Έτσι είναι ο μόχθος της καθημερινότητας σε αποσπά από τις ωραίες συγκινήσεις και τα υψηλά νοήματα.
μήπως όμως υπάρχει ποίηση μέσα στην καθημερινότητα απλά πρέπει να βρούμε ένα τρόπο να την καλέσουμε;
ή άραγε είναι καλύτερο να ζει ο καθένας ελεύθερος περιπλανόμενος μακριά από συνθήκες υπερβολικής ασφάλειας, αποκομίζοντας κυρίως απόλαυση και έμπνευση από τις εμπειρίες του;
Μήπως όμως και αυτό αποκτά με την τριβή και τον καιρό τη ρουτίνα του;
Άραγε είναι και εδώ η μεσότητα το καλύτερο; Ή άραγε εκείνοι που ακολούθησαν το πάθος τους στη ζωή ήταν οι πιο τυχεροί όλων μας;
Πάθος να γίνω δασκάλα, πάθος να κάνω ανακαλύψεις, πάθος να συζητώ με άλλους, πάθος να βοηθώ, πάθος να επικοινωνώ, πάθος να δημιουργώ.
Παρακολουθώντας τα μαθήματα του ΜΟΜΑ για τη φωτογραφία, πολύ μου άρεσε αυτό:
η εικόνα ως τρόπος να δηλώσει κανείς, εδώ ήμουν, υπήρξα εδώ και ορίστε τί είδα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου