άηχη κραυγή
γεμάτη αγωνία
ποιο δωμάτιο θα σε χωρέσει
ποιο δάσος
ποιος άσπρος ουρανός;
μπορείς να κουρνιάσεις
στην άκρη του δρόμου
εκεί που οι εφιάλτες ξεχνιούνται
παίζοντας αμπάριζα
ή και να κρυφτείς
στην άκρη της ανάσας μου
μα αν είσαι τυχερή
τα δάκρυά σου λιώνοντας
θα γίνουν λέξεις κέρινες
σμιλευμένες πάνω σε αιώνια κι αειθαλή
κόκκινα δέντρα.
Εκεί τουλάχιστον θα σε θυμούνται
γεμάτη αγωνία
ποιο δωμάτιο θα σε χωρέσει
ποιο δάσος
ποιος άσπρος ουρανός;
μπορείς να κουρνιάσεις
στην άκρη του δρόμου
εκεί που οι εφιάλτες ξεχνιούνται
παίζοντας αμπάριζα
ή και να κρυφτείς
στην άκρη της ανάσας μου
μα αν είσαι τυχερή
τα δάκρυά σου λιώνοντας
θα γίνουν λέξεις κέρινες
σμιλευμένες πάνω σε αιώνια κι αειθαλή
κόκκινα δέντρα.
Εκεί τουλάχιστον θα σε θυμούνται
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου