Κάθομαι στο μπαλκόνι, το αεράκι μου χτυπάει την πλάτη.
Η απόγνωση της μοναξιάς με βαραίνει όμως γεμίζω τόση χαρά με το βάρος αυτό.
Είναι πολυτέλεια το να μπορώ να νιώθω πόσο μόνη είμαι, τώρα που έχω χρόνο να το αντιληφθώ. Είμαι κάτω από το ποτάμι της προθεσμίας και έτσι μπορώ και νιώθω τον χρόνο. Διψάω για άνθρωπο, διψάω για επαφή.
Η πόρτα της καλής μου καλά κλεισμένη.
Κουράστηκα να χτυπάω σε κλειστές πόρτες.
Θέλω να μπω μέσα σε μια πόρτα ανοιχτή.
Μαζί με το στομάχι μου που ανακατεύεται νιώθω μέσα μου να πιάνει τόπο η ζωή.
Η απόγνωση, πάντα κάπου οδηγεί.
Η απόγνωση σημαίνει πως είσαι ακόμα ζωντανή.
Η απόγνωση της μοναξιάς με βαραίνει όμως γεμίζω τόση χαρά με το βάρος αυτό.
Είναι πολυτέλεια το να μπορώ να νιώθω πόσο μόνη είμαι, τώρα που έχω χρόνο να το αντιληφθώ. Είμαι κάτω από το ποτάμι της προθεσμίας και έτσι μπορώ και νιώθω τον χρόνο. Διψάω για άνθρωπο, διψάω για επαφή.
Η πόρτα της καλής μου καλά κλεισμένη.
Κουράστηκα να χτυπάω σε κλειστές πόρτες.
Θέλω να μπω μέσα σε μια πόρτα ανοιχτή.
Μαζί με το στομάχι μου που ανακατεύεται νιώθω μέσα μου να πιάνει τόπο η ζωή.
Η απόγνωση, πάντα κάπου οδηγεί.
Η απόγνωση σημαίνει πως είσαι ακόμα ζωντανή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου