμια πράγματα
ή στην πνευματική μου ανάπτυξη
και, κατ΄ επέκταση, εκείνη των άλλων γύρω μου;

ήταν δύσκολο γιατί παράλληλα
έπρεπε να αρχίσω να μου εξασφαλίζω
ένα πιάτο φαγητό.

Η εποχή μας δεν ευνοεί τις "πνευματικότητες"
παρά μόνο εκείνες που κλείνονται
στις εκκλησίες,
έχουν όνομα και βούλα για να ξεχωρίζουν.  

Μάρω...

Η Μάρω είναι λογικό και φυσικό να είναι ακατανόητη από ανθρώπους με έντονη και κυρίως εγκεφαλική δραστηριότητα. Απαιτεί την ενεργοποίηση άλλων πλευρών τους, πιο πνευματικών το να την συλλάβουν. 

29.4.13

Τρεχούμενο πράσινο...σαν καταρράκτης.

Το μωβ που ξέχασα

Κοντά και μακριά..

Γλυκιά παραίσθηση του χρόνου...

Ο χορός της νύχτας

ίχνη φωτός/ σκιάς και ύπαρξης/ χαρούμενος ίλιγγος



Μπαλαρίνα


Τα μαλλιά σου ανεμίζουν στο χρόνο


χορεύουν με τη μπαλαρίνα


στην πλαζ της Αρετσούς


φιλάν περιστέρια


έρχονται στον ύπνο μου.



Φωνάζω ότι θέλω κι άλλο


ενώ η κίνηση του καθίσματος 


με συνεπαίρνει


σου γελάω


είσαι από κάτω


μοιάζεις με τρελό επιστήμονα


σε αγαπάω κι εγώ


-απεγνωσμένα.

24.4.13

Ποτέ δεν θα μπορέσει κανείς να έχει τα πάντα, αλλά πάντα θα έχει από κάτι. Το κάθε "κάτι" είναι ένα μέρος του "πάντα". Πριν παραπονεθεί κάποιος για τα μέρη που του λείπουν, θα πρέπει να είναι σίγουρος ότι είδε καλά και εκτίμησε τα μέρη που έχει. 

ΤΡΊΤΗ  ΩΡΑ

Μετά τα μεσάνυχτα

αρμενίζω ανέμελη

σε δρομάκια της ψυχής,

πολυσχιδείς καταστάσεις.

στα νερά του διαδικτύου.

Όμορφη λαμπερή πληροφορία

εσύ

πρώτη ύλη της ζωής.


14.4.13

ωκεανός

Σ' αγαπώ

μ' έναν τρόπο πιο βαθύ 

κι απ' την Τάφρο των Μαριανών

μου είπε,

κι εγώ απόμεινα 

να κοιτώ το άπειρο

του ωκεανού.

9.4.13

Το ξέρω...

το ξέρω ότι η ψυχή σου θα επιβιώσει...

το ξέρω...

το ξέρω..

το ξέρω. 

αιώνια κι αειθαλή κόκκινα δέντρα

άηχη κραυγή 

γεμάτη αγωνία

ποιο δωμάτιο θα σε χωρέσει

ποιο δάσος

ποιος άσπρος ουρανός;

μπορείς να κουρνιάσεις

στην άκρη του δρόμου

εκεί που οι εφιάλτες ξεχνιούνται

παίζοντας αμπάριζα

ή και να κρυφτείς

στην άκρη της ανάσας μου

μα αν είσαι τυχερή

τα δάκρυά σου λιώνοντας

θα γίνουν λέξεις κέρινες

σμιλευμένες πάνω σε αιώνια κι αειθαλή

κόκκινα δέντρα.

Εκεί τουλάχιστον θα σε θυμούνται

αβάσταχτη.


Αχ εσύ, αβάσταχτη τραγικότητα της ποίησης...
αχ εσύ αβάσταχτη τραγικότητα της αλήθειας...
Πού αλλού θα μπορούσες να χωρέσεις;
Που;
Τώρα ξέρω,
με συνδέεις με τη μέσα θλίψη μου.

Τώρα ξέρω,
με συνδέεις με τον βαθύτερο εαυτό μου.

και τί θα κάνω

όταν εσύ χαθείς;

Όταν η θλίψη μου
απορροφηθεί στον ειρμό της λήθης;

Ακούς άραγε τις εγωιστικές
απεγνωσμένες μου κραυγές;

5.4.13

29.3.13


Τα αληθινά σου συναισθήματα,

είναι θαμμένα κάτω από τόνους μπετόν

κενό το βλέμμα σου

Που και που μόνο

αναβλύζει στα μάτια σου

ένα ίχνος θυμού

σαν καπνός από φωτιά που μόλις έχει σβήσει

ψεύτικα τα λόγια σου

ψεύτικη η θωριά σου

φτιασιδωμένα όλα

έχεις μπερδευτεί κι εσύ με όλα τούτα τα τεχνάσματα

που υπόγεια μηχανεύεσαι

για να μπορείς κάπως να ανασαίνεις, αφού

είναι βαρύ το μπετόν,

ασήκωτο . 


Ελευθερία.
Ελευθερία, σήμερα σε επικαλέστηκα.
 κάποτε, ο Ελύτης, μου τα είπε όλα σε μια φράση.  Πόσο δίκιο είχε και πόσο καθοριστική ήταν αυτή του η φράση για την μοίρα μου.



Με την τέχνη σου, να ρίχνεις φως σε πράγματα που σου είναι ορατά.